การล้อมจับจากกิลด์ผู้หิวโหย

กลิ่นอายของกำมะถันและเศษซากคริสตัลที่แตกละเอียด คลุ้งตลบอบอวลอยู่ในรัศมีสิบเมตรจากจุดที่พายุเพลิงสีม่วงเพิ่งสงบลง ตัวเลขความเสียหายสีแดงฉานยังคงลอยค้างอยู่กลางอากาศราวกับหยดเลือดที่ถูกหยุดเวลาไว้ด้วยมนตรา "คำนวณจากแรงกระแทกเมื่อครู่ รัศมีการระเบิดถูกบีบอัดด้วยเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นสูง... ไม่ใช่ฝีมือของมอนสเตอร์ตามธรรมชาติแน่นอนครับ" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด ขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงกุมด้ามค้อนเหล็กกล้าไร้สนิมแน่น จนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสของระบบอินเทอร์เฟซกวาดมองคราบเขม่าที่ติดอยู่บนเกราะไหล่ เพื่อวิเคราะห์ทิศทางและมุมตกกระทบของคลื่นพลังงานเมื่อสักครู่ ลิน่าขยับตัวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของผมอย่างเงียบเชียบ ปลายไม้เท้าเวทมนตร์ในมือของเธอหมุนวนเป็นวงกลมช้าๆ เพื่อเรียกคืนมานาที่สูญเสียไป แม้ดวงตาคู่สวยจะยังคงมองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดโฟกัสตามอาการของโรคประจำตัวในโลกจริง แต่สัญชาตญาณและการคำนวณมุมสะท้อนเสียงของเธอกลับเฉียบคมยิ่งกว่าเรดาร์เวทมนตร์รุ่นใหม่เสียอีก "เสียงฝีเท้า... ไม่ต่ำกว่าสี่สิบคู่ และพวกมันกำลังเคลื่อนตัวปิดล้อมวงแหวนเวทที่เรายืนอยู่" ลิน่ากระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้ผมรับรู้ถึงความกดดันที่กำลังคืบคลานเข้ามา "รูปแบบการเดินแบบนี้ไม่ใช่ผู้เล่นอิสระ แต่เป็นกระบวนทัพมาตรฐานของ 'กิลด์เหยี่ยวอัสนี' กิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์หลัก" กิลด์เหยี่ยวอัสนี... ชื่อนี้ทำให้มุมปากของผมกระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเยาะ พวกมันคงไม่ได้บังเอิญผ่านมาเจอเราสองคนในดันเจี้ยนระดับกลางแห่งนี้หรอกครับ แต่การที่พวกมันลงทุนใช้เวทมนตร์สะกดรอยและระเบิดสกัดกั้นเพื่อต้อนเรามายังลานหินอับจนหนทางเช่นนี้ หมายความว่า 'เตาหลอมพกพา' ระดับตำนานที่ผมเพิ่งตีสำเร็จเมื่อวานซืน คงจะไปเตะตากรรมการเข้าให้อย่างจัง *เปรี๊ยะ... เปรี้ยะ...* เสียงประทุของกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ค่อยๆ จางลง เงาร่างนับสิบในชุดเกราะหนังสีดำสนิทประดับตราสัญลักษณ์รูปเหยี่ยวทองคำกำลังก้าวเท้าออกมาทีละคน แสงสะท้อนจากคมดาบเวทมนตร์ส่องประกายวาววับตัดกับความมืดมิดรอบตัว สร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ผู้นำกลุ่มก้าวออกมาจากแถวหน้า เขาสวมผ้าคลุมสีเข้มและถือคฑาหัวกะโหลกที่อัดแน่นด้วยพลังเวทธาตุสายฟ้า ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เราด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่เคลือบไว้ด้วยความโลภอย่างปิดไม่มิด "ไม่เลวเลยนี่ เจ้าช่างตีเหล็กไร้ชื่อกับยัยนักเวทตาบอด... หลบหนีพวกเรามาได้ตั้งสามชั้นดันเจี้ยน แต่สุดท้ายก็ต้องมามุมอับตรงนี้จนได้สินะครับ" เสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นเอ่ยขึ้น