ชัยชนะเหนือขอบเขต

โลหิตสีดำคล้ำหยดติ๋ๆ ลงบนพื้นศิลาขาวบริสุทธิ์ เสียงนั้นดังสะท้อนก้องกังวานดุจเสียงค้อนเหล็กกระทบกับทั่งหลอมอาวุธท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ณ ลานประลองกระบี่ผันนภา ผู้คนนับพันชีวิตต่างกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ลมหายใจทั้งหมดถูกสูบหายไปจากห้วงอากาศ ราวกับว่ามหาสมุทรแห่งจิตสำนึกของทุกคนถูกกดทับด้วยภูเขาโลหะนับหมื่นลูก "เป็นไปไม่ได้..." เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดลอดมาจากริมฝีปากของผู้วิอาวุโสสำนักมารผู้หนึ่ง ร่างของเขาสั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ภาพเบื้องหน้าคือร่างไร้ศีรษะของ 'สือซาน' หัวหน้าสาขาผู้เหี้ยมโหดและเกรียงไกร เลือดพุ่งกระฉูดขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งน้ำพุสีชาด ย้อมเมฆาเบื้องบนให้กลายเป็นสีโลหิตฉานในพริบตา ไป๋เฉินยืนนิ่งสงบ ด้ามกระบี่ในมือซ้ายยังคงปลดปล่อยไอสังหารสีครามเข้มข้น ร่างกายของเขามีร่องรอยบาดแผลจากการปะทะเมื่อครู่ แต่ทว่าจิตวิญญาณกลับแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขอบเขต ราวกับเทพสงครามผู้จุติมาจากขุมนรกภูมิ ดวงตาคู่คมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงไปเบื้องหน้าอย่างไร้ความหวาดหวั่น เขามิได้รีบร้อนเก็บกระบี่ กลับปล่อยให้กลิ่นอายอสูรบรรพกาลหมุนวนรอบกายดั่งพายุหมุน "วิชา... นั่นมันวิชาอันใดกัน?" หลี่ชิงฮั่น ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังนภาไร้ลักษณ์ พึมพำกับตนเองท่ามกลางม่านหิมะโปรยปราย นางยืนอยู่บนระเบียงหินสูงชัน ใบหน้างดงามดั่งหิมะพันปีบัดนี้ปรากฏร่องรอยแห่งความทึ่งอย่างปิดไม่มิด แม้นางจะเคยพบเห็นอัจฉริยะมานับไม่ถ้วนในแดนเซียน แต่ไม่เคยมีผู้ใดสามารถหลอมรวมพลังปราณกระบี่เข้ากับแก่นแท้โลหิตอสูรได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติเช่นนี้ ไป๋เฉินในยามนี้... แข็งแกร่งจนนางรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นระรัวในอกอย่างผิดจังหวะ ในความเงียบสงัดที่กดดัน ศัตรูคู่อาฆาตอย่าง เฟิงเทียนฮ่าว ซึ่งยืนมองเหตุการณ์อยู่บนยอดเขาอีกฟากหนึ่ง ถึงกับกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและริษยา "ไป๋เฉิน... เจ้าเดรัจฉานตัวน้อย กล้าดียังไงถึงสังหารคนของข้า!" เฟิงเทียนฮ่าวคำรามลั่น เสียงของเขาแฝงไว้ด้วยพลังมารฟ้าจนทำให้หินผารอบข้างแตกร้าวเป็นรอยแยก ไป๋เฉินหันกลับไปช้าๆ สายตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีปะทะเข้ากับร่างของอดีตศิษย์ทรยศผู้แย่งชิงทุกสิ่งไปจากเขา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างบางเบา ก่อนที่เขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังสะท้านสะเทือนฟ้าดิน "เฟิงเทียนฮ่าว... หนี้เลือดเมื่อชาติภพก่อน และหนี้ทรยศในชาตินี้ เจ้าคิดว่าศีรษะของสือซาน จะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ข้าต้องการอย่างนั้นหรือ?" คำพูดนั้นดุจประกายไฟที่ตกลงบนกองฟืนแห้ง ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด ลมปราณรอบตัวไป๋เฉินเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามผสมผสานกับไอทมิฬ ท้องฟ้าเหนือลานประลองเริ่มคำรามก้องด้วยเสียงอสุนีย์บาตรที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังวิพากษ์วิจารณ์การฝืนลิขิตของชายหนุ่มผู้ก้าวข้ามขอบเขตมนุษย์ผู้นี้ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะปะทุเป็นมหาสมสงครามครั้งใหม่นั้นเอง เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียงเบื้องหลังหลี่ชิงฮั่น พร้อมกับคมมีดโปร่งแสงที่จ่อเข้าที่ลำคอระหงของนางในเสี้ยววินาที! "อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากเห็นนางกลายเป็นศพไร้ญาติ" เสียงแหบแห้งเย็นยะเยือกดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของบุรุษลึกลับที่ไม่มีใครเคยสัมผัสตัวตนมาก่อน ดวงตาของไป๋เฉินหรี่แคบลงในทันที ไอสังหารที่สงบลงเมื่อครู่กลับพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้งอย่างไร้ขีดจำกัด! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝืนลิขิตฟ้าไปกับมหากาพย์บทนี้ด้วยกันนะครับ