สมุนไพรวิเศษในมิติลับ

"หากยังคิดจะมาแย่งน้ำในตุ่มหน้าบ้านฉันไปซักล้างเสื้อผ้าสกปรกของบ้านพวกเธออีก คงต้องถามด้ามไม้กวาดในมือฉันเสียก่อนว่ามันเห็นชอบด้วยไหม!" เสียงประกาศกร้าวของหลินว่านหลิงดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของลานดินหน้าบ้าน ป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลหลิวที่อ้าปากค้างทำท่าจะเถียง กลับต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเห็นด้ามไม้กวาดในมือหญิงสาวตวัดวาดผ่านอากาศอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับจอมยุทธ์ในนิยายปรัมปรา รังสีความเฉียบขาดที่แผ่ออกมาจากร่างระหงทำให้ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้ามาใกล้แม้แต่ก้าวเดียว เมื่อเห็นว่าบรรดาชาวบ้านที่มามุงดูเริ่มถอยร่นด้วยความเกรงกลัว หลินว่านหลิงจึงหมุนตัวกลับเข้าบ้านแล้วลงกลอนไม้ลงอย่างแน่นหนา ร่างบางทรุดตัวลงพิงบานประตูไม้เก่าๆ พ่นลมหายใจยาวออกมาเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ทว่าทันทีที่ดึงสติกลับมา ห้วงจิตสำนึกของเธอก็พลันสว่างวาบ—มิติลับคลังสมุนไพรระดับปรมาจารย์ที่ติดตามเธอข้ามภพมาด้วยกำลังส่งเสียงเรียกขาน! พริบตาเดียว ร่างของหลินว่านหลิงก็หายวับไปจากห้องโถงคับแคบ ปรากฏร่างอยู่ท่ามกลางหมอกสีขาวจางๆ ในมิติลับขนาดมหึมา ที่นี่คือห้องยาและคลังสมุนไพรส่วนตัวที่เธอสะสมมาตลอดชีวิตการเป็นแพทย์แพทย์หญิงอัจฉริยะในศตวรรษที่ 21 ชั้นวางไม้เนื้อหอมเรียงรายยาวสุดสายตา อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นชื่นใจของสมุนไพรล้ำค่าหลายพันชนิด "โชคดีจริงๆ ที่พวกมันยังตามฉันมาด้วย..." หลินว่านหลิงพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับ กวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ในยุคปี 70 ที่ความอดอยากยากแค้นปกคลุมไปทั่วทุกหัวระแหง ข้าวของในบ้านหลังนี้มีเพียงแป้งข้าวโพดขึ้นราก้นไหกับเกลือเม็ดหยาบไม่กี่หยิบมือ หากปล่อยไว้เช่นนี้คงไม่แคล้วได้อดตายก่อนจะได้ลืมตาอ้าปากเป็นแน่ ทว่าในมิติลับแห่งนี้... กลับมีขุมทรัพย์มหาศาลที่สามารถพลิกฟื้นชีวิตได้ในชั่วข้ามคืน! ฝ่างเท้าเรียวสาวเดินตรงไปยังโซนสมุนไพรหายาก ทันใดนั้น สายตาก็สะดุดเข้ากับกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักลวดลายประณีตที่วางอยู่บนชั้นสูงสุด เมื่อเปิดฝาออก แสงสีทองเรืองรองก็สาดส่องประกายอุ่นวาบขึ้นมาปะทะใบนวลเนียน "นั่นมัน... โสมป่าภูเขาฉาง바이อายุไม่ต่ำกว่าสองร้อยปี!" หลินว่านหลิงอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นตะลึง แม้แต่เธอยังรู้สึกประหลาดใจที่โสมป่าคุณภาพเยี่ยมระดับราชาสมุนไพรเช่นนี้ถูกเก็บรักษาไว้ในสภาพสมบูรณ์ไร้ที่ติ รากแก้วอวบอ้วนหนาแน่น เส้นใยละเอียดถี่ถ้วนบ่งบอกถึงอายุไขที่สะสมพลังงานจากธรรมชาติมาอย่างยาวนาน ในยุคปัจจุบันโสมเช่นนี้มีมูลค่าเทียบเท่ากับทองคำแท่งน้ำหนักหลายสตำลึงทีเดียว