พบเจอปัญหาใหม่

ตัวเลขสีแดงฉานบนหน้าจอสมาร์ทโฟนไม่ได้เป็นเพียงแค่สัญลักษณ์ทางบัญชี แต่มันคืองصلมีดที่กรีดลงกลางความมั่นอกมั่นใจที่กวินเคยสั่งสมมาตลอดชีวิตการทำงาน "มันเป็นไปได้ยังไง..." เสียงพึมพำของกวินแหบพร่า ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังยอดเงินในบัญชีบริษัทที่ลดฮวบลงจนน่าใจหาย สติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบคมในฐานะนักบริหารหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบนิยมกำลังพร่าเลือน หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความเครียดระลอกใหม่พุ่งชนเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าฝั่งอย่างไร้ความปรานี นี่ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดเล็กน้อยในงบดุล แต่คือวิกฤตทางการเงินที่กำลังสั่นคลอนรากฐานทุกอย่างที่เขาสร้างมา กวินสูดหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง มือหนากำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างกำลังย้อนกลับมา—ความรู้สึกของ 'การควบคุมไม่ได้' ซึ่งเป็นสิ่งที่กวินเกลียดชังที่สุดในชีวิต ภาวะหมดไฟ (Burnout) ที่เขาเพิ่งจะเรียนรู้ที่จะก้าวข้ามผ่านการบำบัดกับอาจารย์รินเมื่อไม่นานมานี้ บัดนี้มันถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ด้วยเชื้อเพลิงที่ชื่อว่า 'ความวิตกกังวลเรื่องเงิน' กริ๊ง... เสียงกริ่งหน้าห้องทำงานดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่น่าอึดอัด "เชิญครับ... เอ่อ เชิญค่ะ" กวินเกือบเผลอใช้สรรพนามเดิม แต่ก็รีบดึงตัวเองกลับมาเมื่อนึกถึงคำแนะนำของอาจารย์ริน ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับร่างระหงของอาจารย์รินในชุดสูทสีเทาอ่อนเรียบหรู เธอก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงبนิ่ง สุขุม และเปี่ยมด้วยพลังแห่งความเข้าใจ อาจารย์รินกวาดสายตาสำรวจบรรยากาศภายในห้องที่อบอวลไปด้วยความตึงเครียด ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ใบหน้าซีดเผือดของกวิน เธอยังไม่เอ่ยคำใดในทันที แต่เลือกที่จะดึงเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานแล้วทรุดตัวลงนั่งอย่างใจเย็น "ดูเหมือนว่า... คุณกวินกำลังเผชิญหน้ากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกแล้วสินะคะ" อาจารย์รินเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นพอที่จะดึงสติของชายหนุ่มให้หลุดจากวังวนความคิดด้านลบ กวินเงยหน้าขึ้นมองจิตแพทย์สาว ดวงตาของเขาสั่นไหวเต็มไปด้วยความกังวล "อาจารย์ครับ... เอ๊ย อาจารย์คะ ผมหมายถึง อาจารย์รินครับ... เอ่อ... ดิฉัน... ผม..." กวินสะดุดกับสรรพนามของตัวเองจนหน้าแดงก่ำด้วยความประหม่า ความเครียดทำให้สมองรวนไปหมด อาจารย์รินอมยิ้มบางๆ อย่างเมตตา "ไม่ต้องกังวลเรื่องสรรพนามหรอกค่ะคุณกวิน ผิดพลาดกันได้เสมอ... แต่ดูจากอาการและร่องรอยความเครียดบนใบหน้าของคุณแล้ว ดิฉันเดาว่าปัญหาน่าจะใหญ่หลวงพอสมควรใช่ไหมคะ?" กวินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปล่อยให้ไหล่ทั้งสองข้างลู่ลงอย่างคนหมดแรง เขาหันหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปทางอาจารย์ริน เพื่อให้ตัวเลขสีแดงฉานนั้นทำหน้าที่อธิบายแทนคำพูดทั้งหมด "โปรเจกต์ใหญ่ที่เราทุ่มงบประมาณไปเมื่อไหร่ไตรมาสก่อน... ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดครับ... เอ๊ย... ค่ะ" กวินกัดริมฝีปากแน่น "ลูกค้าหลักยกเลิกสัญญาเพราะปัญหาภายในของพวกเขาเอง แต่ภาระค่าใช้จ่าย ค่าจ้างพนักงาน และค่าดำเนินการที่ผมต้องแบกรับไว้ มันไม่ได้ถูกเลื่อนตามไปด้วย เงินสำรองในบริษัทร่อยหรอลงทุกที ถ้าสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้อีกแค่สองเดือน... เราคงต้องปิดกิจการ" ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง อาจารย์รินมิได้แสดงอาการตกใจหรือหวาดกลัวไปกับตัวเลขเหล่านั้น เธอนิ่งฟังด้วยความใส่ใจ สังเกตการหายใจที่ติดขัดและอาการเกร็งของกล้ามเนื้อบริเวณหัวไหล่ของชายหนุ่ม "คุณกำลังรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวใช่ไหมคะ?" อาจารย์รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับตรงเข้าไปจี้ใจดำของกวินอย่างจัง กวินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ล้มเหลวเหรอครับ... เอ๊ย... ค่ะ อาจารย์ก็รู้ว่าผมเป็น Perfectionist มาตลอดชีวิต ผมวางแผนทุกอย่างอย่างรอบคอบ ผมไม่เคยปล่อยให้มีช่องโหว่ แต่วันนี้... วันที่ปัจจัยภายนอกมันพังทลายทุกอย่างที่ผมสร้างมาด้วยมือตัวเอง ผมรู้สึกเหมือนคนไร้ค่า... รู้สึกว่าตัวเองกำลังจมน้ำตาย" "ความรู้สึกเหล่านั้นเป็นเรื่องธรรมดามากค่ะคุณกวิน" อาจารย์รินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคู่นั้นมองตรงมายังกวินด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริง "มนุษย์เรามักจะผูกคุณค่าของตัวเองไว้กับความสำเร็จและการควบคุม แต่กฎของธรรมชาติคือ ไม่มีอะไรที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเราได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกนะคะ การที่คุณรู้สึกเครียด เสียใจ หรือวิตกกังวลในตอนนี้ มันแปลว่าคุณเป็นมนุษย์ที่มีหัวใจ ไม่ใช่หุ่นยนต์ค่ะ" "แต่มันไม่ใช่แค่ความเครียดธรรมดานะคะอาจารย์..." กวินเริ่มชินกับการใช้คำลงท้ายที่ถูกต้อง "มันคือความกลัว กลัวว่าพนักงานที่เชื่อใจผมจะต้องตกงาน กลัวว่าครอบครัวที่ผมต้องดูแลจะต้องลำบาก กลัวว่าความพยายามทั้งหมดตลอดหลายปีที่ผ่านมาจะสูญเปล่าในพริบตาเดียว" "ความกลัวเป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดีค่ะคุณกวิน มันบอกว่าเรากำลังแคร์บางสิ่งบางอย่างมากๆ แต่วิธีที่เราจะตอบสนองต่อความกลัวต่างหากล่ะคะ ที่จะเป็นตัวกำหนดว่าเราจะลุกขึ้นสู้ต่อ หรือจะยอมให้มันกลืนกินเรา" อาจารย์รินหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กขึ้นมา เปิดหน้ากระดาษเปล่าแล้ววางลงตรงหน้ากวิน พร้อมกับยื่นปากกาให้ "ไหนลองบอกดิฉันซิคะว่า ในวิกฤตการเงินครั้งนี้ มีสิ่งไหนบ้างที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของคุณอย่างแท้จริง?" กวินรับปากกามาถือไว้ด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย เขานิ่งคิดไปชั่วครู่ "การตัดสินใจของลูกค้า... เศรษฐกิจโดยรวม... แล้วก็... ระยะเวลาที่ตลาดจะฟื้นตัว" "ถูกต้องค่ะ แล้วสิ่งไหนล่ะคะ ที่ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณในตอนนี้?" อาจารย์รินถามต่อด้วยน้ำเสียงชวนคิด กวินมองหน้าอาจารย์ริน สมองเริ่มประมวลผลอย่างเป็นเหตุเป็นผลอีกครั้ง ความคิดที่เคยฟุ้งซ่านเริ่มเข้ารูปเข้ารอย "การบริหารจัดการกระแสเงินสดที่เหลืออยู่... การพูดคุยเจรจากับพนักงานอย่างตรงไปตรงมาเพื่อหาทางออกร่วมกัน... และ... การจัดการสภาพจิตใจของตัวผมเอง เพื่อไม่ให้ตัดสินใจผิดพลาดซ้ำสอง" อาจารย์รินพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้าของเธอ "เห็นไหมคะ? แม้ว่าสถานการณ์ภายนอกจะสั่นคลอนแค่ไหน แต่อำนาจในการเลือกที่จะตอบสนองยังคงอยู่ในมือของคุณเสมอค่ะคุณกวิน" ทว่า ในขณะที่กวินกำลังจะเอ่ยปากตอบรับคำแนะนำนั้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต เลขานุการสาวหน้าตาตื่นตระหนกวิ่งเข้ามาด้วยอาการหอบสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดเสียยิ่งกว่ากระดาษ A4 เธอยืนพิงขอบประตูด้วยความหมดแรง มือเรียวสั่นเทาขณะชูแท็บเล็ตในมือขึ้นมา "คุณกวินคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงของเธอขาดเป็นห้วงๆ "บัญชีเงินฝากส่วนตัวของคุณ... ที่ฝากไว้กับธนาคาร... ถูกอายัดทั้งหมดแล้วค่ะ!" กวินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอทันที ความชาแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วเท้าจนถึงศีรษะ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในเสี้ยววินาทีนั้น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบทเรียนอันลึกซึ้งนี้ไปกับกวินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