สอบกลางภาคที่แสนสาหัส

“พี่คิมคะ... คือปันว่าเรา...” เสียงของปันขาดห้วงไปทันทีที่เห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนอยู่ตรงระเบียงคณะวิศวกรรมศาสตร์ ในมือของเขาคือกองเอกสารหนาปึกที่ดูเหมือนจะล้นออกมาจากแฟ้มสีน้ำเงินเล่มโปรดนั่น ปันหยุดเดิน ระยะห่างระหว่างเราเพียงไม่กี่ก้าวดูเหมือนจะกลายเป็นเหวที่ขวางกั้นความรู้สึกที่เธอกำลังพยายามจะสื่อสารออกไป คิมหันกลับมา แววตาที่เคยอบอุ่นยามจ้องมองเธอในยามปกติ บัดนี้กลับถูกฉาบด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบมองไม่เห็นประกายเดิม เขาไม่ได้ยิ้ม—ไม่ใช่รอยยิ้มมุมปากที่ทำให้ใจปันเต้นผิดจังหวะเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือความเรียบเฉยที่เย็นเยียบกว่าสายลมที่พัดผ่านโถงทางเดิน “ถ้าเรื่องตารางอ่านหนังสือสอบ ปันไปอ่านกับกลุ่มน้ำหวานเถอะ” เสียงของคิมเรียบสนิทจนน่าใจหาย “ช่วงนี้พี่ต้องเตรียมโปรเจกต์ส่งอาจารย์ที่ปรึกษา ไม่ค่อยมีเวลาจัดการเรื่องกิจกรรมปีหนึ่งเท่าไหร่ ถ้ามีอะไรด่วนจริงๆ ทิ้งข้อความไว้ในไลน์นะ” ประโยคเดียวที่เหมือนการตอกฝาโลงความสัมพันธ์ที่กำลังสั่นคลอน ปันกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความกล้าที่เหลืออยู่เพื่อจะพูดสิ่งที่ค้างคาในใจตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนว่าทุกคำพูดของเธอจะกลายเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาที่ไปรบกวนช่วงเวลาอันมีค่าของคนตรงหน้า “ค่ะ... เข้าใจแล้วค่ะ” ปันตอบรับสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้ามองพื้นปูนที่ดูจะน่าสนใจกว่าแววตาของคนรักในตอนนี้ เธอหมุนตัวเดินจากมาโดยไม่รอฟังคำปฏิเสธหรือคำอธิบายใดๆ อีก ทั้งที่ในใจอยากจะถามว่า *‘เรายังเป็นเราอยู่หรือเปล่าคะ?’* ท่ามกลางบรรยากาศในห้องสมุดรวมที่อัดแน่นไปด้วยนิสิตที่กำลังเร่งทำคะแนนสอบกลางภาค น้ำหวานที่นั่งฟุบอยู่กับกองชีทวิชาแคลคูลัสเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทที่เพิ่งเดินทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ด้วยสายตาที่อ่านออกทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น “โดนปฏิเสธมาอีกรอบสินะ” น้ำหวานเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องรอลุ้นคำตอบ เธอวางปากกาเน้นข้อความลงแล้วถอนหายใจยาว “ปัน... คือแกเข้าใจใช่ไหมว่าพี่คิมเขาเป็นเฮดว้าก งานมันเยอะ แต่นี่มันก็นานเกินไปแล้วนะที่เขาหายหน้าไปแบบนี้ สัปดาห์ก่อนยังเจอกันอยู่เลย แต่นี่อะไร สองวันตอบแชทที แถมยังเป็นแค่สติกเกอร์รูปโอเคอีก” ปันไม่ได้ตอบ เธอเปิดหนังสืออ่านแต่สายตากลับพร่ามัว ตัวหนังสือที่เคยเข้าใจง่ายกลับกลายเป็นเส้นยุ่งเหยิงที่ไม่สื่อความหมายใดๆ “เขามีความคาดหวังจากทางบ้านสูงมากนะน้ำหวาน พี่คิมไม่ใช่แค่พี่ปีสามที่คอยคุมกิจกรรม แต่เขาคือความหวังของครอบครัวที่ต้องรักษาเกรดให้ได้เกียรตินิยม... บางทีเขาก็แค่ลืมว่าเขายังมีหัวใจที่ต้องดูแลด้วยเหมือนกัน” “แต่เขาไม่มีสิทธิ์ปล่อยให้หัวใจของแกต้องเหี่ยวเฉาเพราะความกดดันของเขาคนเดียวนะ!” น้ำหวานกระซิบอย่างเหลืออด ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงให้เบาลงเมื่อเห็นแววตาไหวระริกของเพื่อน “วันนี้มีข่าวลือในเพจคณะนะ... เรื่องพี่คิมกับคนอื่น” ปันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความเงียบในห้องสมุดดูจะบีบคั้นประสาทหูจนอื้ออึง “คนอื่นที่ว่า... หมายถึงใคร” “ดาวคณะปีสองที่เพิ่งเข้าชมรมสโมสรน่ะ เห็นว่าสนิทกันมากช่วงทำโปรเจกต์นี้ ฉันไม่อยากจะเชื่อหรอกนะ แต่เห็นคนเห็นว่าเขาไปห้องสมุดด้วยกันสองต่อสอง... ปัน อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันอาจจะแค่ฟังมาผิดก็ได้” ปันไม่ฟังอะไรอีกแล้ว เธอเก็บของใส่กระเป๋าด้วยความลนลาน มือที่สั่นเทาทำให้สมุดโน้ตเล่มโปรดตกลงกับพื้น เสียงดังเพล้งท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุดเรียกสายตานับสิบให้หันมามอง แต่เธอไม่สนใจ เธอก้าวออกจากห้องสมุดมุ่งตรงไปยังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์อีกครั้ง ความหวั่นไหวถูกแทนที่ด้วยความร้อนรนที่แผดเผา เธอก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องสโมสรฯ ที่มักจะมีคนอยู่จนดึกดื่นก่อนสอบ แต่เมื่อมาถึงหน้าประตูไม้ที่ปิดสนิท แสงไฟลอดออกมาจากช่องว่างใต้บานประตู ปันยื่นมือจะผลักประตูออก แต่แล้วเสียงสนทนาที่ลอดออกมากลับทำให้เท้าของเธอหยั่งรากลงกับพื้น “พี่คิมคะ... เรื่องที่ปันเขาสงสัย พี่จะปล่อยให้เขาเข้าใจผิดแบบนี้จริงๆ เหรอคะ?” เสียงหญิงสาวที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลและแฝงไปด้วยความเห็นใจ “ช่างเถอะ... ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาจัดการเรื่องความรู้สึกใครทั้งนั้น อนาคตของผมสำคัญกว่าเรื่องเพ้อฝันพวกนี้” น้ำเสียงของคิมเย็นชาและไร้ความปรานีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปันรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง หัวใจที่เคยเชื่อมั่นในตัวเขากำลังถูกบดขยี้ด้วยมือของเจ้าของมันเอง เธอเตรียมจะผลักประตูเข้าไปเพื่อเผชิญหน้าให้สิ้นเรื่องสิ้นราว แต่แล้วโทรศัพท์ในมือของเธอก็ดังขึ้นพร้อมข้อความจากเบอร์แปลกๆ ที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ *‘ถ้าอยากรู้ความจริงว่าทำไมเขาถึงเย็นชาใส่เธอขนาดนี้ ให้มาที่สวนหลังตึกสโมสรตอนนี้... อย่าให้ใครรู้ว่าเธอมา’* ปันมองหน้าจอด้วยความสับสน มือที่กำลังจะผลักประตูสั่นระริก เธอควรจะบุกเข้าไปข้างในเพื่อทวงถามความยุติธรรมจากคนรัก หรือเดินตามคำเชิญชวนปริศนาที่อาจจะเป็นกับดักครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตวัยเรียนของเธอ ท่ามกลางความลังเล ประตูห้องสโมสรฯ ก็แง้มเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาของใครบางคนก้าวออกมาจากมุมมืด... และคนคนนั้นไม่ใช่คิม แต่เป็นคนที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของเธอไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกตลอดกาล! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและร่วมเติบโตไปพร้อมกับปันนะคะ! ชานมไข่มุกหวานร้อย