บทส่งท้าย: ความสุขที่ยาวนาน

“ถ้าพี่เฉินยังไม่เลิกทำหน้าเคร่งเครียดใส่เข็มกลัดที่หน้าอกเสื้อแบบนั้นอีกสองนาที เยว่เอ๋อร์จะยอมให้คุณน้าข้างบ้านเป็นคนกลัดให้แทนแล้วนะคะ” หลินเยว่เอ่ยเย้าขณะมองดูว่าที่เจ้าบ่าวในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหน้ากระจกบานใหญ่ เฉินเฟิงไม่ได้ทำหน้าตาดุดันเพราะความโกรธ แต่เพราะความประหม่าที่หาได้ยากยิ่งสำหรับชายผู้ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน เขาหันมาสบตาภรรยาในอนาคตด้วยสายตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว “ผมแค่กลัวว่าวันนี้มันจะสมบูรณ์แบบไม่พอสำหรับคุณ” เฉินเฟิงขยับเข้ามาใกล้ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนค่อยๆ เอื้อมมาจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของหลินเยว่ด้วยความทะนุถนอม “สำหรับผม คุณคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุดในโลกใบนี้ เยว่เอ๋อร์” หลินเยว่คลี่ยิ้มหวาน มือเรียวสวยลูบไปตามปกเสื้อของเขา “แค่มีคุณ มีอันอัน และมีอนาคตที่เราสร้างขึ้นมาด้วยกัน สิ่งเหล่านั้นก็เกินพอสำหรับเยว่แล้วค่ะ ไม่ต้องหรูหรา ไม่ต้องอลังการ ขอแค่ทุกเช้าที่ตื่นมาเห็นหน้าคุณ นั่นแหละคือของขวัญที่ดีที่สุดของชีวิตค้าขายของเยว่แล้ว” เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังเข้ามาในห้องพักผ่อน “แม่ครับ! พ่อครับ! เจ้าจูจูมันคาบช่อดอกไม้ไปไว้ใต้โต๊ะแล้วครับ!” เฉินอันในชุดสูทตัวจิ๋วที่หลินเยว่สั่งตัดพิเศษวิ่งเข้ามาพร้อมสีหน้าตื่นตระหนก แต่เมื่อเห็นพ่อกับแม่ยืนกุมมือกันด้วยสายตาอ่อนหวาน เจ้าตัวน้อยก็ชะงักฝีเท้า พลางเอียงคอสงสัย “พ่อกับแม่กำลังจีบกันอยู่หรือเปล่าครับ? ถ้าใช่ อันอันจะไปรอข้างนอกก่อนนะ” เสียงหัวเราะใสๆ ของหลินเยว่ดังก้องไปทั่วห้อง เฉินเฟิงอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอกพลางหอมแก้มยุ้ยๆ นั้นฟอดใหญ่ “ไม่ใช่การจีบหรอกอันอัน... แต่มันคือการที่พ่อกำลังจะบอกแม่ว่า พ่อโชคดีแค่ไหนที่ได้เป็นครอบครัวเดียวกันกับเรา” งานแต่งงานในยุค 80 ของพวกเขาไม่ได้จัดในโรงแรมหรูใจกลางเมือง หากแต่เป็นสนามหญ้ากว้างขวางในบริเวณบ้านสวนที่หลินเยว่รีโนเวทใหม่ให้กลายเป็นร้านขายของชำและคาเฟ่เล็กๆ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นขนมปังอบใหม่จากครัวส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ ผู้คนที่มาร่วมงานมีเพียงครอบครัวที่สนิทสนม เพื่อนฝูงจากหน่วยทหาร และเพื่อนบ้านที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่วันที่หลินเยว่เริ่มก้าวเข้าสู่การค้าขาย ไม่มีพิธีรีตองที่น่าเบื่อ ไม่มีแขกที่ไม่รู้จัก มีเพียงเสียงดนตรีแผ่วเบาและแววตาที่เต็มไปด้วยความยินดีของทุกคน หลินเยว่เดินก้าวออกมาในชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความทันสมัยที่เธอออกแบบเอง