นิ้วเรียวสวยเอื้อมไปสัมผัสรากโสมเบาๆ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้าสู่กระแสเลือดทันที ร่างกายที่เคยอ่อนล้าจากการเดินทางไกลและพิษไข้เก่าพลันหายเป็นปลิดทิ้ง ความกระปรี้กระเปร่าพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะกระโดดโลดเต้น "เยี่ยมมาก ได้เจ้าสิ่งนี้ไป ชีวิตความเป็นอยู่ในยุค 70 ของฉันย่อมไม่ลำบากยากแค้นอีกต่อไปแล้วค่ะ" เธอแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาเล็กน้อย สมุนไพรล้ำค่าในมือนี้ไม่เพียงแต่ใช้รักษาโรคหรือบำรุงร่างกายได้เท่านั้น แต่มันยังสามารถนำไปแปลงเป็นทุนทรัพย์ก้อนโตเพื่อเริ่มต้นทำมาค้าขายได้อย่างสบายๆ ทว่าการจะนำโสมป่าล้ำค่าเช่นนี้ออกไปขายในตลาดมืดหรือร้านขายยาคอมมูนในหมู่บ้านย่อมไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก เพราะอาจตกเป็นเป้าสายตาของพวกคนโลภหรือถูกเพ่งเล็งจากทางการได้ง่ายๆ หลินว่านหลิงใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดเริ่มวางแผนเป็นขั้นเป็นตอน เธอต้องแบ่งโสมป่าออกเป็นส่วนเล็กๆ สำหรับนำไปต้มบำรุงร่างกายของตัวเองและแบ่งบางส่วนไปแลกเปลี่ยนเป็นเสบียงกรังพื้นฐาน เช่น แป้งขาว เนื้อหมู และน้ำมันปรุงอาหารจากตลาดมืดในเมืองอำเภอโดยไม่ให้ใครผิดสังเกต ในระหว่างที่เธอกำลังเลือกสรรสมุนไพรชนิดอื่นเพื่อเตรียมนำออกไปใช้ประโยชน์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่บริเวณหน้าบ้านดินภายนอก... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยความเงียบงัน ลู่เฉิงจวิน นายทหารหนุ่มปลดประจำการผู้มีใบหน้าคมเข้มและแววตาดุดั่งเสือซ่อนเล็บ ยืนนิ่งสงบอยู่หน้าประลองไม้ไผ่ มือหนากร้านจากการจับอาวุธและทำไร่ไถนาวางแนบลำตัวอย่างระแวดระวัง เขากลับมาจากการซ่อมแซมคอกสัตว์ท้ายหมู่บ้านและได้ยินข่าวลือหนาหูเรื่องที่ภรรยาใหม่ของเขาเพิ่งจะฟาดฟันกับป้าสะใภ้ใหญ่จนบ้านแทบแตก หลินว่านหลิงสะดุ้งเล็กน้อย หลุดออกจากห้วงมิติลับกลับมาสู่ความเป็นจริงในพริบตา เธอก้าวเท้าเดินไปที่ประตูด้วยความระมัดระวัง มือเรียวกระชับไม้กวาดในมือมั่น ทว่าเมื่อแอบมองผ่านร่องไม้แล้วเห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยยืนตระหง่านอยู่พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของข้าวใหม่และสมุนไพรป่าที่ติดตัวเขามา เธอก็พลانชะงักไป สามีหนุ่มผู้เงียบขรึมและขึ้นชื่อว่าดุที่สุดในหมู่บ้านคนนี้... กำลังยืนถือห่อกระดาษสีน้ำตาลห่อใหญ่ที่มีชิ้นเนื้อหมูติดมันเยิ้มส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายลอยทะลุออกมา รอคอยอยู่หน้าประตูบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่ซ่อนความห่วงใยไว้มิดชิด "เปิดประตูหน่อย... ฉันเองค่ะ... เอ่อ... พี่เอง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเก้ๆ กังๆ ผิดวิสัยชายชาตรีร่างยักษ์ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วมาเอาใจช่วยแม่หมอคนสวยของเรากันต่อในตอนหน้าค่ะ!