ฟื้นขึ้นมาในยุคที่ขาดแคลน

กลิ่นเหม็นอับของฟางข้าวชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลเตะนาสิกจนหลินว่านหลิงต้องขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บปวดแปลบปลา兹ที่ศีรษะราวกับถูกค้อนทุบซ้ำๆ ทำให้สติที่หลุดลอยค่อยๆ ดึงกลับมาสู่ความจริงที่โหดร้าย "นังตัวดี! แกคิดจะแกล้งตายเพื่อหนีงานแต่งกับตาแก่ตระกูลหวังอย่างนั้นเรารึ? ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ! ข้าวในหม้อก็ร่อยหรอลงทุกวัน บ้านเราไม่ใช่สถานรับเลี้ยงเด็กไม่มีพ่อแม่!" เสียงแหลมสูงบาดหูของสะใภ้รองหลี่ดังแว่วเข้ามา พร้อมกับแรงกระชากที่หัวไหล่อย่างรุนแรงจนร่างบางบนเตียงไม้ไผ่เก่าๆ สั่นคลอน หลินว่านหลิงพยายามกะพริบตาปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นเป็นห้องดินเหนียวมืดทึบ หลังคารั่วจนเห็นท้องฟ้าครึ้มฝน และหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าปะชุนหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นี่ไม่ใช่ห้องไอซียูโรงพยาบาลชื่อดังในศตวรรษที่ 21 ที่เธอกำลังยืนผ่าตัดเคสยากระดับอาจารย์แพทย์! ในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่งและทายาทตระกูลแพทย์แผนโบราณ หลินว่านหลิงจำได้แม่นว่าเธอกำลังตรวจเช็กคลังสมุนไพรล้ำค่าในห้องทำงานก่อนจะวูบหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า แต่ตอนนี้... ความทรงจำแปลกปลอมนับร้อยสายกำลังไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก ร่างนี้มีชื่อแซ่เดียวกันกับเธอ เป็นเพียงเด็กสาววัยสิบแปดปีในชนบทห่างไกลยุค 1970 ที่ถูกลุงและป้าสะใภ้ใจดำขายต่อไปให้ชายแก่คหบดีเพื่อแลกกับแป้งสาลีสองถุง! "ฉัน... ยังไม่ตายค่ะ" หลินว่านหลิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบแห้งแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาเฉียบคมจนสะใภ้รองหลี่ถึงกับชะงัก ค้างมือที่กำลังจะเงื้อมขึ้นตบ ดวงตาคู่นั้น... ทำไมมันถึงดูน่ากลัวนัก? ประหนึ่งสายตาของพญาอินทรีย์ที่จ้องมองเหยื่อ ไม่มีแววหวาดกลัวหรืออ่อนแอเหมือนเด็กสาวคนเดิมแม้แต่น้อย "แก... นังเด็กเหลือขอ กล้าต่อปากต่อคำกับฉันรึ!" สะใภ้รองหลี่ตั้งสติได้ก็ยิ่งโมโหจัด เงื้อมมือหมายจะฟาดลงมาสั่งสอนให้หลาบจำ แต่มีหรือที่แพทย์หญิงอัจฉริยะผู้ผ่านสมรภูมิห้องฉุกเฉินมาโชกโชนจะยอมให้ใครมารังแกฟรีๆ! หลินว่านหลิงใช้มือซ้ายยันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้จะวิงเวียนศีรษะแต่ท่วงท่ากลับคล่องแคล่ว มือขวาคว้าท่อนไม้ฟืนใกล้ตัวขึ้นมาตั้งรับพร้อมปะทะทันที สายตากวาดมองสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธนั้น จิตใต้สำรวจของเธอกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง... *ติ๊ง!