เธอไม่ได้สวมเครื่องประดับราคาแพงเกินตัว แต่รอยยิ้มที่มีความสุขนั้นทำให้เธอเปล่งประกายยิ่งกว่าเพชรเม็ดใดในสายตาของเฉินเฟิง ขณะที่บาทหลวงหรือผู้นำประกอบพิธีกล่าวคำอวยพร เฉินเฟิงไม่ได้มองไปที่ใครอื่นเลย นอกจากใบหน้าของหญิงสาวที่เปลี่ยนชีวิตอันแห้งแล้งของเขาให้กลายเป็นสวนดอกไม้ที่บานสะพรั่ง เขาจำได้ดีถึงวันแรกที่เห็นเธอแบกตะกร้าสินค้าเข้ามาในหมู่บ้าน วันที่เธอต่อรองราคาสินค้าด้วยสายตาที่เฉลียวฉลาด และวันที่เขาตัดสินใจได้ว่า... ชีวิตที่เหลือ เขาจะไม่มีวันปล่อยมือผู้หญิงคนนี้ไป “เยว่เอ๋อร์” เฉินเฟิงกระซิบเสียงต่ำในขณะที่ทุกคนเริ่มปรบมือให้คู่บ่าวสาว “ขอบคุณที่เดินเข้ามาในโลกที่เงียบเหงาของผม ขอบคุณที่สอนให้ผมรู้จักคำว่ารอคอยอย่างมีความหมาย” หลินเยว่กระชับมือที่กุมกันไว้แน่น “และขอบคุณที่คุณเป็นกำลังใจที่แข็งแกร่งที่สุดในทุกช่วงเวลาที่เยว่ต้องล้มลุกคลุกคลาน ขอบคุณที่เป็นทั้งทหารกล้าที่ปกป้องประเทศ และเป็นเฉินเฟิงที่เป็นโลกทั้งใบของเยว่ค่ะ” ในวินาทีที่ทั้งคู่จุมพิตกันอย่างแผ่วเบาท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของเพื่อนฝูง เฉินอันในชุดตัวจิ๋วก็พยายามเขย่งเท้าขอดูกับเขาด้วย หลินเยว่สังเกตเห็นลูกชายจึงดึงตัวเข้ามากอดไว้กลางวงแขนของเธอและสามี กลายเป็นภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ใครหลายคนในที่นั้นต่างพากันอิจฉา ภายใต้อาทิตย์อัสดงที่ทอแสงสีทองอร่ามไปทั่วบริเวณ หลินเยว่หันไปมองร้านขายของของเธอที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นจากร้านเล็กๆ จนกลายเป็นศูนย์รวมความสุขของทุกคนในย่านนี้ เธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าอาจจะมีอุปสรรคตามประสาคนทำธุรกิจ แต่เมื่อมีมือคู่นี้ที่คอยกุมไว้ และมีสายตาที่เชื่อมั่นคู่นี้ที่คอยมองมา ทุกความท้าทายก็ดูจะเป็นเพียงบันไดที่พาให้พวกเขาไปสู่จุดที่สูงขึ้น ความรักไม่ใช่แค่การบอกว่ารัก แต่คือการยืนหยัดผ่านยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไปด้วยกันอย่างไม่เกรงกลัว “แม่ครับ พรุ่งนี้เราจะไปขายของกันอีกไหมครับ?” เฉินอันเงยหน้าถามในอ้อมกอด หลินเยว่ลูบหัวลูกชายพลางมองไปยังสามีที่ส่งยิ้มตอบกลับมา “ไปสิคะลูก... เพราะชีวิตคือการค้าขาย และความสุขคือสินค้าที่คุ้มค่าที่สุดที่เราจะสร้างขึ้นมาให้ลูกค้าของเรา... แล้วก็ให้ตัวเองด้วย” ชีวิตของหลินเยว่หลังจากนี้ จะไม่มีคำว่าโดดเดี่ยวอีกต่อไป จะมีเพียงเสียงหัวเราะ กลิ่นหอมของขนมปัง และความรักของนายทหารหนุ่มที่แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด ก็ยังคงคลั่งรักเธอไม่เปลี่ยนแปลง... นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของความสุขที่ยาวนานอย่างแท้จริง ขอบคุณรี้ดทุกคนที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้ส้มหวานมิติลับมาจนถึงหน้าสุดท้ายนะคะ!