การสืบสวนที่กลายเป็นการล่า

"ถอยหลังสามก้าว... ทิศทางลมเปลี่ยนองศาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเจ็ดจุดห้าองศา ถ้าเรายังก้าวไปข้างหน้าอีกแค่ก้าวเดียว แรงกดจากสายนิรภัยที่ถูกดัดแปลงตรงพื้นคอนกรีตตรงนั้นจะส่งสัญญาณเตือนไปยังห้องควบคุมหลักทันทีครับ" เสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความมั่น and เด็ดเดี่ยวของคินดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของโกดังร้างเขตท่าเรือ ความเย็นเฉียบของค่ำคืนนี้ไม่ได้มาจากสายลมที่พัดผ่านจากอ่าวเบื้องนอก หากแต่มาจากไอสังหารที่แผ่ซ่านมาจากเงื้อมเงาของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาปิดล้อมพวกเขาทีละน้อย อาจารย์รินชะงักฝีเท้าลงทันทีตามคำเตือน ดวงตาคู่สวยภายใต้เงาหมวกฮู้ดกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ประสบการณ์การต่อสู้และสัญชาตญาณดิบของเธอบอกชัดเจนว่า ตอนนี้สถานการณ์ได้พลิกผันจาก ‘ผู้ล่า’ กลายเป็น ‘ผู้ถูกไล่ล่า’ อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว แม้ในสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายตาที่คมกริบราวกับใบมีด "นายสังเกตเห็นตัวกระจายสัญญาณความถี่ต่ำนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ คิน?" เสียงของเธอราบเรียบแต่นุ่มนวลพอที่จะเรียกสติของชายหนุ่มให้กลับมาโฟกัสกับปัจจุบัน "ตั้งแต่ตอนที่ระบบ *Insight Eye* ของผมกะพริบเตือนเป็นแสงสีแดงเรื่อๆ ที่มุมขวาของลานสายตาเมื่อสามนาทีที่แล้วครับ... วัตถุชิ้นนั้นไม่ใช่กล้องวงจรปิดธรรมดา แต่มันคือเครื่องสแกนชีวมิติที่ใช้คลื่นไมโครเวฟตรวจจับความร้อนและอัตราการเต้นของหัวใจ คนที่วางแผนเรื่องนี้ไม่ได้แค่อยากจับตัวเรา แต่พวกมันต้องการต้อนเราให้จนมุมเหมือนหนูในกรง เพื่อทดสอบระบบรักษาความปลอดภัยใหม่ขององค์กร" คินขยับแว่นตาเล็กน้อย สมองของเขาประมวลผลข้อมูลนับร้อยชุดต่อวินาที เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนก้องกึกจากด้านนอกไม่ได้มีแค่คู่เดียว มันมีอย่างน้อยห้าถึงหกคน และแต่ละคนต่างก็เคลื่อนไหวด้วยยุทธวิธีทางทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ไม่มีเสียงฝีเท้าที่สะเปะสะปะ ไม่มีช่องโหว่ในการเดินขบวน ทุกย่างก้าวถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำเพื่อปิดตายทุกเส้นทางหนี ตึง! เสียงโลหะกระแทกันจากชั้นลอยด้านบนเรียกให้ทั้งคู่ต้องแนบหลังติดกับเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น แต่มือทั้งสองข้างกลับนิ่งสนิทอย่างไร้ที่ติ นี่ไม่ใช่เกมไขปริศนาในห้องเรียนหรือคดีฆาตกรรมทั่วไปตามหน้าหนังสือพิมพ์อีกต่อไปแล้ว นี่คือสนามรบจริงที่เดิมพันด้วยลมหายใจ "อาจารย์ครับ ทางออกฉุกเฉินทางทิศใต้ถูกล็อกด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้าแรงดันสูง ถ้าเราจะฝ่าออกไปทางนั้น ต้องใช้เวลาถอดรหัสอย่างน้อยสี่นาที ซึ่งเราไม่มีทางมีเวลามากขนาดนั้นแน่ๆ ครับ" คินวิเคราะห์พลางกวาดสายตามองไปรอบตัวผ่านมุมมองของระบบ *Insight Eye* ที่แสดงเส้นแสงสีฟ้าจำลองโครงสร้างอาคาร "ถ้าไม่มีทางออก... เราก็แค่สร้างมันขึ้นมาใหม่" อาจารย์รินเอ่ยขึ้นเบาๆ มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบมีดสั้นเล่มโปรดออกจากซองหนังที่ต้นขา แววตาสะท้อนความดุดันที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดอาจารย์ผู้เคร่งขรึม "นายคอยคำนวณมุมและจับตาดูการเคลื่อนไหวของพวกมัน ส่วนเรื่องเคลียร์ทาง... