ยินดีต้อนรับสู่หอคอยแห่งเสียงกระซิบ

กลิ่นอายของซากศพแห่งดาราศาสตร์และผงคาบอนจากการระเบิดเมื่อสามปีก่อน ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกของเซเรส แม้ว่าเขาจะพยายามล้างมันด้วยน้ำบริสุทธิ์จากธารน้ำแข็งกี่รอบต่อกี่รอบก็ตาม นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังเคาะลงบนปกแฟ้มหนังแกะเก่าคร่ำคร่า เสียง *ก๊อก... ก๊อก...* ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงต้อนรับของสถาบันเวทมนตร์อาร์케니아 (Arcania) ที่โอ่อ่าและเงียบงันจนน่าอึดอัด ผนังหินอ่อนสีนิลสะท้อนเงาร่างโปร่งบางในชุดคลุมศาสตราจารย์ฝึกหัดสีเทาเข้ม ไหล่ข้างหนึ่งแบกรับทั้งความคาดหวังของสภาสูงและตราบาปที่เขาเลือกจะฝังมันไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตสำนึก "ยินดีต้อนรับสู่หอคอยแห่งเสียงกระซิบค่ะ... ท่านผู้ช่วยศาสตราจารย์เซเรส" เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วดังขึ้นจากด้านหลัง เซเรสไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร—ผู้อำนวยการสำนักทะเบียน ผู้หญิงที่มักจะรู้ทุกเรื่องก่อนที่มันจะเกิดขึ้นเสียอีก แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขากลับไม่ใช่เสียงนั้น หากเป็นเศษละอองมานาสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ไร้ทิศทาง และเปี่ยมไปด้วยความปั่นป่วนอย่างรุนแรง "ดูท่าทางปีนี้... สถาบันของเราจะมี 'ขยะเปียก' ชิ้นโตหลุดรอดเข้ามาในระบบคัดกรองสินะครับ" เซเรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองเอกสารประวัติส่วนตัวในมือ "เด็กคนนี้สอบตกทั้งภาคทฤษฎีและเวทมนตร์พื้นฐาน คะแนนปฏิบัติการได้ศูนย์... แต่รายชื่อกลับถูกยัดเข้ามาโดยตรงจากห้องใต้ดินของสภาอธิการบดี" ผู้อำนวยการสาวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอขยับแว่นตาพร้อมกับยื่นแฟ้มอีกแฟ้มหนึ่งมาให้ "บางครั้งเพชรเม็ดงามที่สุด ก็ซ่อนอยู่ใต้กองขี้เถ้าที่สกปรกที่สุดนะคะ... ลองไปดูที่ลานฝึกประลองเวทเขตสามด้วยตัวเองสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่าทำไมฉันถึงเลือกคุณมารับหน้าที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาเฉพาะกิจของเด็กคนนั้น" เซเรสถอนหายใจยาวนาน เขาปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่เสื้อ ก่อนจะสาวเท้าก้าวเดินออกไปตามระเบียงหินทอดตัวยาว ความหนาลึกล้ำของสถาปัตยกรรมโกธิคทำให้แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องลงมาเป็นลำแสงสีทองสลัว ทาบทับลงบนร่างของเขาที่กำลังมุ่งหน้าสู่สนามประลองเวท—สถานที่ซึ่งขึ้นชื่อว่าไร้ซึ่งความปรานีต่อผู้ที่อ่อนแอ เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวตามมาติดๆ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้เศษปูนจากเพดานร่วงกราวลงมาเบื้องล่าง เมื่อเซเรสเดินมาถึงขอบระเบียงของลานประลองเขตสาม ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่การฝึกซ้อมเวทมนตร์อันสง่างามตามแบบฉบับของลูกหลานตระกูลขุนนาง หากแต่มันคือสนามรบขนาดย่อมๆ ที่เต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียมและควันสีดำพวยพุ่ง กลางลานกว้าง... ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนหอบหายใจโยน ตัวเสื้อนักเรียนสีขาวหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนคราบเขม่าควัน เรือนผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเปล่งประกายด้วยความดื้อรั้นและบ้าบิ่นอย่างถึงที่สุด รอบกายของเขาคือหุ่นเชิดเวทมนตร์เหล็กกล้าเกรด A สามตัวที่พังยับเยินนอนกองกับพื้น กลายเป็นเศษเหล็กบิดเบี้ยว "โธ่เว้ย! ควบคุมไม่ได้อีกแล้วรึไงวะเนี่ย!" ลูคัสสบถออกมาเสียงดังลั่นขณะที่ยกมือขึ้นกุมศีรษะตัวเอง พลังงานสีม่วงเข้มแปลกประหลาดสายหนึ่งกำลังปะทุออกมาจากแผ่นหลังของเขา ราวกับกลุ่มควันพิษที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว นักเรียนรอบข้างต่างถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับกรีดร้องและวิ่งหนีตายอย่างไร้ระเบียบ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เด็กหนุ่มคนนั้น