ห้องแห่งความลับ

“ถ้าคุณก้าวผ่านประตูบานนี้ไปได้ สิ่งที่คุณจะพบไม่ใช่ความจริงที่คุณไขว่คว้า แต่เป็นจุดจบของตัวตนที่คุณพยายามรักษาไว้ครับศิลา” เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะที่เธอกดมือลงบนแผงควบคุมรหัสผ่าน อุปกรณ์ชิ้นเล็กในมือสั่นสะท้านสะท้อนผ่านเงาสลัวในโถงทางเดินใต้ดิน ศิลาไม่ได้ตอบทันที เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน ท่ามกลางกลิ่นอับชื้นและไอเย็นที่กดทับลงบนแผ่นหลัง ราวกับอากาศในชั้นใต้ดินของบริษัทเมมโมเรียนี้ถูกรีดเอาออกซิเจนออกไปจนหมดสิ้น ศิลาขยับร่างกายอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังรอยแยกของประตูเหล็กกล้าที่กำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เสียงกลไกเฟืองเหล็กเสียดสีกันดังก้องไปทั่วความเงียบที่น่าอึดอัด มันไม่ใช่แค่ประตู แต่มันคือขอบเขตระหว่างโลกที่เขาเคยรู้จัก กับขุมนรกที่กักขังวิญญาณของผู้คนนับล้านเอาไว้ “ตัวตนของผมมันถูกลบไปตั้งแต่วันที่ผมจำชื่อตัวเองไม่ได้แล้วครับริน” ศิลาตอบกลับ เสียงของเขาแหบพร่าและเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่ยอมจำนน เมื่อประตูเปิดออกกว้างพอให้คนเดินผ่าน สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ห้องทำงานปกติ แต่มันคือมหาวิหารแห่งข้อมูล แสงสีฟ้าหม่นจากเสาโฮโลแกรมสูงตระหง่านนับร้อยต้นส่องสว่างสลับไปมา คล้ายกับชีพจรที่กำลังเต้นระรัวของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมา ในอากาศมีกระแสไฟฟ้าสถิตจนขนอ่อนที่แขนของเขาลุกชัน ทุกย่างก้าวที่เขาสัมผัสพื้นโลหะ มันส่งเสียงก้องกังวานราวกับจะประกาศให้ทั่วทั้งอาคารรับรู้ถึงผู้บุกรุก “นี่มัน… นี่คือศูนย์กลางประสาทของเมมโมเรียงั้นหรือ” รินรดาพึมพำขณะกวาดสายตามองหน้าจอที่แสดงภาพใบหน้าของผู้คนนับพันที่ถูกแบ่งเป็นช่องตาราง ข้อมูลส่วนบุคคล ความทรงจำวัยเด็ก ความรัก ความสูญเสีย ทุกอย่างถูกเปลี่ยนเป็นรหัสฐานสองที่ไร้ชีวิต ศิลาเดินไปที่คอนโซลหลัก นิ้วของเขาสั่นไหวเมื่อเขาสัมผัสเข้ากับหน้าจอสัมผัสที่อุ่นร้อนราวกับผิวหนังมนุษย์ ทันใดนั้น ภาพในหัวของเขาก็ฉายชัดขึ้นมา... เป็นภาพของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้อยู่ในห้องสีขาวโพลน โดยมีเงาของชายผู้หนึ่งยืนกอดอกมองดูอยู่จากมุมมืด “คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม?” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลังของห้อง ศิลาหยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ ดร.อคินก้าวออกมาจากเงามืดของเสาข้อมูล เขาดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ท่าทางของเขาไม่ได้ดูเหมือนผู้ร้ายที่ถูกจับได้ แต่ดูเหมือนอาจารย์ที่กำลังรอคอยนักเรียนสอบตกที่เดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเอง “ดร.อคิน” ศิลาเค้นชื่อนั้นออกมาผ่านลำคอ “ผมรอคุณมานานมาก ศิลา” อคินเดินวนรอบตัวเขาช้าๆ แววตาของเขามีร่องรอยของความสมเพชปนเปไปกับความชื่นชม “คุณอยากรู้ไหมว่าทำไมคุณถึงเป็นคนเดียวที่ความทรงจำแตกสลาย? ทำไมคุณถึงเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่ระบบของเราไม่สามารถ ‘เขียนทับ’ ได้อย่างสมบูรณ์” รินรดาพยายามหยิบปืนพกออกมา แต่ดร.อคินเพียงแค่ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว หน้าจอโฮโลแกรมรอบข้างก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที ปืนในมือของรินรดาร้อนจัดจนเธอต้องปล่อยมันทิ้งลงพื้นด้วยความเจ็บปวด “เพราะคุณไม่ใช่เหยื่อครับศิลา” อคินหยุดยืนตรงหน้าศิลา ระยะห่างของทั้งคู่แทบจะชิดใกล้ “คุณคือ ‘ต้นแบบ’... คุณคือที่เก็บข้อมูลสำรองของความทรงจำทั้งหมดที่เราลบไปจากเมืองนี้ หากผมทำลายคุณ ทรงจำของทุกคนจะหายไปตลอดกาล แต่หากผมปล่อยคุณไว้ คุณจะเป็นทาสที่รับเอาความเจ็บปวดของคนทั้งเมืองไว้ในใจจนกว่าจิตใจคุณจะแหลกสลายไปเอง” ศิลาเงยหน้าขึ้นมองอคิน ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความขัดแย้ง ความทรงจำที่เขาเคยคิดว่าเป็นของตัวเองแท้จริงแล้วอาจเป็นเพียง ‘เศษขยะ’ ที่บริษัทนี้ไม่ต้องการ เขาคือภาชนะที่บรรจุความทุกข์ระทมของคนนับล้านโดยไม่รู้ตัว ทว่า ในขณะที่ศิลากำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อหาความจริงอีกด้าน นิ้วมือของเขากลับเลื่อนไปโดนปุ่ม ‘Emergency Release’ ที่อยู่ใต้คอนโซลโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงไซเรนดังหวีดหวิวไปทั่วทั้งอาคาร แสงสีฟ้าในห้องเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนจนมองไม่เห็นสิ่งใด “ศิลา! อย่าทำแบบนั้น!” รินรดาตะโกนสุดเสียง ท่ามกลางแสงที่พร่าเลือน ศิลารู้สึกถึงบางสิ่งที่ไหลบ่าเข้ามาในสมอง ไม่ใช่ความทรงจำของคนอื่น... แต่มันคือภาพของตัวเขาเองในชุดเครื่องแบบพนักงานของเมมโมเรีย กำลังยืนยิ้มให้กับการทดลองที่โหดร้ายที่สุด และในมือของเขากำลังถือเข็มฉีดยาที่บรรจุความทรงจำของ ‘รินรดา’ เอาไว้ ศิลาเบิกตากว้าง หันไปมองหญิงสาวข้างกายที่บัดนี้ใบหน้าของเธอเริ่มซีดเผือด และภาพในความทรงจำที่ผุดขึ้นมานั้น... มันคือเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน ที่เขาเป็นคนสั่งให้เธอไปหาข้อมูลที่นั่นด้วยตัวเอง ความทรงจำที่เขามีทั้งหมดคือคำลวง และคนที่เขาเชื่อใจที่สุด คือคนเดียวกับที่เขาเคยมอบความทุกข์ให้มากที่สุดในชีวิต แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ เมทริกซ์ซีโร่