ข่าวฉาวและการมาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ

“ถ้ามึงยังไม่ถอยออกไปอีกสามก้าว กูจะเอาขาตั้งกล้องฟาดหน้ามึงให้หุบปากสนิทตลอดกาล ธันวา” เสียงของรันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาลภายในสตูดิโอขนาดกะทัดรัดที่ดัดแปลงเป็นที่พักอาศัยส่วนตัว ร่างโปร่งของช่างภาพหนุ่มยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนหอบหายใจรุนแรงอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า ธันวา—ซุปเปอร์สตาร์ผู้ถูกยกย่องว่าเป็น ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ แห่งวงการบันเทิงในตอนนี้ กลับดูไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ เสื้อแจ็กเก็ตหนังราคาแพงยับยู่ยี่ หมวกแก๊ปสีดำถูกดึงลงมาต่ำจนเกือบปิดบังแววตาที่กำลังสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ “กูไม่มีที่ไปแล้ว รัน” เสียงของธันวาแหบพร่า สั่นเครือจนแทบจำไม่ได้ว่านี่คือเสียงเดียวกับที่ใช้ขับร้องเพลงที่ติดอันดับหนึ่งชาร์ตทั่วประเทศ “พวกมันล้อมกูไว้หมดแล้ว... ทั้งสื่อ ทั้งปาปารัสซี่ พวกมันตามกูมาถึงหน้าคอนโด” “แล้วนั่นเกี่ยวอะไรกับบ้านกู?” รันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มฉายแววหยามหยัน “มึงมันตัวปัญหา ธันวา งานของมึงคือการสร้างภาพให้คนหลงรัก ไม่ใช่การหนีคดีฉาวมาพึ่งพิงคนที่มึงเคยเหยียดว่าไร้ตัวตนอย่างกู” “กูไม่ได้เหยียด!” ธันวาตวาดกลับ เสียงนั้นดังสะท้อนไปทั่วห้องก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบที่น่าอึดอัด “กูแค่... กูแค่ต้องการที่ที่ไม่มีใครรู้จักกูสักพัก ได้โปรดเถอะ” รันจ้องมองใบหน้าที่มักจะปรากฏอยู่บนป้ายโฆษณาทั่วกรุงเทพฯ บัดนี้มันเต็มไปด้วยคราบเหงื่อและริ้วรอยของความอ่อนล้า เขาไม่ได้ใจอ่อนหรอกนะ แต่เขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายออกไปตอนนี้ พรุ่งนี้เช้าหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์บันเทิงคงไม่พ้นเรื่องฉาวโฉ่ที่รุนแรงกว่าเดิม “เข้ามา” รันผละจากเคาน์เตอร์ เดินไปล็อคประตูบ้านแน่นหนา “แต่กฎของกูมีข้อเดียว หุบปากให้สนิท อย่าทำตัวเป็นเทวดาตกสวรรค์ในบ้านหลังนี้ เพราะกูไม่รับแขกวีไอพี” ธันวาก้าวเข้ามาด้านในอย่างทุลักทุเล ร่างสูงใหญ่ดูเกะกะในพื้นที่แคบๆ ของรัน เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังเก่าๆ มือหนาสั่นเทาขณะปลดกระดุมเสื้อแจ็กเก็ตออก เผยให้เห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ บนต้นคอที่เกิดจากการเบียดเสียดกับกลุ่มนักข่าวเมื่อครู่ “หิวไหม?” รันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เดินตรงไปที่ตู้เย็นหยิบเบียร์กระป๋องออกมาสองกระป๋อง ก่อนจะโยนไปให้ธันวาที่รับไว้อย่างแม่นยำ “มึงใจดีกับกูผิดปกติ... ทำไม?” ธันวาถามพลางเปิดกระป๋องเบียร์ รสชาติขมปร่าปะทะลิ้น แต่มันกลับช่วยดับความวุ่นวายในใจได้ชั่วคราว “อย่าสำคัญตัวผิด” รันเดินเข้ามาใกล้ จ้องมองใบหน้าที่ดูเศร้าหมองของซุปตาร์หนุ่ม “ที่กูให้เข้ามา เพราะกูเกลียดข่าวฉาวที่มันพาดพิงถึงกูตอนมึงไปถ่ายแบบให้กูคราวก่อน กูก็แค่ไม่อยากให้ชีวิตที่สงบสุขของกูต้องพังเพราะความเหวี่ยงของมึงอีก” บรรยากาศในห้องเงียบงันไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงครางเบาๆ ธันวาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ภายใต้แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้น รันสังเกตเห็นแววตาที่ธันวาพยายามปิดบังมาตลอด... ความโดดเดี่ยวที่กัดกินใจจนน่ากลัว “รัน” ธันวาเรียกชื่อเขาเบาๆ “ว่า” “ถ้ากูพูดว่า... ที่กูเหวี่ยงใส่ทุกคน เป็นเพราะกูแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากคนคนเดียว มึงจะเชื่อไหม?” รันหัวเราะร่วน พลางก้าวเข้าไปใกล้จนปลายเท้าของเขาแทบจะชิดกับรองเท้าของธันวา “คนคนนั้นเป็นใครล่ะ? ผู้จัดการส่วนตัว? แฟนคลับ? หรือว่าดาราสาวที่มึงกำลังเป็นข่าวด้วย?” ธันวาไม่ได้ตอบ เขาอาศัยจังหวะที่รันกำลังเผลอโน้มตัวลงมา คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่นแรงดึงรั้งทำให้รันเสียหลักก้าวเข้ามาอยู่ในอาณัติของเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของธันวาตลบอบอวลอยู่รอบตัวรัน “ไม่ใช่สักคน” ธันวากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้รันขนลุกชัน “คนที่กูอยากให้มองเห็นกูจริงๆ... คือมึงต่างหาก” รันนิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง เขาพยายามจะผลักอกอีกฝ่ายออก แต่ทว่าธันวากลับกอดเอวเขาไว้แน่น ราวกับว่านี่คือที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ ทว่า... ในวินาทีที่รันกำลังจะหลุดปากด่าหรือผลักไส กลิ่นอายของความไม่ชอบมาพากลก็แทรกซึมเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนหยุดลงที่หน้าประตูบ้าน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวและกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง *ปัง! ปัง! ปัง!* “รัน! เปิดประตู!” เสียงผู้ชายที่รันคุ้นหูเป็นอย่างดีตะโกนลั่น “กูรู้ว่ามึงอยู่ข้างใน! และกูก็รู้ด้วยว่าไอ้ ‘ตัวปัญหา’ ของวงการนั่นกบดานอยู่กับมึง!” ธันวาหน้าซีดเผือดทันที มือที่กอดรันอยู่เริ่มสั่นสะท้าน รันสบถออกมาเบาๆ ขณะหันไปมองประตูที่กำลังสั่นสะเทือนตามแรงกระแทกจากด้านนอก ก่อนจะหันกลับมามองธันวาที่กำลังจ้องเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและร้องขอ “มึงพาอะไรมาที่บ้านกูเนี่ย ธันวา...” รันกระซิบผ่านไรฟัน ในขณะที่เสียงบานประตูไม้เริ่มส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะพังทลายลงมาในไม่กี่วินาทีข้างหน้า --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความซับซ้อนของจิตใจและเกมความรักครั้งนี้กับดาร์กไนท์นะครับ!