ทายาทผู้ถือไพ่ตาย

“ถ้าคุณคิดว่ารอยร้าวบนผนังคอนกรีตพวกนี้ คือสิ่งที่บ่งบอกถึงความเสื่อมสภาพของอาคารเพียงอย่างเดียว... คุณกำลังประเมินสถาปัตยกรรมต่ำไปนะคะ คุณปารมี” รินรดาวางปากกาเขียนแบบลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว เสียงกระทบของมันหนักแน่นและเฉียบคมพอๆ กับแววตาของเธอ เธอยืนหันหลังให้กับหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ ในยามพลบค่ำ สะท้อนเงาของเธอที่ดูเปราะบางแต่กลับมั่นคงดั่งเสาเข็มที่ตอกลึกลงในชั้นดินแข็ง ปารมีไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแค่ขยับนิ้วชี้เรียวยาวแตะที่ขอบแก้วไวน์ในมือ สายตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นสายตากรอบบางจ้องมองไปยังแบบแปลนคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธีที่ถูกกางอยู่ตรงหน้า—คฤหาสน์ที่เป็นสุสานของความลับเมื่อสิบปีก่อน “ความเปราะบางของโครงสร้างที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มักจะพังทลายลงมาใส่คนที่ไม่ยอมรับความจริงเสมอค่ะ คุณรินรดา” ปารมีตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แฝงด้วยความเยือกเย็นที่บาดลึกถึงกระดูก “ฉันไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อวิเคราะห์เรื่องสุนทรียศาสตร์ แต่จ้างมาเพื่อหาว่า ‘อะไร’ ที่ถูกฝังอยู่หลังกำแพงพวกนั้น... หรือว่าความสามารถของคุณมันมีจำกัดแค่การมองเห็นแค่พื้นผิวกันคะ?” รินรดาหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกค้าที่อันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยรับงานมา รัศมีของปารมีไม่ใช่แค่ความมั่งคั่ง แต่มันคือกลิ่นอายของซากปรักหักพังที่ถูกซ่อมแซมด้วยกาวราคาแพง “โครงสร้างทางจิตวิญญาณของตึกนี้มันบิดเบี้ยวค่ะ” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเธอสั้นลงจนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น “เหมือนกับความทรงจำของคุณนั่นแหละ... คุณปารมี คุณไม่ได้อยากให้ฉันซ่อมมัน แต่คุณอยากให้ฉันรื้อถอนมันทิ้ง เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่พ่อของคุณเคยทำเมื่อสิบปีก่อน มันคือความผิดพลาดที่ไม่มีทางแก้ไขได้ หรือเป็นความโง่เขลาที่ต้องปกปิดไปตลอดกาลกันแน่คะ?” ปารมีชะงักไปครู่หนึ่ง เงาจากโคมไฟเหนือศีรษะทอดผ่านใบหน้าของเธอ ทำให้ดวงตาคู่นั้นดูลึกลับราวกับก้นเหวที่ไร้แสง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ แต่มันไร้ซึ่งความอบอุ่น “ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะระวังคำพูดให้มากกว่านี้ค่ะ” ปารมีวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะด้วยเสียงที่เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะเดินอ้อมมาด้านหลังรินรดา ลมหายใจของเธอปะทะเข้ากับต้นคอของอีกฝ่าย “การเป็นสถาปนิกที่มองทะลุถึงแก่นแท้ ไม่ได้แปลว่าคุณจะปลอดภัยเสมอไป ยิ่งคุณเห็นรอยร้าวชัดเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งอยู่ในตำแหน่งที่อันตรายมากเท่านั้น... คุณพร้อมจะแลกชีวิตเพื่อความจริงที่ไม่มีใครต้องการหรือยังคะ?” รินรดาไม่หันกลับไป เธอเพียงแค่นิ่งค้างอยู่ในภวังค์นั้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมด้วยกลิ่นไอความเศร้าสร้อยของปารมีทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังถูกพันธนาการด้วยเชือกที่ทำจากเหล็กกล้า “คนตายไม่มีสิทธิ์แก้ต่างค่ะ แต่คนอยู่สามารถเลือกได้ว่าจะขุดอะไรขึ้นมา” รินรดาเอ่ยเสียงเบาแต่กังวานในความเงียบ “ฉันพบแปลนลับของชั้นใต้ดินที่ไม่ได้ถูกรวมอยู่ในพิมพ์เขียวชุดที่คุณส่งมาให้ในตอนแรก... มันถูกซ่อนอยู่หลังห้องนิรภัยที่ไม่มีทางเข้าออกนอกจากทางเดินแคบๆ ที่คุณสร้างปิดตายไว้เมื่อสิบปีก่อน” ปารมีหยุดกะทันหัน มือที่เคยแตะอยู่บนขอบโต๊ะกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นเป็นแนวชัดเจน ความเย็นชาที่เคยฉาบไว้เริ่มร้าวราน เผยให้เห็นร่องรอยของความหวาดกลัวที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน “คุณเข้าไปที่นั่นมาแล้วงั้นเหรอ?” ปารมีถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “ฉันเป็นสถาปนิกนะคะ สิ่งที่คนอื่นคิดว่าไม่มีทางออก ฉันมักจะพบเสมอ” รินรดาหันกลับมาประจันหน้ากับเธออีกครั้ง ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าที่มีรอยเลือดแห้งกรังติดอยู่ที่มุมซอง “คุณไม่ใช่แค่ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่กำลังจะรีโนเวทคฤหาสน์หลังนี้หรอกค่ะ แต่คุณคือ ‘กุญแจ’ ดอกเดียวที่เหลืออยู่... กุญแจที่จะไขไปสู่บันทึกของแม่คุณที่ถูกฝังอยู่ใต้ฐานรากบ้านหลังนี้” รินรดาค่อยๆ เปิดซองเอกสารออกช้าๆ เผยให้เห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่ปารมีจำได้แม่นยำ... ภาพถ่ายของหญิงสาวสองคนในชุดนักศึกษาที่ยืนกอดกันอยู่หน้าคฤหาสน์หลังเดิมที่กำลังก่อสร้าง แต่ที่น่าสะพรึงกลัวคือในเงาของภาพนั้น มีคนคนหนึ่งกำลังถือ ‘อาวุธ’ จ่อไปที่หลังของอีกคนอย่างเงียบเชียบ “คุณรู้จักผู้หญิงคนนี้ไหมคะ... ปารมี?” รินรดาถามพลางวางภาพนั้นลงบนโต๊ะ “เพราะดูเหมือนว่าคนในภาพนี้ ไม่ใช่แค่แม่ของคุณ... แต่เป็นคนที่คุณพยายามจะลืมว่าเคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้” แสงไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมทั้งสองคน เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่หนักแน่นและคุ้นเคยดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก—ฝีเท้าที่ปารมีรู้ดีว่าไม่ควรมีใครก้าวย่างเข้ามาในอาคารหลังนี้ในเวลานี้ได้! โรสแมรี่พิษหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะตกอยู่ในบ่วงกับดักความตื่นเต้นนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ!