ความกดดันจากที่บ้าน

“เกรดเฉลี่ยเทอมนี้ของลูก... มันไม่ควรจะต่ำกว่าสามจุดห้า ปันเข้าใจที่แม่พูดใช่ไหม?” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดันมหาศาลจากปลายสาย ทำให้ปันกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเพิ่งก้าวพ้นประตูห้องสมุดมาได้เพียงไม่กี่ก้าว ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังไม่ทันจางหายไปจากผิวหนัง ความร้อนรุ่มจากปลายสายก็ถาโถมเข้าใส่ราวกับไฟที่ถูกสุมไว้ใต้เตา “ปันพยายามเต็มที่แล้วนะคะแม่ ช่วงนี้มีกิจกรรมรับน้องด้วย ปันเลยอาจจะ...” “กิจกรรมรับน้องมันสำคัญกว่าอนาคตของลูกเหรอคะปัน?” แม่แทรกขึ้นมาทันควัน “แม่ไม่ได้ส่งปันไปเรียนวิศวะเพื่อไปเต้นแร้งเต้นกาให้รุ่นพี่สั่ง แต่แม่ส่งไปเพื่อที่จะให้ลูกกลับมาบริหารบริษัทของเรา อย่าให้แม่ต้องผิดหวังซ้ำสองเหมือนตอนเรื่องคณะที่ลูกเลือกเลยนะ” สายถูกตัดไปแล้วทิ้งไว้เพียงสัญญาณเงียบสนิทที่บาดลึกอยู่ในใจ ปันยืนนิ่งอยู่หน้าทางเดินที่เงียบเชียบ ความเงียบงันในมหาวิทยาลัยยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสงบขึ้นเลยสักนิด ในหัวของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับตัวเลขเกรดที่แม่คาดหวัง กับความเป็นจริงที่ว่าเธอแทบจะเอาตัวไม่รอดในวิชาคำนวณพื้นฐานด้วยซ้ำ "เฮ้อ... เอาอีกแล้วเหรอ?" น้ำหวานก้าวเข้ามาใกล้ ค่อยๆ ดึงโทรศัพท์ออกจากมือเพื่อนสาวอย่างเบามือ สายตาที่แสดงความเห็นอกเห็นใจนั้นทำให้ปันรู้สึกเหมือนเขื่อนที่กั้นน้ำตาไว้เริ่มพังทลาย “แก... ฉันเหนื่อยจังน้ำหวาน ทำไมมันถึงยากขนาดนี้ ทั้งเรื่องเรียน ทั้งเรื่องที่บ้าน แล้วไหนจะเรื่อง...” ปันหยุดชะงัก เธอเกือบจะหลุดปากเรื่องพี่คิมออกมา “เรื่องพี่คิมใช่ไหม?” น้ำหวานขยับเข้ามากอดไหล่เพื่อนแน่น “แกไม่ต้องบอกฉันก็ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันเห็นสายตาแกเวลาอยู่ใกล้เขามันปิดไม่มิดหรอกนะ ปัน... ชีวิตมหาวิทยาลัยมันคือช่วงเวลาที่แกต้องเรียนรู้จะ ‘เลือก’ นะจ๊ะ ไม่ใช่ทำตามที่เขาขีดเส้นให้เดินจนขาขวิด” “แต่ถ้าฉันไม่ทำ... ฉันก็กลัวแม่จะเลิกคาดหวังในตัวฉัน” “แม่แกคาดหวังในตัวแก หรือคาดหวังในสิ่งที่แก *ต้องเป็น* กันแน่?” คำถามเรียบง่ายจากน้ำหวานแทงใจดำจนปันพูดไม่ออก เธอเบนสายตาไปที่ทางเดินมืดสลัว ปลายสุดทางนั้น เธอเห็นร่างสูงคุ้นตาของใครบางคนยืนพิงกำแพงอยู่ คิม... เขาไม่ได้มองมาที่เธอ แววตาของเขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ความนึกคิดที่หนักอึ้งพอๆ กัน มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ "ปัน... พี่คิมดูแปลกไปนะ" น้ำหวานกระซิบเบาๆ ปันไม่รอช้า เธอตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขา ขณะที่ก้าวเท้าเข้าไป หัวใจเธอกลับเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เป็นความกังวลที่อัดแน่น คิมดูเหมือนคนที่กำลังแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า และเมื่อเขาหันมาเห็นเธอ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นไม่ได้ฉายแววดุดันหรืออบอุ่นเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความหม่นหมองและความลังเล “มาทำไม” เขาถามสั้นๆ น้ำเสียงติดจะแหบพร่า “หนูเห็นพี่ดูไม่ดี เลยจะมาถาม... พี่โอเคไหมคะ?” ปันถามด้วยความห่วงใย เธอพยายามจะเอื้อมมือไปแตะแขนเขา แต่คิมกลับถอยหลังหลบเล็กน้อยอย่างลืมตัว “อย่ามายุ่งกับเรื่องของพี่เลยปัน” เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “กลับไปอ่านหนังสือซะ เกรดเทอมนี้ของเธอมันสำคัญไม่ใช่เหรอ? ทำตามที่ที่บ้านต้องการน่ะดีที่สุดแล้ว อย่าเสียเวลามาพัวพันกับคนอย่างพี่” “คนอย่างพี่? พี่หมายความว่ายังไงคะ?” ปันเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่รุนแรงกว่าเดิม คิมจ้องมองเธอเนิ่นนาน สายตาที่เขามองเธอนั้นซับซ้อนเกินกว่าที่เด็กปีหนึ่งอย่างเธอจะเข้าใจ ในดวงตาคู่นั้นมีความเจ็บปวด มีความคิดถึง และมีอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะพังทลายลงในวินาทีนี้ “พี่มีเรื่องต้องตัดสินใจ... เรื่องที่พี่หนีมาตลอดสามปี” คิมสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้โลกของปันหมุนคว้าง “ถ้าพรุ่งนี้พี่ไม่มาที่คณะ... ไม่ต้องตามหาพี่นะ ปัน” เขาหมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้ปันยืนเคว้งอยู่ตรงนั้น ความกดดันจากเรื่องเกรดที่บ้านดูเล็กน้อยไปถนัดตาเมื่อเทียบกับความกลัวที่ว่าเธออาจจะเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาล ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ของปันก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตน แต่มันกลับทำให้เข่าของปันแทบทรุดลงกับพื้นทันทีที่ได้อ่านข้อความนั้น *[รูปถ่ายใบหนึ่งถูกส่งเข้ามา เป็นภาพของปันและคิมที่แอบถ่ายจากมุมไกล พร้อมข้อความสั้นๆ ว่า: "เลือกเอาซะปัน... ว่าจะรักษาสายสัมพันธ์นี้ไว้ หรือจะให้แม่ของเธอรู้ความจริงเรื่องที่เธอกำลังแอบคบกับผู้ชายที่มีประวัติฉาวโฉ่คนนี้"]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางเติบโตไปพร้อมกับปันและพี่คิมนะคะ!