ข้ามเส้นศีลธรรม

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่ำเข้ามาในความมืดของโซน B ไม่ได้ทำให้ศิลาแปลกใจเท่ากับการเห็นเงาร่างโปร่งบางของใครบางคนกำลังยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางโครงสร้างเหล็กที่ยังสร้างไม่เสร็จ โครงเหล็กดัดโค้งเว้าและคานปูนเปลือยสะท้อนแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัว สาดส่องให้เห็นแผ่นหลังที่ตั้งตรงอย่างดื้อรั้นของรินลดา เธอไม่ได้เป็นแค่สถาปนิกที่นั่งตรวจแปลนอยู่ในห้องแอร์... เธอคือผู้หญิงที่กล้าบุกเข้ามาในเขตอันตรายยามวิกาล เพียงเพื่อพิสูจน์ว่ามาตรฐานการก่อสร้างของเขาผิดพลาดตรงไหน "คุณบ้าไปแล้วหรือรินลดา!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องผ่านความเวิ้งว้างของไซต์งาน แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ศิลาไม่เคยสบถ ไม่เคยแสดงอาการหัวเสียให้ใครเห็นง่ายๆ แต่ผู้หญิงคนนี้... เธอกำลังทดสอบขีดจำกัดความอดทนของเขาจนถึงขีดสุด รินลดาหันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ส่วนสูงจะต่างกันร่วมคืบ แต่รัศมีแห่งความถือดีของเธอกลับไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย "ฉันไม่ได้บ้าค่ะ... คนที่บ้าคือคุณต่างหาก ศิลา! คุณกำลังจะกลบเกลื่อนความมักง่ายของตัวเองด้วยการเทปูนทับคานเหล็กที่มีรอยร้าวพวกนี้!" นิ้วเรียวชี้ไปยังโครงสร้างเบื้องหน้าด้วยความโกรธจัด "ถ้าตึกนี้ถล่มลงมาเพราะความประมาทของคุณ คนที่จะต้องรับผิดชอบไม่ใช่แค่บริษัท แต่คือชีวิตคนนับร้อย!" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและอันตรายยิ่งกว่าความเงียบ ความโกรธที่อัดอั้นจากปัญหาการบุกรุกเมื่อครู่ถูกหลอมรวมเข้ากับความดื้อรั้นของผู้หญิงตรงหน้า จนกลายเป็นแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่อยากจะสยบพยศเธอให้ราบคาบ ก้าวเดียว... เขาก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของรินลดาชนเข้ากับเสาปูนเปลือยเย็นเฉียบ ด้านหน้าถูกกักขักไว้ด้วยร่างหนาที่แผ่ไอความร้อนระอุออกมาราวกับเตาไฟ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... ถึงกล้ามาสั่งสอนผมในอาณาจักรของผม" ศิลาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าด้วยโทสะและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ผู้หญิงอวดดีอย่างคุณ น่าจะโดนสั่งสอนให้รู้จักหมอบราบคาบแก้วเสียบ้าง" "ถอยไปนะศิลา! อย่ามาใช้อำนาจบาทใหญ่กับฉัน—อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาบดขยี้ลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบแรกไม่ได้มีความอ่อนหวานนุ่มนวลแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยโทสะ ความดุดัน และแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมานาน ศิลาตะโบมจูบอย่างไร้ความปราณี เรียวปากหยักลึกบดเคล้าขบเม้มลงบนกลีบปากนุ่มด้วยความกระหาย ราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีของเธอให้สาสม รินลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กทั้งสองข้างระดมทุบตีเข้าที่แผงอกกว้างเพื่อผลักไส แต่มันกลับไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพละกำลังมหาศาลของวิศวกรหนุ่ม ศิลาใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสอันเร่าร้อนนี้อย่างไร้ทางหนี แรงปะทะทางอารมณ์เปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับลมหายใจร้อนผ่าวของเขา ทำให้รินลดาเริ่มพร่าเลือน สัมผัสที่ดุดันแต่เต็มไปด้วยเสน่หาอันตราย เริ่มสั่นคลอนเกราะป้องกันทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้น รสจูบที่ลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนจากการลงทัณฑ์เป็นการเรียกร้อง ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนร่างบางสั่นสะท้าน เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ศิลากลับกระชับเอวคอดเข้าหาแนบชิด จนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอก ความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งความเสน่หาที่เผาผลาญทุกลมหายใจ ศิลายอมผ่อนแรงที่ริมฝีปากลงเล็กน้อย ปล่อยให้เธอได้สูดอากาศหายใจ ทว่าใบหน้าคมคายยังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ชิด ริมฝีปากร้อนผ่าวปัดป้ายอยู่ข้างแก้มเนียน ไล้ลงมาตามซอกคอหอมกรุ่นจนร่างบางสะấuสะท้านด้วยความเสียวซ่าน "คุณมัน... ร้ายกาจที่สุด..." รินลดาหอบหายใจสะท้าน เอ่ยเสียงสั่นพร่า ดวงตาฉ่ำน้ำด้วยแรงอารมณ์มองเขาอย่างตัดพ้อและหลงใหลในเวลาเดียวกัน ศิลายกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสสีเข้มลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าเนียนอย่างทะนุถนอม ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับเต็มไปด้วยความเผด็จการ "จำเอาไว้รินลดา... อย่าลองดีกับผมอีก ไม่งั้นครั้งหน้า... คุณจะไม่ได้แค่ถูกจูบแบบนี้แน่" ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นตรงกันในความเงียบงันของไซต์งานยามวิกาล เสียงฝีเท้าฝีรองเท้าหนังจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเข้าโซน A พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "คุณศิลาครับ! แย่แล้วครับ... ตำรวจ... ตำรวจกับกองพิสูจน์หลักฐานกำลังบุกเข้ามาตรวจค้นไซต์งานตามหมายศาลแล้วครับ!" ขอบพระคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ภูริศร์" เสมอมานะครับ