เขาคือ 'บารอน' รองหัวหน้าหน่วยล่าสมบัติของกิลด์เหยี่ยวอัสนี ผู้มีชื่อเสียงในด้านการกวาดล้างและแย่งชิงไอเทมจากผู้เล่นอิสระ ผมไม่ได้ขยับตัวหนี ผมเพียงแต่ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ จัดระเบียบความคิดในหัวให้เข้าที่ มองประเมินค่าความทนทานของเกราะที่สวมอยู่เทียบกับจำนวนศัตรูเบื้องหน้า ในมุมมองของวิศวกรอย่างผม จำนวนคนไม่ได้หมายถึงความได้เปรียบ แต่มันคือตัวแปรในสมการความเสียหายที่ต้องคำนวณให้แม่นยำต่างหาก "พวกคุณคงเสียเวลาไม่น้อยเลยสินะครับที่ต้องวิ่งไล่ตามหลังช่างตีเหล็กกับนักเวทเลเวลต่ำกว่ามาตรฐานอย่างพวกเรา... น่าเสียดายจริงๆ ที่พลังงานความพยายามทั้งหมดนั้น กำลังจะถูกใช้อย่างสูเปล่าในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า" ผมเอ่ยตอบ น้ำเสียงสุภาพเรียบร้อยแต่แฝงความเยือกเย็นจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักไปชั่วขณะ บารอนหรี่ตามองผมอย่างไม่พอใจ เขาคงคาดหวังว่าจะได้เห็นอาการหวาดกลัวหรือการคุกเข่าขอร้องเหมือนเหยื่อรายอื่นๆ ของมัน "ปากกล้าดีนี่... แต่ไม่รู้ว่าปากจะยังแข็งแบบนี้อยู่ไหม หลังจากที่พวกเรายึดพิมพ์เขียวและไอเทมทั้งหมดในกระเป๋าของแกไปแล้ว หักแขนพวกมันซะ! แต่อย่าให้ตายล่ะ ของดรอปจะเสียหาย" สิ้นคำสั่ง เสียงคำรามต่ำๆ จากผู้เล่นสายแทงค์แนวหน้าของกิลด์เหยี่ยวอัสนีก็ดังขึ้นพร้อมกับการพุ่งทะยานเข้ามา โล่ขนาดใหญ่สลักลายสายฟ้าถูกยกขึ้นบังคับทิศทาง ปิดตายทุกเส้นทางหนีรอด ลิน่าขยับตัวอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวดีดอากาศเบาๆ ส่งสัญญาณเตือนความพร้อม "คิน... มุมสี่นาฬิกา โล่นั่นน้ำหนักมากเกินไป จุดศูนย์ถ่วงอยู่สูงทางด้านขวา" "รับทราบครับ" ผมก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลิกข้อมือตวัดค้อนตีเหล็กในมือให้รับกับองศาการตกกระทบของแสง นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยพลังเวทอลังการงานสร้าง แต่คือการประลองกันด้วยฟิสิกส์ แรงเหวี่ยง และความเข้าใจในโครงสร้างสสารอย่างแท้จริง ทว่า... ในวินาทีที่แนวหน้าของกิลด์เหยี่ยวอัสนีกำลังจะปะทะเข้ากับเรานั้นเอง เสียงแจ้งเตือนระบบสีทองอร่ามก็ดังขึ้นแทรกกลางความโกลาหล พร้อมกับพื้นดินใต้เท้าของพวกเราที่ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน! *ติ๊ง! [ระบบตรวจพบพลังงานแปลกปลอมระดับ SSS กำลังตื่นตัวใต้ชั้นหิน... เงื่อนไขการปลดล็อกดันเจี้ยนลับ 'ห้องโถงบรรพกาล' สำเร็จสมบูรณ์]* บารอนและลูกน้องหยุดชะงัก สีหน้าของพวกมันเปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อแรงสั่นสะเทือนมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นมาจากเบื้องล่าง และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ร่างของผมและลิน่าก็ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างพร้อมกับเศษซากศิลาที่ถล่มลงมากลบทางเข้าจนหมดสิ้น! ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งการต่อสู้นี้ไปด้วยกันนะครับ