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง" "เดี๋ยวก่อนครับอาจารย์! การพุ่งชนตรงๆ เป็นกลยุทธ์ที่เสี่ยงเกินไป โอกาสสำเร็จมีไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ..." "คิน" อาจารย์รินหันมามองเขา ดวงตาสื่อความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้ชายหนุ่มต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ "บางครั้ง การสืบสวนไม่ได้จบลงด้วยการหาหลักฐานเสมอไป... แต่เป็นการบังคับให้คนร้ายเปิดเผยไพ่ใบสุดท้ายออกมาต่างหาก นายเชื่อใจฉันไหม?" คำถามนั้นไม่ใช่คำถามเชิงปรัชญา แต่มันคือการเดิมพันที่คินต้องเลือกในเสี้ยววินาที ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "เข้าใจแล้วครับ... ระวังตัวด้วยนะครับอาจารย์ พวกมันไม่ใช่คนธรรมดา" สิ้นเสียงของคิน อาจารย์รินก็พุ่งทะยานออกไปจากเงาเสาด้วยความเร็วสูงราวกับเสือชีตาห์ แรงระเบิดเบาๆ จากควันพรางตัวที่เธอกว้างลงพื้นทำให้โกดังทั้งหลังถูกปกคลุมด้วยกลุ่มควันสีขาวทึบ ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องและการปะทะกันของคมอาวุธก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามด้วยความตกใจของเหล่าผู้บุกรุก คินไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาใช้ช่วงชุลมุนนี้ในการดึงแท็บเล็ตออกมาเชื่อมต่อกับระบบควบคุมโครงข่ายไฟฟ้าของโกดัง นิ้วเรียวยาวรัวลงบนแป้นพิมพ์เสมือนอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างความเบี่ยงเบนความสนใจ ระบบไฟสำรองทั้งหมดถูกสั่งให้ทำงานเกินพิกัดเพื่อสร้างกระแสไฟฟ้าลัดวงจรในจุดที่พวกมันกำลังดักซุ่มอยู่ เปรี๊ยะ! ปัง! ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางความมืด ตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของผู้บุกรุกคนหนึ่งที่โดนกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าอย่างจัง คินลุกขึ้นยืนเตรียมวิ่งตามทิศทางที่อาจารย์รินแยกตัวออกไป แต่ทว่า... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงสัญญาณเตือนภัยอันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เคยดังขึ้นมาก่อนในระบบปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเตือนการบุกรุกทั่วไป แต่มันคือเสียงแจ้งเตือนจากระบบ *Insight Eye* ที่อัปเกรดตัวเองอย่างกะทันหันจนหน้าจอสีฟ้าตรงหน้าสั่นกระเพื่อม [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นสัญญาณชีวมิติที่ไม่รู้จักในรัศมี 10 เมตราบes] [ระดับความอันตราย: SSS] [คำเตือน: เป้าหมายมิใช่หน่วยรบขององค์กร แต่เป็นบุคคลที่มีรหัสพันธุกรรมเชื่อมโยงกับ "ปมปริศนาในอดีตของคุณ"] คินชะงักฝีเท้า หัวใจหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงต้นคอ เมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืดมิดของมุมตึก เบื้องหน้าแสงไฟกะพริบจากเปลวเพลิงที่กำลังลามเลียโครงสร้างเหล็ก เงาร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากโลหะลวดลายแปลกประตา แต่สิ่งที่ทำให้คินแทบไม่กล้าหายใจ คือวัตถุในมือของบุคคลปริศนาผู้นั้น... มันคือเข็มกลัดประจำตัวของพ่อเขา หายนะที่ควรจะถูกฝังกลบไว้ในอดีตเมื่อสิบปีก่อน "เก่งมาก... เจ้าหนู นายเดินมาถึงจุดที่ฉันรอคอยจนได้นะ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยขึ้นราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก ก่อนที่บุคคลปริศนาจะยกมือขึ้นปลดหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้คินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก! โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนคินกับอาจารย์รินมาจนถึงตอนนี้นะครับ!