ปากร้ายใจดำ

แก้วคริスタルทรงสูงในมือของเหนือสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการบีบนิ้วที่แน่นขึ้นจนข้อต่องอเกร็ง เสียงเพลงบีทหนักหน่วงจากระบบเสียงชั้นยอดของ "Party Room" สะเทือนสะท้อนจนรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกในทรวงอก แต่สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาดุจเหยี่ยวของมาเฟียหนุ่มกลับไม่ใช่บรรยากาศความสนุกสนานรอบตัว หากแต่เป็นร่างโปร่งบางในชุดเชิ้ตสีเข้มที่กำลังยืนรับคำสั่งจากผู้จัดการฝ่ายบริการอยู่ไม่ไกล "คุณคินส่งคนมาป้วนเปี้ยนที่ล็อบบี้ชั้นล่างครับ... มันบอกว่ามาทวง 'ของ' ที่ควรจะเป็นของมันคืน" คำพูดของลูกน้องคนสนิทเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่เรื่องของการส่งคนมารังing ในอาณาเขตของเขา แต่มันคือการหยามหน้า... และเหนือเกลียดที่สุดคือการที่ใครหน้าไหนกล้ามาแตะต้อง "ของเล่น" ที่อยู่ในกำมือของเขา โดยเฉพาะเมื่อของเล่นชิ้นนั้นคือ ริน "ปล่อยให้มันรอไปก่อน..." เหนือเอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบแต่น่ากลัวจนคนฟังต้องกลืนน้ำลาย "บอกการ์ดว่าถ้ามันก้าวเข้ามาเกินเส้นเขตวีไอพี ให้หักขาỬงข้างส่งกลับไปให้คุณคินดูเป็นขวัญตา" "รับทราบครับนาย" ลูกน้องโค้งตัวรับคำก่อนจะถอยฉากหายไปในความมลทินของแสงไฟนีออน แต่ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวในอกจะทันได้ระบายออกทางอื่น ร่างโปร่งบางที่เขาเฝ้ามองอยู่ก็ขยับตัว รินกำลังเดินถือถาดเครื่องดื่มมุ่งหน้ามาทางโต๊ะวีไอพีโซนกลาง ซึ่งเป็นจุดที่สายตาหลายคู่จับจ้องอยู่ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววระมัดระวังตัวอย่างเห็นได้ชัด แม้จะพยายามตีสีหน้าเรียบเฉยกลบเกลื่อนความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาหลายชั่วโมงก็ตาม เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความหึงหวงที่ถูกปรุงแต่งด้วยความหมั่นไส้ในความอวดดีของอีกฝ่ายกำลังแล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด เขาเกลียดนักไอ้ท่าทีเชิดหน้าชูตาเหมือนไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ นั่น... ทั้งๆ ที่อีกนิดเดียว รินก็แทบจะจนตรอกอยู่รำมะรอดแล้ว และคืนนี้ เขาจะพิสูจน์ให้เด็กอวดดีคนนี้ได้รู้ว่า การเล่นกับไฟอย่าง "เหนือ" มันมีจุดจบอย่างไร "อ้าว น้องริน... เดินระวังหน่อยสครับ ระวังจะทำของแพงหกเสียหาย เดี๋ยวเงินเดือนทั้งเดือนจะไม่พอจ่ายค่านะครับ" เหนือจงใจเปล่งเสียงพูดออกไปโดยไม่เบาเลยแม้แต่น้อย จงใจให้แขกวีไอพีคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่รอบบริเวณหันมาสนใจ รินชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคู่สวยตวัดมองหน้าพระเอกหนุ่มด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "ถ้ากลัวว่าเครื่องดื่มราคาแพงของ 'คุณ' จะเสียหายจนผมชดใช้ไม่ไหว คราวหน้าก็กรุณาเดินมาหยิบเองเถอะครับ มือเท้าก็มีครบทุกข้างนี่นา หรือว่าสะดวกใช้แต่ปากสั่งคนอื่นไปวันๆ กันแน่ครับ?" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะวีไอพี หลายคนกลั้นหายใจด้วยความตกใจที่เด็กเสิร์ฟกล้าต่อปากต่อคำกับเจ้าของผับผู้ทรงอิทธิพลระดับนี้ แต่รินหาได้แคร์ไม่ เขายืนหลังตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทีพยศแบบแมวป่าตัวน้อยยิ่งทำให้เหนือรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นต่อมความซึนและอยากแกล้งให้หนักข้อขึ้นไปอีก "ปากเก่งดีนี่..." เหนือวางแก้วในมือลงเสียงดังกระทบโต๊ะกระจกจนเกิดเสียงแชมเปญกระฉอก เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำในสูทสั่งตัดเข้ารูปกดดันบรรยากาศรอบข้างให้ลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก ก้าวเท้าย่างสามขุมเข้าประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว รินผถะถอยหลังตามสัญชาตญาณเมื่อถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว แผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาตกแต่งลายหินอ่อนอย่างจัง หนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว เหนือใช้แขนข้างหนึ่งยันกับพื้นผิวเสากั้นขวางทางหนี ปิดกั้นร่างของอีกฝ่ายไว้ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากตัวของมาเฟียหนุ่มโชว์หึ่งเข้าจมูก รินใจเต้นรัวโดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัวหรือเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามนี้กันแน่ "คิดว่าเก่งมากรึไง ถึงกล้ามาต่อปากต่อคำกับฉันกลางวงคนเยอะๆ แบบนี้หหือ ริน?" เหนื่อนโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความคุกคาม แต่แววตาที่มองสำรวจใบหน้าเนียนใสกลับร้อนรุ่มราวกับจะกลืนกิน "ถอยไปนะ... คุณเหนือ! จะทำอะไร" รินพยายามผลักแผงอกกว้างออก แต่แรงแค่นั้นแทบไม่ระคายผิวอีกฝ่ายเลย ตรงกันข้าม เหนือกลับฉวยจังหวะนั้นรวบข้อมือทั้งสองข้างของรินขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย "หึ... จะสั่งสอนเด็กปากดีสักหน่อยไง" เหนือกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ สายตากวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มแน่นด้วยความโกรธ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด รินกำลังจะอ้าปากด่าทอด้วยถ้อยคำที่แสบสันที่สุดเท่าที่สมองจะนึกออก มือหนาของเหนือก็เอื้อมไปหยิบแก้วคริสตัลจากถาดที่รินถือค้างไว้อย่างหมิ่นเหม่ แล้วจงใจเอียงแก้วเทน้ำแอลกอฮอล์สีอำพันรินรดลงบนหลังมือของตัวเองช้าๆ สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตอย่างท้าทาย หยดน้ำเหลวเย็นเฉียบไหลย้อยลงตามเรียวนิ้วและข้อมือของรินที่ถูกตรึงไว้ เปื้อนเปรอะเสื้อเชิ้ตสีอ่อนจนเนื้อผ้าแนบลู่ไปกับผิวเนื้อเนียน รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจและอับอายจนหน้าแดงก่ำ ความรู้สึกชาหนึบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงความตั้งใจแกล้งให้เขาเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัล "คุณมัน... โรคจิต บ้าอำนาจที่สุด!" รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคลอหน่วยด้วยความโกรธจัดจนน่าสงสาร แต่ความดื้อรั้นก็ยังคงฉายชัดในแววตา เหนือชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นประกายน้ำใสๆ ในดวงตาคู่นั้น หัวใจที่เคยแข็งกระด้างกระตุกวูบอย่างแรง ความสะใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในอกที่บอกว่าเขาเล่นแรงเกินไปเสียแล้ว มือที่ตรึงข้อมืออีกฝ่ายไว้คลายแรงลงโดยอัตโนมัติ ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สติสัมปชัญญะของมาเฟียผู้เย่อหยิ่งพังทลายลงราบคาบต่อหน้าความซึนที่ซ่อนความบอบบางเอาไว้ "ถ้าฉันบ้า... เธอก็คงเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันคลั่งจนเสียสติไปแล้วล่ะริน..." เหนือกระซิบเสียงพร่าเบาหวิว มีเพียงเขากับรินเท่านั้นที่ได้ยินคำสารภาพอันดิบเถื่อนนี้ ทว่า ก่อนที่รินจะได้ทันตั้งตัวกับประโยคกำกวมที่ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ แสงไฟนีออนรอบบริเวณโซนวีไอพีก็พลันกระพริบไหววูบ เสียงเพลงจังหวะมันส์ๆ ถูกตัดขาดหายไปในเสี้ยววินาที ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่เดินตัดผ่านฝูงชนเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังพวกเขา "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของคุณสองคนสินะครับ... คุณเหนือ" เสียงทุ้มกังวานที่คุ้นเคยเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เหนือขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ตรงข้ามโซนทางเข้า พร้อมกับที่รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามาในระยะประชิด ดวงตาทັງคู่สบประสานเข้ากับบุคคลที่ไม่คาดฝัน และความจริงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เกมการแข่งขันนี้กำลังจะพลิกผันไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความคลั่งรักของคู่เรานะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!