วิกฤตความเชื่อใจ

กระดาษโน้ตสีเหลืองสะท้อนแสงแผ่นนั้นถูกวางทับไว้บนสมุดเล่มหนา ตัวอักษรลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยปากกาหมึกสีดำข้อความว่า *"พี่คิมไม่ได้บอกเหรอว่าเมื่อคืนใครไปส่งที่คอนโด..."* ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของปัน ราวกับรอยแผลที่ถูกกรีดซ้ำลงบนผิวเนื้อสดๆ ความเงียบงันภายในห้องสมุดคณะสถาปัตย์ฯ ช่วงใกล้ค่ำช่างน่าอึดอัด เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าส่งเสียงครางฮือเบาๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ปันก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะไม้สักขัดเงา ไร้ซึ่งการแจ้งเตือนใดๆ จากคนพี่มาเกือบสี่ชั่วโมงเต็ม นับตั้งแต่ภาพถ่ายใบนั้นถูกส่งเข้ามาในแชทส่วนตัว—ภาพของคิม พี่ปีสามเฮดว้ากผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดเดี่ยวและซื่อตรง ยืนอยู่หน้าล็อบบี้คอนโดมิเนียมหรูเคียงคู่กับ 'มิน' ดาวคณะบริหารธุรกิจ รุ่นพี่คนสวยที่เคยมีข่าวพัวพันกันในอดีต รอยยิ้มที่มุมปากของคิมในภาพนั้นช่างดูอ่อนโยนเกินกว่าจะเป็นรอยยิ้มที่เขามีให้กับคนทั่วไป และมันก็คมกริบพอที่จะทิ่มแทงหัวใจของเด็กวิศวะปีหนึ่งให้ชาหนึบไปทั้งแถบ "แก... ตั้งสติดi-ปัน มองหน้าฉันนี่" น้ำหวานยื่นมือมาแตะแขนเพื่อนสนิทเบาๆ แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความกังวลระคนหงุดหงิด "รูปแค่นั้น มันตัดสินอะไรไม่ได้หรอกนะ ผู้หญิงคนนั้นอาจจะแค่วิ่งเข้าไปหาเรื่องงาน หรือบังเอิญเจอกันก็ได้ ทำไมแกต้องรีบตีโพยตีพายขนาดนี้ด้วย" "บังเอิญเหรอน้ำหวาน?" ปันเงยหน้าขึ้นสบตาเพื่อน เสียงของเขาแหบแห้งและสั่นเทาเล็กน้อย "ถ้าบังเอิญจริง ทำไมพี่คิมถึงไม่ยอมรับสาย ตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้... ฉันโทรไปสามสียสาย ส่งข้อความไปนอกจากจะไม่ตอบแล้ว สถานะออนไลน์ก็ยังไม่อ่อนแอเลยด้วยซ้ำ พี่คิมเลือกที่จะเงียบ... นั่นแหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ" น้ำหวานอ้าปากค้างจะเถียง แต่ก็ต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงไปเมื่อรู้ว่าไม่มีข้อแก้ตัวไหนมีน้ำหนักพอจะหักล้างความจริงที่ว่า คิมหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในยามที่ปันต้องการคำอธิบายมากที่สุด บาดแผลจากปมในอดีตเรื่องความคาดหวังและการถูกละเลยที่ปันพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสดใส บัดนี้มันกำลังปริแตกออกด้วยน้ำมือของคนที่เขาไว้ใจที่สุด ในขณะเดียวกัน บรรยากาศที่ลานกิจกรรมหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็ไม่ได้แตกต่างไปจากความอึดอัดในห้องสมุดเลยแม้แต่น้อย คิมยืนกอดอกแน่น ใบหน้าคมคายฉายแวบความเคร่งเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มสتاฟปีสองที่ยืนก้มหน้างุดอยู่ตรงหน้า "ใครเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องนี้ออกไป" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยถาม นิ่งสนิทแต่น่ากลัวจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง "คือ... พวกผมไม่ได้ตั้งใจนะพี่คิม" หนึ่งในสตาฟหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พวกผมแค่เห็นพี่มินเขาเดินมาหาพี่ที่ลานจอดรถเมื่อวานซืน แล้วก็... แล้วก็เห็นพี่ช่วยถือของขึ้นไปส่งบนห้อง... พวกผมแค่เป็นห่วงความรู้สึกของไอ้ปันมัน กลัวน้องมันจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย ก็เลย..." "ก็เลยทำตัวเป็นศาลเตี้ย ตัดสินและกระจายข่าวสารตามใจชอบงั้นสินะ!" คิมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเกรี้ยวกราดที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น "พวกนายมีสิทธิ์อะไรมารubรู้เรื่องส่วนตัวของฉัน แล้วมีสิทธิ์อะไรเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องไปเป่าหูเด็กมัน! รู้ไหมว่าตอนนี้ปันเขาคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว!" "พวกผมขอโทษครับพี่คิม..." คิมยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ อย่างหัวเสีย ความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์ปัญหาเรื่องงบประมาณกิจการค่ายอาสาเมื่อวานยังไม่ทันซา ปัญหาหัวใจที่ถูกคนนอกเข้ามาปั่นป่วนก็โหมกระหน่ำเข้ามาซัดใส่เขาจนตั้งตัวไม่ติด ภาพมินที่จงใจเข้ามาประชิดตัวในจังหวะที่เขาถือของพะรุงพะรังเพื่อแกล้งทำเนียนถ่ายรูปมุมอับนั้น ยังคงฉายซ้ำในหัว มินจงใจสร้างภาพลวงตาเพื่อให้คนเข้าใจผิด และเป้าหมายของเธอก็คงหนีไม่พ้นการทำลายความสัมพันธ์ที่เขากับปันกำลังค่อยๆ สร้างมันขึ้นมาทีละน้อย โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กสتاฟสั่นครืด คิมรีบหยิบขึ้นมาด้วยความหวังว่าจะเป็นชื่อของปัน แต่ทว่า... หน้าจอกลับปรากฏข้อความจากเบอร์แปลก พร้อมรูปถ่ายอีกหนึ่งใบ—รูปที่มินกำลังซบลงบนไหล่ของเขาในรถยนต์ส่วนตัว พร้อมข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วเลือดในกายแทบเดือดพล่าน *"ถ้าไม่อยากให้เด็กวิศวะคนนั้นรู้ความลับเรื่องครอบครัวที่พี่คิมปิดบังไว้... ก็มาหาฉันที่เดิมซะ"* คิมกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาดำมืดสนิทด้วยความโกรธเกรี้ยว มินกำลังเล่นกับไฟ และเธอกำลังล파ดขีดจำกัดความอดทนของเขาจนหมดสิ้น แต่สิ่งที่ทำให้เขาร้อนรนยิ่งกว่าคือคำว่า 'ความลับเรื่องครอบครัว' ปันไม่มีทางรู้เรื่องนั้นเด็ดขาด เรื่องที่พ่อของคิมเคยเป็นคู่กรณีทางธุรกิจกับครอบครัวของปันในอดีต ซึ่งเป็นปมในใจที่คิมไม่เคยกล้าเอ่ยปากบอกใคร เพราะกลัวว่ามันจะกลายเป็นกำแพงกั้นระหว่างพวกเขาทั้งสอง ทางด้านปัน หลังจากนั่งจมอยู่กับความเงียบงันในห้องสมุดมานานนับชั่วโมง ร่างบางก็ตัดสินใจลุกขึ้นยืนอย่างไร้สุ้มเสียง ดวงตากลมโตที่เคยเปล่งประกายความสดใส บัดนี้กลับแห้งผากและเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่น่าใจหาย "ปัน... แกจะไปไหนน่ะ" น้ำหวานลุกขึ้นตามคว้าแขนเพื่อนไว้ทันที สีหน้าตื่นตระหนก "อย่าบอกนะว่าแกจะ..." "ฉันจะไปเคลียร์ให้มันจบ น้ำหวาน" ปันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงจนน่ากลัว "ถ้าพี่คิมไม่ยอมมาอธิบายให้ฉันฟังด้วยตัวเอง ฉันนี่แหละจะเป็นคนเดินไปหาความจริงทั้งหมดด้วยตาของตัวเอง" ปันหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายไหล่ ก้าวเดินออกจากห้องสมุดโดยไม่หันกลับมามองคำทัดทานใดๆ ของเพื่อนสนิทอีก ความรู้สึกผิดหวัง ความเสียใจ และความอึดอัดที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ถูกหลอมรวมกลายเป็นความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ไม่ว่าความจริงนั้นจะกรีดหัวใจให้แหลกสลายคามือของคนที่เขารักมากแค่ไหนก็ตาม ท้องฟ้ายามเย็นแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มอมเทา ลมหนาวระลอกแรกพัดผ่านร่างบางที่ก้าวเดินไปตามทางเท้าของมหาวิทยาลัย มุ่งหน้าสู่หอพักในเขตพื้นที่โซน C ซึ่งเป็นจุดที่ปันได้ยินมาว่ามินพักอยู่ที่นั่น ขาทั้งสองข้างก้าวไปข้างหน้าอย่างหนักหน่วง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่กำลังเร่งจังหวะกระชั้นชิดเข้าไปทุกที ก๊อก ก๊อก ก๊อก... ปันสูดลมหายใจเข้าลึก and ยืนหยัดอยู่หน้าประตูห้องพักเลขที่ 408 ของคอนโดมิเนียมชื่อดัง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งท่ามกลางความเงียบงันของทางเดินชั้นสี่ ไม่มีเสียงตอบรับจากคนด้านใน ทว่า... ประตูบานนั้นกลับไม่ได้ลงกลอนสนิท มันแง้มเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นแสงไฟสลัวจากภายในห้อง และเงาร่างของคนสองคนที่กำลังยืนประจันหน้ากันอยู่ ปันผลักประตูบานนั้นให้เปิดกว้างขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำเอาลมหายใจของเด็กหนุ่มสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในเสี้ยววินาที บนโซฟาตัวยาวกลางห้อง มินกำลังโน้มตัวลงซบอยู่บนอกของคิมที่กำลังนั่งหน้าเครียด มือเรียวของหญิงสาวโอบรอบคอของชายหนุ่มไว้แน่น ราวกับว่าพวกเขากำลังอยู่ในช่วงเวลาที่เป็นส่วนตัวที่สุด และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... คือเสียงทุ้มต่ำของคิมที่เอמהลอดออกมาจากริมฝีปากในจังหวะที่ปันก้าวเข้ามาพอดี *"เลิกยุ่งกับฉันสักที... ในเมื่อฉันเลือกปันแล้ว เธอก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรอีก!"* คิมพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดโดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาร่างของคนที่ยืนแข็งค้างอยู่ตรงหน้าประตูปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ มินช้อนตาขึ้นมองข้ามไหล่ของคิมมาสบตากับปันที่ยืนตัวชาอยู่พอดี มุมปากของหญิงสาวแย้มยิ้มเหยียดหยามออกมาอย่างผู้ชนะ พร้อมกับที่มือเรียวของเธอแกล้งดึงเนคไทของคิมให้เข้ามาใกล้ขึ้นไปอีกในเสี้ยววินาทีที่คิมหันขวับกลับมามองตามสายตาของเธอ... ดวงตาคมกริบของคิมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อปะทะเข้ากับร่างของปันที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู สีหน้าของคนพี่ซีดเผือดลงทันตาเห็น ขณะที่ปันทำได้เพียงแค่มองภาพนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า น้ำตาที่เคยพยายามกลั้นไว้ตลอดทั้งวันเอ่อล้นทะลักขอบตาลงมาอาบแก้มเงียบๆ โดยไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น... โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยส่งกำลังใจให้ความรักของพวกเขานะคะ แล้วพบกันตอนต่อไปค่ะ)