ฝึกความอดทน

เสียงโวยวายที่ลอดผ่านบานประตูไม้สักทองหนานุ่มเข้ามา ไม่ได้ทำให้กวินสะดุ้งสะเทือนเท่ากับเงาอดีตที่มันกระชากลากขึ้นมาจากก้นบึ้งของความทรงจำ "คุณกวินคะ ดิฉันจัดการให้ รปภ. เชิญเธอลงไปสงบสติอารมณ์ที่ห้องรับรองชั้นล่าง..." เลขานุการหน้าห้องละล่ำละลักรายงานด้วยใบหน้าซีดเผือด สองมือบีบเข้าหากันแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด กวินยกมือขึ้นปัดเบาๆ เป็นเชิงอนุญาตให้เธอเงียบลง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและความสมบูรณ์แบบนิยม บัดนี้กำลังฉายแววไหวระริก เขาไม่ได้หวาดกลัวเสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนนั้น แต่เขากลัว ‘ความจริง’ ที่ถูกฝังกลบไว้ใต้พรมมานานถึงห้าปีต่างหาก ในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้มและงานศิลปะร่วมสมัย บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อาจารย์ริน ซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม วางแก้วชาอุ่นๆ ลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น เสียงกระทบเบาๆ นั้นดึงสติของชายหนุ่มให้กลับมาสู่ปัจจุบัน "ความอดทนไม่ได้หมายถึงการทนรอให้พายุลูกเก่าพัดกลับมาทำลายซ้ำสองนะคะคุณกวิน" สุภาพสตรีผู้เป็นจิตแพทย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าทรงพลังและเฉียบคมจนกวินต้องหันขวับมามอง "แต่อดีตกำลังพยายามพังประตูเข้ามาหาผมครับ... อะแฮ่ม ดิฉันหมายถึง มันกำลังจะทำลายทุกอย่างที่ผมเพิ่งสร้างขึ้นใหม่" กวินเกือบหลุดคำพูดคุ้นชิน แต่สายตาดุเยือกเย็นเชิงเตือนสติของอาจารย์รินทำให้เขาต้องกลืนคำพูดเดิมลงคอไป แล้วเปลี่ยนมาใช้สรรพนามและน้ำเสียงที่ได้รับการฝึกฝนมา "อดีตก็เป็นเพียงเสียงสะท้อนค่ะ มันไม่มีตัวตนจนกว่าเราจะอนุญาตให้มันก้าวเข้ามามีอำนาจเหนือปัจจุบัน" อาจารย์รินลุกขึ้นยืน ช้าๆ เธอดึงเนกไทสีเข้มของกวินให้คลายออกเล็กน้อย เพื่อลดความดันในร่างกายที่กำลังพุ่งสูง "จำบทเรียนที่เราคุยกันเรื่องการรอคอยอย่างมีความหวังได้ไหมคะ? การรอคอยที่ดี ไม่ใช่การนั่งงอมือชะתากรรมให้มันซัดส่าย แต่คือการตั้งรับด้วยสติ รู้ว่าอะไรควรปล่อยวาง และอะไรคือสิ่งที่เราต้องเผชิญหน้าเพื่อปลดล็อกมันจริงๆ" กวินสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด เขายกมือขึ้นสัมผัสหน้าอกด้านซ้าย หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่มันไม่ใช่จังหวะของความตื่นตระหนกแบบที่เคยเป็นเมื่อหลายเดือนก่อน มันคือจังหวะของความตื่นตัว—ความพร้อมที่จะก้าวข้ามผ่านบททดสอบที่ยากที่สุดในชีวิตการทำงานและจิตVญญาณของตนเอง "ผมพร้อมแล้วครับ... เอ่อ ดิฉันหมายถึง ผมพร้อมแล้วครับ—ค่ะ" กวินเผลอยิ้มออกมานิดๆ ให้กับความประหม่าของตัวเอง อาจารย์รินอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ดีมากค่ะ งั้นเรามาดูกันว่า แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนั้น พกพาความเกลียดชัง หรือพกพา ‘โอกาส’ ในการให้อภัยตัวเองมาให้คุณกันแน่" ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เขาก้าวเท้าเดินไปที่บานประตู มือหนาวางลงบนลูกบิดโลหะเย็นเฉียบ สูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง ก่อนจะหมุนมันเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่รออยู่เบื้องนอก ทว่า ทันทีที่ประตูเปิดกว้างออก ร่างของหญิงสาวในชุดสูทสีเพลิงที่ควรจะอยู่ชั้นล่าง กลับไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น... กลับกลายเป็นชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทอง ผู้มีรอยยิ้มเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ยืนกอดอกพิงผนังทางเดินอยู่หน้าห้องของเขา พร้อมกับเอกสารแฟ้มสีน้ำตาลหนาเตอะในมือ "สวัสดีครับคุณกวิน... ดูเหมือนว่าคุณกำลังรอผิดคนอยู่นะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับดึงซองเอกสารบางอย่างออกมาคลี่ให้เห็นหัวข้อชัดเจน "เพราะคนที่ถือสิทธิ์ขาดทั้งหมดในบริษัทนี้ตอนนี้... คือผมต่างหากล่ะ" กวินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ เมื่อตระหนักได้ทันทีว่าพายุที่แท้จริงไม่ได้มาจากอดีตเมื่อห้าปีก่อน แต่มมันกำลังเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้ต่างหาก! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวอักษรทุกตัวนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