การเดินทางสู่ศูนย์กลาง

เสียงคำรามของเกียร์ควอนตัมขนาดมหึมาดังสะท้านสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง แรงสั่นสะเทือนระดับเจ็ดริกเตอร์ทำให้เศษละอองแสงสีฟ้าครามร่วงหล่นลงมาจากเพดานโดมโค้งราวกับหิมะโปรยปรายในความมืดมิด ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง เร็นใช้มือซ้ายยึดจับโครงสร้างโลหะผสมไทเทเนียมคาร์ไบด์ไว้แน่น ปลายนิ้วมือขวายังคงรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมตรงหน้าด้วยความเร็วสูงสุด อัตราการคำนวณความน่าจะเป็นพุ่งทะยานผ่านขีดจำกัดที่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว และตัวเลขสีแดงฉานก็กำลังเตือนสภาวะโอเวอร์โหลดอย่างต่อเนื่อง "ถ้าอัตราการยุบตัวของสนามพลังยังคงเร่งความเร็วแบบนี้ โครงสร้างไทม์ลูปชั้นนอกจะสลายตัวก่อนที่เราจะไปถึงจุดศูนย์กลางศูนย์กลางมหันตภัยนะครับ ดร.อีฟ" เร็นเอ่ยขึ้นผ่านระบบสื่อสารภายในหมวกนิรภัย เสียงของเขาเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุม สายตาคมกริบกวาดมองหน้าต่างโค้ดคำสั่งที่ไหลผ่านเรตินาด้วยความเร็วระดับพิกวินวินาที ร่างเพรียวบางในชุดสูทนิรภัยสีดำสนิทของดร.อีฟลอยตัวนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้หันกลับมามองเขาทันที ดวงตาสีอำพันภายใต้กระจกหน้ากากใสยังคงจ้องมองไปยังจุดบรรจบของเส้นแสงนับล้านเส้นที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ ปลายทางเบื้องหน้านั้นคือ "ศูนย์กลางแห่งปฐมกาล" จุดกำเนิดที่อัลกอริทึมทุกชุดถูกเขียนขึ้นและวนลูปซ้ำซากมาแล้วนับอนันต์ "ความกลัวกำลังทำให้การคำนวณของเธอแกว่งไปสองจุดทศนิยมนะ เร็น" น้ำเสียงเยือกเย็นและสง่างามของอาจารย์สาวดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังพอที่จะตัดผ่านเสียงคำรามกึกก้องของเครื่องจักรได้ "จำไว้ว่า... เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อหนีตาย แต่เรามาเพื่อเขียนกฎใหม่ ปลดล็อกมันซะ" เร็นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เขาพยักหน้ารับเบาๆ ปลายนิ้วเรียวยาวกดปุ่มยืนยันคำสั่งครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม พร้อมกับยานพาหนะขนาดเล็กที่พุ่งทะยานแหวกม่านพลังงานควอนตัมดิ่งตรงสู่ใจกลางพายุอย่างไม่ลังเล เบื้องหน้าของพวกเขาคือภาพทัศนียภาพอันน่าตื่นตะลึง ท่อลำเลンジข้อมูลขนาดมหึมาทอดยาวราวกับเส้นเลือดใหญ่ของจักรวาล แสงไฟนีออนสีม่วงเข้มและเขียวมรกตสะท้อนระยิบระยับบนผนังโลหะที่ส1ลักลวดลายคณิตศาสตร์ชั้นสูง ทุกๆ ตารางนิ้วที่พวกเขากำลังเคลื่อนผ่านเต็มไปด้วยร่องรอยของการรีเซ็ตเวลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้อมูลเศษเสี้ยวความทรงจำจากลูปก่อนหน้าลอยละลิ่วผ่านกระจกหน้าต่างยานราวกับฝุ่นผงแห่งกาลเวลา "ระบบนำทางกำลังถูกรบกวนด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความเข้มข้นสูงครับ... มีบางอย่างกำลังพยายามดึงเราออกนอกเส้นทาง" เร็นขมวดคิ้วแน่น มือทั้งสองข้างบังคับคันโยกปรับทิศทางอย่างรวดเร็วเพื่อหลบหลีกเศษซากของสถาปัตยกรรมเวลาที่พังทลายลงมาขวางหน้า ดร.อีฟหันมามองเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากภายใต้หน้ากาก "นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบหรอก เร็น... แต่มันคือการต้อนรับจาก 'ผู้เฝ้ามอง' ต่างหาก" สิ้นคำพูดของเธอ ยานทั้่งลำก็สะั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับถูกกระแทกด้วยค้อนยักษ์จากความว่างเปล่า หน้าจอหลักทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา ความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมรอบด้าน มีเพียงเสียงชีพจรของเครื่องยนต์ที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ ราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย ก่อนที่เร็นจะทันได้ตั้งตัว สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องโดยกรอบเรตินา พร้อมกับเสียงสังเคราะห์จากระบบที่ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงติดๆ ขัดๆ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสคำสั่งแปลกปลอมระดับ SSS... กำลังเข้าสู่เขตหวงห้ามปฐมกาล] [คำเตือน: ตัวตนที่ไม่ระบุชื่อได้ทำการล็อกอินเข้าสู่ระบบหลักลูปเวลาแล้ว... ยืนยันการตื่น 100%] เงาร่างมหึมาที่โปร่งแสงแต่ทรงพลังจนแทบหยุดหายใจ ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า ดวงตาสสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เร็นด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่สะท้อนเงาของตัวเขาเองอย่างไม่ผิดเพี้ยน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับเร็นและดร.อีฟมาจนถึงบทนี้นะครับ