บทพิสูจน์รักแท้

“ถ้าคิดจะยืนเคียงข้างพี่ ทางข้างหน้ามันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบนะปัน... เธอแน่ใจแล้วเหรอว่าจะไม่ถอยตั้งแต่ตอนนี้” น้ำเสียงที่กดต่ำจนเกือบ,เป็นกระซิบของคิมดังลอดผ่านความเงียบงันของห้องประชุมคณะที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงไฟนีออนจากลานจอดรถด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาเป็นเงาทาบทับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงสั่นคลอนหัวใจของฉันไม่หาย ภาพของเอกสารลับและบุคคลปริศนาที่เดินจากไปพร้อมกับคำขู่ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท แต่วินาทีนี้ สิ่งที่น่ากลัวกว่าหายนะภายนอก กลับเป็นแววตาของพี่คิม... แววตาที่กำลังพยายามผลักไสฉันให้ออกจากพื้นที่อันตรายนี้ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของปลายนิ้ว ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงที่ยืนหันหลังให้อยู่ริมหน้าต่าง “ถ้าหนูกลัว... หนูคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกหรอกค่ะพี่คิม” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แม้จะยังสั่นเล็กน้อย แต่ก็หนักแน่นพอที่จะทำให้คนตัวสูงชะงักไป คิมหันกลับมามองหน้าฉัน ชั่วขณะหนึ่งที่ฉันเห็นความเปราะบางฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความแข็งกระด้างตามสัญชาตญาณการปกป้องของเขา พี่คิมยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างคนที่จนปัญญาจะเกลี้ยกล่อม “เธอยังเด็กเกินไปปัน เธอยังไม่รู้ว่าไอ้พวกนั้นมันเล่นสกปรกแค่ไหน เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่แค่เรื่องกิจกรรมรับน้อง แต่มันคือผลประโยชน์มหาศาล... และพี่คือคนที่ขวางทางพวกมัน ถ้าเธอยังอยู่ใกล้พี่ เธอจะซวยไปด้วย” “แล้วพี่คิดว่าหนูแคร์เหรอคะ?” ฉันสวนกลับทันควัน ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ระเบิดออกมาเป็นน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า แต่มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ “พี่คิดว่าหนูอยากเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่คอยหลบอยู่ข้างหลังพี่เวลาเกิดเรื่องแล้วรอให้พี่แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวเหรอคะ? พี่คิม... หนูก็มีความรู้สึกนะ หนูก็เจ็บเป็นเวลาที่เห็นพี่ต้องแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวแบบนี้!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คิมเบิกตากว้างเล็กน้อยราวกับไม่คาดคิดว่าคนตัวเล็กอย่างฉันจะกล้าขึ้นเสียงใส่เขาแบบนี้ ร่างสูงนิ่งงันไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ฝשרฝืนและเจือความขมขื่น แต่มันกลับทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ “เธอนี่มันดื้อชะมัด...” คิมพึมพำเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็ว จนระยะห่างระหว่างเราแทบไม่เหลือ “รู้ตัวไหมว่าการดื้อกับพี่ตอนนี้ มันอันตรายแค่ไหน” “รู้ค่ะ... แต่หนูก็ยังยืนยันคำเดิม” ฉันเงยหน้าสบตากับเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก “เรามาสู้ไปด้วยกันนะคะพี่คิม มีอะไรเราต้องแชร์กัน ไม่ใช่ให้พี่มารับเคราะห์อยู่ฝ่ายเดียว” คิมจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน เนิ่นนาน... ราวกับเขากำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างในใจ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมขึ้นมาประคองแก้มของฉันแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำให้หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ “โง่จริง... เด็กโง่เอ้ย” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน มันเป็นความอ่อนโยนที่เจือความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจจนล้นปรี่ “โอเค... อยากสู้ใช่ไหม? งั้นหลังจากนี้ ห้ามดื้อ ห้ามทำอะไรลับหลังพี่อีก เข้าใจไหม?” ฉันพยักหน้ารับรัวๆ ทั้งน้ำตา ก่อนที่ร่างสูงจะดึงฉันเข้าไปสวมกอดไว้แน่น อ้อมแขนที่อบอุ่นและแข็งแกร่งนี้คือเครื่องพิสูจน์ว่า ไม่ว่าพายุลูกใหญ่แค่ไหนจะโหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตมหาวิทยาลัยของเรา อย่างน้อยที่สุด... เราก็ไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของคิมแผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบงัน คิมผละออกจากอ้อมกอดช้าๆ ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่กลับมาเคร่งเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอ “ว่าไงครับ...?” คิมกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความระแวดระวัง ฉันยืนมองเขาอยู่เงียบๆ พยายามจับสังเกตจากปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ทว่าผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที สีหน้าของคิมก็ถอดสีลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว มืออีกข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “แกพูดว่าอะไรนะ...!” คิมตะคอกใส่ปลายสายลืมตัว น้ำเสียงนั้นสั่นเครือด้วยความเดือดดาลจนฉันสะดุ้ง คิมลดโทรศัพท์ลงช้าๆ ราวกับคนหมดแรงจะถือ ร่างสูงหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ มันไม่ใช่แค่ความเครียด... แต่มันคือความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “ปัน...” คิมเรียกชื่อฉันเสียงแหบพร่า “ทางบ้านเธอ... เกิดเรื่องแล้ว” หัวใจของฉันร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเขา ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ปันกับพี่คิมมาโดยตลอดนะคะ