เส้นแบ่งเขตความสัมพันธ์

"ถ้าสมการนี้ยังมีตัวแปรที่ไม่ทราบค่าเหลืออยู่ เธอจะยังกล้าสรุปผลลัพธ์ว่าความสัมพันธ์ของเราคืออะไรอยู่ไหม น้ำมนต์?" เสียงทุ้มต่ำของแทนคุณดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดคณะสถิติในยามค่ำคืน กลิ่นอายของกระดาษเก่าและกลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของกัปตันทีมบาสเกตบอลที่ยังติดตัวเขาอยู่ มันอบอวลจนทำให้น้ำมนต์รู้สึกว่าอากาศรอบตัวเบาบางลงอย่างประหลาด น้ำมนต์วางปากกาลงบนสมุดจด เธอไม่ได้หันไปสบตาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ตัวเลขแสดงสถิติความน่าจะเป็นที่พยายามจะวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของคนสองคน แต่วันนี้... ทฤษฎีเหล่านั้นดูจะไร้ความหมายเมื่อเทียบกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวจนแทบทะลุอกของเธอเอง "ในเชิงสถิติ... ความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถระบุตัวแปรที่ชัดเจนได้ เรามักจะเรียกว่าความผันผวนสูงครับ" น้ำมนต์พยายามบังคับเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะรู้ดีว่านั่นคือคำโกหกคำโต "และถ้าถามว่าผมสรุปผลลัพธ์ว่าอย่างไร... คำตอบคือ 'ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ' ครับ" แทนคุณแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของกัปตันทีมบาสผู้ถือดีปรากฏขึ้น เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะไม้ตัวยาวเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟนีออนเหนือหัวจนเกิดเป็นเงาครอบคลุมตัวเธอไว้ราวกับจะขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา "ไม่มีนัยสำคัญงั้นเหรอ?" แทนคุณย้ำคำนั้นช้าๆ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากแห่งความนิ่งเฉย "งั้นไอ้ที่เต้นจังหวะเดียวกับลูกบาสตอนชู้ตลงห่วงเวลาเห็นหน้าฉัน... หรืออาการที่มือสั่นเวลาฉันเผลอแตะตัวเธอตอนสอนเลข เธอจะอธิบายว่ายังไง? ความน่าจะเป็นที่จะเป็นแค่ความบังเอิญ... มันเหลือน้อยจนแทบจะเป็นศูนย์แล้วนะน้ำมนต์" คำพูดของเขาเหมือนลูกบาสที่ถูกชู้ตลงห่วงอย่างแม่นยำ ทุกถ้อยคำกระแทกเข้ากลางใจของน้ำมนต์จนเธอไปไม่เป็น ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอเบี่ยงหน้าหนีไปทางชั้นหนังสือพลางเก็บอุปกรณ์การเรียนอย่างรุกลี้รุกลน "ผมแค่ประหม่าครับ... การที่มีคนเล่นบาสตัวสูงๆ มานั่งจ้องมองในขณะที่ผมกำลังสอนมันเสียสมาธิ" "งั้นเหรอ?" แทนคุณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเพียงก้าวเดียวเขาก็มาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ มือหนาวางลงบนพนักพิงก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาทรงพลังจนเธอรู้สึกขนลุกซู่ "ถ้าแค่ประหม่า... ทำไมต้องหลบสายตา? ถ้าแค่เสียสมาธิ... ทำไมต้องรีบเก็บของหนี?