เพราะคลื่นพลังงานที่แผ่ออกมามันรุนแรงเกินกว่าที่เด็กปีหนึ่งจะแบกรับไว้ได้ มันคือมานาที่ปนเปื้อน... มานาที่มีลักษณะเดียวกับการทดลองต้องห้ามเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของเซเรสกระตุกวูบ ความทรงจำสีเลือดและเสียงกรีดร้องในห้องทดลองแล่นย้อนกลับเข้ามาในโสตประสาทราวกับภาพสלُوคโมชั่น ความรู้สึกผิดที่กดทับไว้ใต้ก้นบึ้งพยายามจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่นัยน์ตาคมกริบของเขากลับหรี่ลงด้วยความเยือกเย็นในเสี้ยววินาทีต่อมา นี่ไม่ใช่ความบังเอิญ... เด็กคนนี้ไม่ได้แค่ "ควบคุมพลังไม่ได้" แต่ในตัวของลูคัสกำลังมีบางสิ่งบางอย่างที่ทรงพลังและอันตรายเกินกว่าจะจินตนาการกำลังตื่นขึ้น เซเรสไม่รอช้า เขาก้าวข้ามราวระเบียงความสูงสามชั้นลงมาอย่างไร้ซ้ำเสียง ร่างโปร่งทิ้งตัวลงสู่ใจกลางสนามประลองอย่างนิ่มนวลราวกับขนนก ส้นรองเท้าหนังแตะพื้นหินพร้อมกับคลื่นเวทมนตร์สีครามบริสุทธิ์ที่แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างในพริบตาเดียว *พรึบ!* อาคมกักเก็บพลังระดับสูงถูกกางออกครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบเมตร กดทับคลื่นพลังงานสีม่วงของลูคัสให้สงบลงอย่างรวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์ แรงกดดันมหาศาลที่เคยแผดเผาทุกอย่างพลันมลายหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่เข้าปกคลุมลานประลอง ลูคัสสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีเทาเข้มที่เย็นชาและลุ่มลึกราวกับห้วงมหาสมุทรของชายหนุ่มตรงหน้า "แก... เป็นใครวะ? อยากหาเรื่องรึไง!" ลูคัสตะโกนใส่หน้า พร้อมกับยกมือขึ้นเตรียมจะปล่อยพลังระเบิดใส่อีกครั้ง แม้ขาของเจ้าตัวจะเริ่มสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าก็ตาม เซเรสไม่หลบ เขายื่นมือขวาออกไปอย่างมั่นคง นิ้วเรียวยาวแตะลงที่กลางหน้าผากของเด็กหนุ่มผู้อื้อฉาวโดยตรงอย่างไร้ความลังเล กระแสไฟฟ้าเวทมนตร์อ่อนๆ วิ่งพล่านผ่านปลายนิ้ว เซเรสหลับตาลงสัมผัสถึงแก่นวิญญาณของเด็กดื้อคนนี้ และสิ่งที่เขาพบ... ทำให้ลมหายใจของศาสตราจารย์หนุ่มต้องสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ในจิตใต้สำนึกของลูคัส... ไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดา แต่มีผนึกโบราณสีทองคำขาวเจ็ดชั้นกำลังสั่นคลอน และเบื้องหลังผนึกนั้น... ดวงตาคู่มหึมาสีทองอร่ามกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาจ้องมองตรงมาที่เซเรสโดยตรง! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจักรวาลเวทมนตร์ดังขึ้นในโสทประสาทของเซเรส พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับ SSS "ผู้กุมความลับแห่งจักรวาล" กำลังเชื่อมต่อจิตวิญญาณ]** **[ภารกิจบังคับ: ระงับการตื่น 01 / ค้นหาความจริงเบื้องหลังรอยผนึกแห่งปราชญ์โบราณ ก่อนที่หอคอยแห่งนี้จะล่มสลายในอีก 72 ชั่วโมง]** **[คำเตือน: หากลูคัสสูญเสียการควบคุมในครั้งถัดไป... ประตูแห่งนรกภูมิจะถูกเปิดออกอย่างถาวร]** เซเรสลืมตาโพลง เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายขึ้นที่ขมับ แววตาที่เคยนิ่งสงบมาตลอดกลับไหววับด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ลูคัสหอบหายใจรดต้นคอของเขา ดวงตาสีอำพันกะพริบปริบๆ ด้วยความงุนงงเมื่อเห็นสีหน้าของอาจารย์หนุ่มเปลี่ยนไป "อาจารย์... มือท่านสั่นนะครับ กลัวผมเหรอไง?" เด็กหนุ่มแสะยิ้มมุมปาก ยียวนกวนประสาทตามนิสัยเดิม แม้สถานการณ์จะไม่น่าเอื้ออำนวยก็ตาม เซเรสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขาค่อยๆ ลดมือลงจากหน้าผากของอีกฝ่าย ก่อนจะระบายยิ้มมุมปากออกมาเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความอันตรายที่อ่านไม่ออก "กลัวเหรอ?" เซเรสกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ใกล้จนเด็กหนุ่มชะงักงัน "เด็กน้อย... เธอต่างหากที่ควรจะกลัวฉัน... นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในหอคอยแห่งนี้กับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!