* เสียงระฆังใสราวกระดิ่งเงินดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับมิติลับคุ้นตาที่เคยอยู่ในห้องทำงานของเธอปรากฏขึ้นเป็นภาพสามมิติซ้อนทับอยู่ในดวงตา! ชั้นวางสมุนไพรหายากนับพันชนิด โสมภูเขาอายุนับร้อยปี น้ำพุวิญญาณชำระล้างพิษ และเครื่องมือแพทย์ครบครัน ทุกอย่างตามเธอทะลุมิติมาด้วย! มุมปากของหญิงสาวกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้สะใภ้รองหลี่รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "อยากให้ฉันแต่งงานนักใช่ไหมคะ?" หลินว่านหลิงก้าวลงจากเตียงช้าๆ แม้ร่างกายจะผอมแห้งแรงน้อย แต่รัศมีกดดันรอบตัวกลับน่ากลัวจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังกรูด "งั้นก็เชิญป้าสะใภ้แต่งแทนเองก็แล้วกันค่ะ พอดีฉันคิดว่าหน้าตาแก่ๆ แบบนั้น เหมาะกับคนหน้าเงินอย่างป้ามากกว่า!" "แก! นังสารเลว!" สะใภ้รองหลี่กรีดร้องด้วยความโกรธจัด ยกมือชี้หน้าจนตัวสั่น "คนในหมู่บ้านมาดูเร็วเข้า! นังเด็กอกตัญญูคนนี้มันคิดจะฆ่าป้าของมันเอง!" เสียงโวยวายเริ่มดึงดูดสายตาชาวบ้านที่เดินผ่านหน้าบ้านพัก มุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ท่ามกลางฝูงชนนั้น มีร่างสูงใหญ่ในชุดทหารเก่าๆ ซีดจางเดินแหวกเข้ามา ดวงคมกริบกวาดมองสถานการณ์ด้วยความนิ่งสงบ แต่เมื่อเห็นรอยแผลที่หน้าผากของหลินว่านหลิง แววตาคู่นั้นก็วาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคือง "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้น ลู่เฉิงจวิน นายหนุ่มบ้านไร่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุและขยันขันแข็งก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าป้าสะใภ้หลี่ สะใภ้รองหลี่เห็นผู้ช่วยลู่มาก็รีบฟ้องทันที "ผู้ช่วยลู่! คุณมาก็ดีแล้ว ช่วยสั่งสอนนังว่านหลิงให้ที มันหัวแข็งไม่ยอมแต่งงานตามคำสั่งผู้ใหญ่ แถมยังกล้าทำร้ายฉันอีก!" หลินว่านหลิงหันไปสบตากับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งตรงหน้า เขามีใบหน้าคมสัน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากเม้มแน่นบ่งบอกถึงความเด็ดเดี่ยว แม้ชุดที่ใส่จะเก่าคร่ำคร่า แต่กลับซ่อนมัดกล้ามและพลังกดดันแบบฉบับทหารปลดประจำการไว้อย่างชัดเจน นี่น่ะหรือ... สามีตามสัญญาหมั้นหมายที่ปู่ของเธอเคยช่วยชีวิตไว้? ลู่เฉิงจวินจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่ใบหน้าเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง แต่ดวงตากลับเปล่งประกายท้าทายและดื้อรั้นอย่างประหลาด หัวใจแกร่งของชายหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง "ถ้าเธอไม่อยากแต่งกับตาแก่คนนั้น..." ลู่เฉิงจวินก้าวเข้าไปใกล้หลินว่านหลิงอีกก้าว น้ำเสียงทุ้มกังวานเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ "งั้นแต่งงานกับผม... ผมจะไปสู่ขอเธอพรุ่งนี้เช้า" สิ้นคำพูดนั้น บริเวณหน้าบ้านดินก็ตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านและป้าสะใภ้ที่อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก ขณะที่หลินว่านหลิงเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ทว่าลึกเข้าไปในมิติลับในห้วงจิต สมุนไพรโสมโบราณกลับส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยอบอวลขึ้นมาในจมูกราวกับร่วมยินดี... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" ด้วยนะคะ