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายของแทนคุณยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ น้ำมนต์นิ่งค้างไป เธอรู้ตัวดีว่าเส้นแบ่งระหว่าง 'นักศึกษากับติวเตอร์' มันได้พังทลายลงไปนานแล้ว ตั้งแต่วันที่เขาเริ่มมานั่งรอเธอที่ใต้ตึกเรียน ตั้งแต่วันที่เขาสลับเวรซ้อมเพียงเพื่อมาช่วยเธอถือของหนัก หรือแม้แต่จังหวะที่เขาดึงเธอเข้าข้างทางไม่ให้โดนรถเฉี่ยวในวันนั้น เธอกลั้นใจหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมกั้น "คุณต้องการอะไรกันแน่ แทนคุณ" น้ำมนต์ถามเสียงสั่น แม้จะพยายามคุมโทนให้เป็นสุภาพบุรุษสาวผู้มีเหตุผลเท่าที่จะทำได้ แต่ในสายตาของแทนคุณ เขากลับเห็นเพียงเด็กสาวที่กำลังพยายามปกป้องกำแพงน้ำแข็งที่กำลังละลายลงทุกที "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรที่ซับซ้อน" แทนคุณเลื่อนมือจากพนักพิงมาแตะที่คางมนอย่างแผ่วเบา บังคับให้เธอยอมสบตาเขาตรงๆ "ฉันแค่เบื่อที่จะเล่นเกม 'ติวเตอร์กับนักศึกษา' เต็มทีแล้ว ฉันอยากรู้ว่า ถ้าฉันข้ามเส้นแบ่งเขตนี้ไป... เธอจะผลักฉันออก หรือเธอจะดึงฉันไว้" บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นราวกับมีมวลอากาศกดทับ น้ำมนต์สูดลมหายใจเข้าลึก เธอรู้ดีว่าคำตอบที่เธอจะพูดออกไปในวินาทีนี้นั่นคือจุดตัดสินของทุกอย่าง เธอไม่ใช่เด็กสาวที่เพ้อฝันถึงนิยายรัก แต่เธอคือหญิงสาวที่กำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิต "ถ้าฉันบอกว่า..." น้ำมนต์เริ่มด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างแน่วแน่ "ความน่าจะเป็นที่ฉันจะดึงคุณไว้น่ะ... มันมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ล่ะครับ?" นัยน์ตาของแทนคุณไหววูบ ความมั่นใจที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยมหายไปแทนที่ด้วยความประหม่าแบบที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าตอบกลับมาตรงๆ เช่นนี้ แทนคุณขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน เขาเตรียมที่จะก้มลงไป... จังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นประสานกันจนแยกไม่ออก แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูห้องสมุดโซนส่วนตัวถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนเริงร่าของกรณ์ที่ดังลั่นทะลุความเงียบ "เฮ้ย แทนคุณ! โค้ชสั่งให้แกไปเก็บลูกบาสที่ค้างอยู่บนห่วง... เดี๋ยว... อ้าว! พวกแกสองคน... นี่ไม่ได้มาติวเลขกันหรอกเหรอ? ทำไมท่าทางมันดูเหมือนกำลังจะ... เอิ่ม... ทำอะไรกันอยู่ครับ?" แทนคุณชะงักกึก เขากัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิดพลางถอยห่างจากน้ำมนต์ทันที ในขณะที่น้ำมนต์รีบหมุนตัวกลับไปจัดสมุดจดที่กระจัดกระจายด้วยอาการมือสั่น กรณ์ยืนงงอยู่หน้าประตู มือยังจับลูกบาสเอาไว้แน่น สายตาเหลือบมองทั้งคู่สลับไปมาด้วยความตื่นตะลึง ทว่าในจังหวะนั้นเอง แทนคุณก็หันกลับมามองน้ำมนต์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้งก่อนจะเอ่ยขึ้น "เดี๋ยวฉันมานะ" แทนคุณเว้นจังหวะ สายตาเขายังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของน้ำมนต์ "แล้วเรื่องคำตอบเมื่อกี้... เราค่อยมาคำนวณกันต่อ... หลังซ้อมเสร็จ" เขาก้าวเดินออกไป ทิ้งให้ห้องสมุดที่เคยร้อนระอุด้วยเคมีของทั้งคู่กลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง แต่น้ำมนต์รู้ดีว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว... คำสารภาพที่เกือบจะสมบูรณ์แบบได้ถูกแขวนไว้บนเส้นด้าย และดูเหมือนว่า 'ตัวแปรที่สาม' อย่างกรณ์ กำลังจะนำพาความวุ่นวายมาสู่สมการรักของพวกเขามากกว่าที่เธอคิดไว้หลายเท่า ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับสมการความรักสุดป่วนของกัปตันและเด็กสถิติในตอนนี้ด้วยนะครับ!