สำรวจปมวัยเยาว์

“ชื่อนี้... มันมาอยู่ในมือคุณได้ยังไง?” เสียงของกวินสั่นพร่า มือที่ถือกระดาษแผ่นนั้นสั่นเทาจนขอบกระดาษยับย่น ความสมบูรณ์แบบที่เขาเคยพกติดตัวมาตลอดชีวิตพังทลายลงในวินาทีที่เขากวาดสายตาผ่านลายมือหวัดๆ ของตัวเองที่เขียนไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน อาจารย์รินไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊กฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องที่ใบหน้าของเขา ราวกับกำลังอ่านแผนที่ที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง “คำถามไม่ใช่ว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่มันกำลังบอกอะไรคุณอยู่ต่างหาก กวิน” เธอเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง “คุณกำลังพยายามพิสูจน์อะไรให้กับคนในกระดาษแผ่นนี้กันแน่?” กวินขยำกระดาษนั้นแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ความทรงจำภาพขาวดำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้กองเอกสารและตารางงานที่แน่นเอี้ยดเริ่มผุดพรายขึ้นมา—ภาพงานแสดงศิลปะโรงเรียนที่เขาได้รับเพียงคำชมสั้นๆ ว่า ‘ทำได้ดีแล้ว’ ในขณะที่เพื่อนคนอื่นได้รับคำชื่นชมและกอดที่อบอุ่นจากครอบครัว “มันก็แค่... ความพยายามงี่เง่าของเด็กคนหนึ่ง” กวินแค่นยิ้มขมขื่น “เด็กที่หิวโหยคำชมเหมือนหมาที่รอเศษอาหาร” “ความหิวโหยในวัยเด็ก ไม่ใช่ความงี่เง่า” รินเอนตัวไปข้างหน้า เสียงของเธอนุ่มนวลลง แต่ยังคงความเฉียบคม “มันคือกลไกเอาตัวรอดที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกว่าตัวเอง ‘ไม่ดีพอ’ และวันนี้ คุณก็ยังคงเป็นเด็กคนนั้น ที่พยายามวิ่งไล่กวดเงาของคำว่าสมบูรณ์แบบ เพียงเพื่อให้ใครบางคนหันมามองคุณจริงๆ สักครั้ง” กวินเม้มปากแน่น เขาต้องการจะค้าน ต้องการจะบอกว่าเขาโตแล้ว เขาเป็นผู้บริหารที่มีคนนับหน้าถือตา แต่คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ เหมือนก้อนกรวดที่กลืนไม่ลง “ผมไม่ได้อยากให้เขาหันมามอง” กวินพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น “ผมแค่... ผมแค่ไม่อยากผิดพลาด” “ความผิดพลาดของคุณคืออะไรกันแน่?” รินรุกต่อ “คือความเสียหายทางธุรกิจ หรือคือความกลัวว่าหากคุณพลาด คุณจะกลายเป็น ‘ขยะ’ ในสายตาของใครบางคนที่ไม่มีวันพอใจคุณเสียที?” ห้องทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน กวินมองไปยังแจกันดอกไม้บนโต๊ะที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบเกินเหตุ ความสมบูรณ์แบบที่เขาหลงรัก บัดนี้มันดูเหมือนกำแพงคุกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อขังตัวเองไว้ไม่ให้ใครเห็น ‘ความแตกสลาย’ ที่เขามี เขาเริ่มเล่า... จากเรื่องเล็กๆ ไปจนถึงเรื่องที่เขากลัวที่สุด ความพยายามทำคะแนนให้ได้ที่หนึ่งตลอดกาล การรับผิดชอบงานที่เกินตัวในวัยเพียงยี่สิบต้นๆ เพราะคิดว่าถ้าเขามีค่ามากพอ ‘เขา’ จะกลับมา หรืออย่างน้อยที่สุด ‘เขา’ จะหยุดมองด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้น “คุณกำลังพยายามทำภารกิจที่ไม่มีวันสำเร็จ” รินสรุปขณะจดบันทึกย่อลงในสมุด “เพราะคนที่คุณพยายามเปลี่ยนใจ คือคนที่ไม่ได้อยู่ในโลกความเป็นจริงนี้อีกต่อไปแล้ว... คุณกำลังพยายามทำให้ผีในอดีตยอมรับคุณ ในขณะที่ตัวคุณเองในปัจจุบันกำลังจะตายเพราะความคาดหวังเหล่านั้น” กวินนิ่งงัน คำว่า ‘ผีในอดีต’ กระแทกเข้ากลางใจจนเขาต้องหลับตาแน่น ภาพใบหน้าของผู้เป็นพ่อที่ก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ตลอดเวลาที่เขานำรางวัลไปอวด ลอยเด่นชัดขึ้นมา “แล้วผมต้องทำยังไง?” กวินเงยหน้าขึ้น ดวงตารื้นไปด้วยความช้ำ “ถ้าผมหยุดวิ่ง... ผมจะเป็นใคร?” รินลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดง “คุณจะเป็น ‘กวิน’ ที่ไม่ใช่เครื่องจักรผลิตผลงานไงล่ะ แต่กว่าจะไปถึงจุดนั้น คุณต้องกล้าเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่อยู่ข้างหลังความสำเร็จที่คุณสร้างมาทั้งชีวิตเสียก่อน” จังหวะที่กวินกำลังจะเอ่ยตอบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรีบร้อนและไม่เป็นจังหวะ อาจารย์รินชะงัก สายตาเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก้าวเข้ามาในห้อง กวินตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้น—ใบหน้าที่เขาพยายามลบออกจากความทรงจำมาตลอดหลายสิบปี ชายคนนั้นวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะของริน ก่อนจะหันมาสบตากับกวินด้วยแววตาที่เย็นชาเหมือนวันวาน “ฉันเพิ่งได้รับอีเมลจากคุณ... เกี่ยวกับโปรเจกต์ที่คุณกำลังพยายามจะ ‘ทำลาย’ บริษัทตัวเองทิ้ง กวิน... หวังว่าเราคงคุยกันได้นะ ลูกชาย” หัวใจของกวินกระตุกวูบ ความเงียบงันในห้องบีบคั้นจนแทบขาดใจ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของปมวัยเยาว์อีกต่อไปแล้ว แต่มันคือนรกที่กำลังคลืบคลานเข้ามาในปัจจุบันของเขา... *** ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจรอยแผลไปพร้อมกับกวินครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!