ชัยชนะที่มาพร้อมคำถาม

กลิ่นคาวเลือดของมังกรอัคคีทมิฬยังคงลอยอบอวลปะปนกับไอความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากซากมหาวิหารหินดำ พื้นผิวของลานประลองเบื้องล่างซึ่งเคยอาบไล้ด้วยเปลวเพลิงสีชาด บัดนี้กลับเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงลั่นเปรี๊ยะของหินที่กำลังหดตัว "มันง่ายเกินไป... น่าแปลกเกินไปด้วยซ้ำนะครับ" เสียงทุ้มต่ำของคินดังทำลายความเงียบขึ้น ก่อนที่ปลายนิ้วสวมถุงมือหนังเหล็กกล้าจะเคาะลงเบาๆ บนคมค้อนตีเหล็กที่พาดอยู่บนบ่า การวิเคราะห์เชิงตรรกะในหัวของเขากำลังประมวลผลตัวเลขความเสียหายที่เพิ่งแสดงผลผ่านหน้าต่างระบบ ค่าพลังชีวิตของบอสระดับตำนานตัวนี้ไม่ได้ลดลงตามกราฟความอึดที่ควรจะเป็น แต่มันร่วงหล่นลงฮวบฮาบรากับแก้วน้ำที่ถูกทุบด้วยค้อนปอนด์ในพริบตาเดียว ลิน่าขยับแว่นตาCasterทรงกลมของเธอเล็กน้อย ดวงตาสสีนิลคู่สวยกวาดมองข้อความบันทึกการต่อสู้ที่เลื่อนผ่านหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง นิ้วเรียวยาวกดสลับหน้าต่างคำนวณค่ามานาและอัตราการเจาะเกราะที่เธอเป็นคนสนับสนุนเบื้องหลัง "ถูกต้องค่ะ... เอ้ย ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย" ลิน่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นชิน ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการขึ้นตามบรรยากาศรอบตัว "หมายถึงว่า... จากค่าความต้านทานเวทมนตร์ของมันในตำนานบทที่สี่ บอสตัวนี้ควรจะมีเกราะสะท้อนพลังจิตที่หนาแน่นพอจะต้านทานการโจมตีทางกายภาพได้ถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่เมื่อครู่... ตอนที่คุณคินเหวี่ยงค้อนเข้าใส่จุดข้อต่อบริเวณหัวเข่า แรงปะทะกลับทะลุทะลวงผ่านเข้ามาอย่างไร้แรงต้าน ราวกับโครงสร้างภายในของมันถูกถอดสลักเกลียวออกไปล่วงหน้าแล้ว" สมาชิกในปาร์ตี้อีกสามคนที่ยืนอยู่รอบซากศพต่างพากันเงียบกริบ ไม่มีใครส่งเสียงไชโยโห่ร้องเหมือนทุกครั้งที่พิชิตดันเจี้ยนระดับสูงได้ ความเงียบอันน่าอึดอัดแผ่ขยายเข้ามาแทนที่ความตื่นเต้นของการดรอปไอเทม "หรือว่าระบบเกมมันบั๊กวะพี่?" เสียงของโวล์ฟ นักรบคลั่งประจำกลุ่มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขาใช้ดาบใหญ่เขี่ยซากเกล็ดมังกรที่แตกละเอียดเป็นผุยผง "ปกติพวกบอสเรดริดนี่มันต้องตบกันเลือดตาสาดสักสามชั่วโมงไม่ใช่เหรอ นี่อะไร... สองนาทีกับสี่สิบวินาที บอสกลายเป็นโกโก้ครั้นช์ไปซะแล้ว" คินไม่ตอบทันที เขาก้มตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นหินที่เปื้อนคราบเขม่า มือข้างหนึ่งยื่นออกไปสัมผัสกับรอยแตกบนเกราะของบอส สัมผัสที่ปลายนิ้วส่งผ่านความรู้สึกเย็นยะเยือกแปลกประหลาด มันไม่ใช่ความเย็นของเหล็กกล้าทั่วไป แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนสัมผัสกับ "เครื่องจักรที่ถูกตัดกระแสไฟฟ้า" มากกว่าสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ "ไม่ใช่บั๊กหรอกครับโวล์ฟ" คินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาคมกริบมองสำรวจลวดลายอักษรเวทที่สลักอยู่ภายในร่องรอยแตกของซากมังกร "ไม่มีทางที่ระบบระดับนี้จะมีข้อผิดพลาดแบบสุ่มสี่สุ่มห้า รอยแยกเหล่านี้... ถูกตัดแต่งด้วยคมมีดที่คมกริบและแม่นยำยิ่งกว่าฝีมือของผมเสียอีก" ลิน่าก้าวเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงข้างๆ ชายหนุ่ม ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อวิเคราะห์ลวดลายเวทมนตร์เหล่านั้น "ร่องรอยการสลายตัวของมานาแบบนี้... มันคือกระบวนการ ‘ลบล้างเงื่อนไขการเกิด’ ไม่ใช่การตายจากการต่อสู้ค่ะ... เอ๊ย ครับ" เธอย้ำคำพูดแก้เขินอีกครั้งท่ามกลางบรรยากาศที่จริงจัง บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อเสียงเตือนจากระบบส่วนกลางดังขึ้นอย่างกะทันหัน—ไม่ใช่เสียงดนตรีเฉลิมฉลองชัยชนะแบบปกติ แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโสตประสาทของทุกคนในพื้นที่ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลในเขตพื้นที่ปิด] [คำเตือน: ผู้เล่นกำลังยืนอยู่บนร่องรอยการปรับแต่งโค้ดระดับผู้ดูแลระบบ] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้สร้างที่สาบสูญ" ได้ถูกกระตุ้นโดยไม่เจตนา] คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณความเป็นวิศวกรและนักสู้บอกเขาว่าพวกเขากำลังก้าวเท้าเข้าไปในพื้นที่ที่ลึกเกินกว่าขอบเขตของเกมปกติจะรองรับ แสงไฟสีแดงจากหน้าต่างระบบสะท้อนบนแว่นตาของเขาจนเป็นประกายวาววับ ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากวิเคราะห์สถานการณ์เพิ่มเติม พื้นเบื้องล่างที่พวกเขาเหยียบอยู่ก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับว่ามหาวิหารทั้งหลังกำลังเคลื่อนตัว และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ซากมังกรอัคคีทมิฬที่ควรจะนอนแน่นิ่งเป็นกองซากไอเทม กลับค่อยๆ เปล่งแสงสีครามออกมาจากรอยแยกเหล่านั้นอีกครั้ง... ทว่าไม่ใช่แสงแห่งชีวิต แต่มันคือแสงของ "รหัสคำสั่ง" ที่กำลังรันระบบใหม่เบื้องหน้าต่อหน้าต่อตาพวกเขา -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกลไกแห่งความลับนี้ไปด้วยกันนะครับ - ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม