ทางเลือกของศิลา

"ถ้าคุณกดปุ่มนั้น ชีวิตที่เหลืออยู่ของทุกคนในเมืองนี้จะกลายเป็นเพียงกระดาษเปล่า... และตัวคุณเอง ศิลา คุณจะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่แม้แต่ชื่อตัวเองยังจำไม่ได้" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางความเงียบงันในห้องนิรภัยใต้ดินของเมมโมเรีย แสงไฟนีออนกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นผิดปกติ ศิลานิ่งงัน ปลายนิ้วของเขาสัมผัสอยู่ที่แผงควบคุมโฮโลแกรมสีครามตรงหน้า เบื้องล่างของแผงควบคุมคือ 'แกนกลางแห่งความทรงจำ' ซึ่งบรรจุผลึกแสงนับล้านที่สะท้อนถึงทุกชีวิต ทุกความเจ็บปวด และทุกความรักที่มนุษย์เคยมี "แล้วทางเลือกของผมล่ะ ริน" ศิลาเอ่ยถาม เสียงของเขาเรียบสนิท แต่นัยน์ตาสีเทาเข้มกลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนในพายุ "การลบตัวเองทิ้งไปเพียงคนเดียว เพื่อรักษาสิ่งที่บิดเบี้ยวเหล่านี้ไว้ หรือทำลายวงจรทั้งหมดเพื่อให้ทุกคนได้ตื่นขึ้นมาเผชิญกับความจริงที่โหดร้าย... คุณคิดว่าพระเจ้าจะเลือกทางไหน" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอของความกังวลจางๆ จากตัวเธอ เธอคว้าข้อมือเขาไว้ แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับแฝงความร้าวราน "พระเจ้าไม่มีอยู่จริงในโลกที่ ดร.อคิน สร้างขึ้นหรอกศิลา มีแค่คุณ... มีแค่คุณคนเดียวที่เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างความทรงจำที่แท้จริงกับข้อมูลขยะพวกนี้ ถ้าคุณลบตัวเอง คุณกำลังยกรางวัลให้เขา ให้เขาสามารถสร้างระบบขึ้นมาใหม่ได้อีกครั้ง" "แต่ถ้าผมล้างระบบทั้งหมด..." ศิลาเว้นจังหวะ ลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้น "พ่อของพี่จะไม่มีทางรอดจากภาวะสมองตายที่เขากำลังเผชิญอยู่ เพราะชีวิตของเขาถูกผูกติดไว้กับเซิร์ฟเวอร์หลักของเมมโมเรีย" รินรดาสะดุ้งเฮือก มือที่จับข้อมือเขาคลายออกทันที ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมราวกับหมอกที่หนาทึบขึ้นเรื่อยๆ ศิลาไม่ได้มองหน้าเธอ เขามองไปยังภาพโฮโลแกรมที่ฉายชีวิตของคนคนหนึ่ง—เด็กชายตัวน้อยที่กำลังหัดเดิน นั่นคือความทรงจำที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อครู่ มันไม่ใช่ของเขา แต่มันฝังลึกราวกับเขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของมือผู้เป็นแม่ที่โอบกอดเด็กคนนั้นไว้ "ฉันเลือกไม่ได้" รินรดาพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบพื้นโลหะ "ระหว่างเลือดเนื้อของคนในครอบครัว กับอิสรภาพของคนทั้งเมือง... ศิลา อย่าบังคับให้ฉันต้องเลือกแทนคุณเลย" "ผมไม่ได้บังคับคุณ ริน" ศิลาหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับเธอด้วยรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "ผมแค่กำลังบอกคุณว่า... ความทรงจำที่พวกเราหวงแหน แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงเข็มทิศที่พังทลาย มันนำทางเราไปสู่ความเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากผมเลือกที่จะลบตัวเอง ระบบอาจจะยังทำงานอยู่ แต่มันจะไร้ซึ่ง 'ศิลา' ผู้ขัดขวาง และถ้าผมเลือกทำลายระบบ... ผมก็จะกลายเป็นฆาตกรที่พรากชีวิตพ่อของคุณไปตลอดกาล" เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังกำแพงเหล็ก ดร.อคินก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ในมือของเขามีปืนกระบอกเล็กที่ติดตั้งตัวระงับสัญญาณประสาท เขาสวมชุดสูทเนี้ยบกริบ ตัดกับบรรยากาศที่พังทลายของห้องนี้อย่างสิ้นเชิง "ช่างเป็นการตัดสินใจที่น่าประทับใจจริงๆ" ดร.อคินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาดังกังวานก้องไปทั่วห้อง "แต่พวกคุณลืมอะไรไปอย่างหนึ่ง ศิลา... นายไม่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่แรก เพราะนี่ไม่ใช่ห้องควบคุม แต่มันคือกับดัก" ศิลามองไปที่แผงโฮโลแกรมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ตัวเลขวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูงจนมองไม่ทัน สีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันทีที่ ดร.อคินกดปุ่มรีโมทในมือ "ระบบเริ่มการถ่ายโอนแล้ว" ดร.อคินหัวเราะร่า "ถ้าไม่ลบตัวเอง ก็ต้องล้างระบบ... แต่ไม่ว่าทางไหน ข้อมูลความทรงจำทั้งหมดของมนุษย์จะถูกถ่ายโอนเข้าสู่สมองของนายคนเดียว นายจะกลายเป็นภาชนะที่แบกรับทุกข์สุขของคนทั้งเมืองไว้ จนกว่าสมองของนายจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ" รินรดาหวีดร้องในลำคอ เธอพุ่งตัวไปข้างหน้าหมายจะหยุดเหตุการณ์นั้น แต่ ดร.อคินกลับเหนี่ยวไกปืนเข้าที่ไหล่ของเธอจนร่างทรุดลงกับพื้น ศิลาไม่ได้ขยับไปไหน เขามองดูแสงสีแดงที่เริ่มไหลเข้าสู่กระแสเลือดของเขาผ่านสายเคเบิลที่เชื่อมต่อกับแผงควบคุม ความทรงจำนับพันล้านเรื่องถาโถมเข้ามาในห้วงความคิดพร้อมกัน มันเหมือนมีดนับล้านเล่มกรีดลงบนสมองของเขา เขามองเห็นรินรดาที่กำลังตะเกียกตะกายเข้ามาหาเขา มองเห็น ดร.อคินที่ยืนรอรับชัยชนะ และมองเห็นความทรงจำหนึ่งที่ผุดขึ้นมา... มันไม่ใช่ของคนอื่น แต่มันคือความทรงจำที่หายไปของเขาเอง ภาพของตัวเขาในวัยเด็ก ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทดลองนี้ พร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่เขารักที่สุด... ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาในตอนนี้ "อคิน... พ่อ?" ศิลาเค้นเสียงออกมา ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้เขารู้ความจริงว่า ทำไมเขาถึงถูกสร้างขึ้นมา ดร.อคินชะงัก รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด เมื่อศิลาที่ควรจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด กลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้าจนน่ากลัว "คุณไม่ได้สร้างผมมาเพื่อเป็นถังขยะรองรับข้อมูล... แต่คุณสร้างผมมาเพื่อเป็น 'ตัวตายตัวแทน' ในวันที่คุณเหนื่อยล้าใช่ไหมครับ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลังจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน "แต่น่าเสียดาย... ที่ในความทรงจำพวกนี้ มันมีกุญแจสำคัญที่คุณลืมไป" ศิลาเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของ ดร.อคินโดยไม่ลังเล พร้อมกับกดนิ้วลงบนปุ่มสั่งการลับที่อยู่ในหน่วยความจำที่เพิ่งได้รับมา "กุญแจที่ว่านั่น... คือคำสั่งลบทิ้งทุกอย่าง... รวมทั้งตัวคุณเองด้วย" แสงสว่างวาบขึ้นจนบดบังทุกสิ่ง รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของทั้งสองเริ่มเลือนหายไปพร้อมกับระบบนิรภัยทั้งหมด... ทว่า ในวินาทีสุดท้ายก่อนความมืดมิดจะเข้าปกคลุม ศิลากลับกระซิบชื่อหนึ่งที่ทำให้รินรดาต้องหยุดหายใจ "เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะคนที่จะตื่นขึ้นมาในร่างนี้ ไม่ใช่ฉันคนเดิมอีกต่อไป" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของศิลาและรินรดามาจนถึงจุดวิกฤตนี้ครับ เมทริกซ์ซีโร่ครับ