กลิ่นธูปปริศนา

"ถ้าเธอจะหยิบมันขึ้นมา ก็จงเตรียมใจรับสิ่งที่ตามมาด้วย... แพรวา" เสียงของรินทร์ราบเรียบ หากทว่าหนักแน่นดั่งก้อนหินที่ถูกทิ้งลงสู่ก้นบึ้งของบ่อน้ำลึก เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าประตูไม้ผุพังของอุโบสถวัดร้างท้ายหมู่บ้าน บรรยากาศรอบกายอึมครึมด้วยไอเย็นที่มิใช่ธรรมชาติ กลิ่นสาบสางของซากสัตว์ผสมปนเปไปกับกลิ่นอับชื้นของดินและพืชพรรณที่ขึ้นปกคลุม แต่สิ่งที่รินทร์สัมผัสได้ชัดเจนกว่าสิ่งใด คือ ‘กลิ่นธูป’ กลิ่นที่หอมอบอวลจนน่าเวียนหัว กลิ่นที่ผิดที่ผิดทางอย่างร้ายกาจในสถานที่ซึ่งร้างผู้คนมานานหลายทศวรรษ แพรวาที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา เม้มริมฝีปากแน่น มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่พยายามชี้ไปยังมุมหนึ่งของวิหารที่พังทลาย ดวงตาของเธอไม่ได้มองไปยังโครงสร้างที่ผุพัง แต่เธอกำลังมอง ‘สิ่งที่มองไม่เห็น’ ซึ่งกำลังจับจ้องพวกเขาอยู่จากความมืดมิด "มันไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียวค่ะ รินทร์... กลิ่นนี่มันเหมือนกับตอนที่หนูเห็นในนิมิต ไม่ผิดแน่" แพรวากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น รินทร์ไม่ได้ตอบ เขาขยับกายไปบังร่างของหญิงสาวไว้มิดชิด มือขวาล้วนหยิบยันต์อาคมสีขาวนวลขึ้นมาถือไว้มั่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้ามาเป็นระลอก นี่ไม่ใช่ผีเร่ร่อนทั่วไป แต่เป็นกลิ่นไอของ ‘วิชาอาคมอาถรรพ์’ ที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้เป็นรอยเท้า "อยู่ข้างหลังผมไว้" รินทร์สั่งสั้นๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในความมืดของอุโบสถ รองเท้าบูทของเขาเหยียบลงบนเศษกระเบื้องแตกละเอียดดังกรอบแกรบ กลิ่นธูปปริศนาทวีความเข้มข้นขึ้นจนแทบสำลัก มันหอมจนชวนให้รู้สึกคลื่นเหียนเหมือนกำลังสูดดมกลิ่นดอกไม้ที่บานอยู่บนกองซากศพ ที่ใจกลางอุโบสถ มีกองเถ้าธูปปริมาณมหาศาลวางเรียงเป็นรูปวงกลมล้อมรอบรอยเลือดที่ยังคงมีความสดของมันอยู่ บนพื้นไม้กระดานผุๆ รินทร์ค่อยๆ คุกเข่าลงช้าๆ เขาใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่พื้นไม้เย็นเยียบ สายตาของเขาเพ่งมองไปยังเศษวัตถุที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กองเถ้าธูปนั้น มันคือ ‘ตะกรุดเงิน’ ที่ถูกจารึกด้วยอักขระเขมรโบราณซึ่งมีกระแสพลังงานสีดำไหลเวียนอยู่อย่างน่ารังเกียจ "รอยอาถรรพ์วิญญาณอาฆาต... ไอ้จอมขมังเวทนั่นมันทำพิธีเรียก ‘เงา’ มาสถิตไว้ที่นี่" รินทร์พึมพำ ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความสุขุม "แต่นี่มันเป็นเขตวัดร้างนะรินทร์... มันกล้าดียังไงมาทำเรื่องอัปมงคลแบบนี้ที่นี่?" แพรวาถามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับจะหาที่มาของเสียงกระซิบที่เริ่มดังระงมขึ้นในหัว "เพราะที่นี่คือจุดที่ ‘กระแสพลังงาน’ ของหมู่บ้านถูกตัดขาดไงครับ" รินทร์หยิบตะกรุดนั้นขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง พลันที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนตัวตะกรุด ภาพนิมิตสายหนึ่งก็แล่นเข้าสู่สมองของเขา—ภาพของชายในชุดคลุมสีเทาหม่น กำลังร่ายมนตร์เรียกเงาดำออกจากร่างของเหยื่อที่นอนแน่นิ่ง ภาพที่ชัดเจนจนรินทร์เห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งของชายผู้นั้น... ใบหน้าที่ดูเหมือนกับคนรู้จักของอาจารย์เขาไม่มีผิดเพี้ยน ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากมุมมืดเหนือเพดานโบสถ์ มันไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่มันคือเสียงกระดูกกระทบกันที่ดัดแปลงให้คล้ายเสียงหัวเราะเยาะหยัน รินทร์ลุกขึ้นยืนทันที สายตาของเขาจ้องเขม็งไปยังจุดที่เสียงดังขึ้น เขาไม่ได้ตกใจ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขาตามหามาตลอด "ออกมารินทร์... อย่าให้เสียเวลาเลย" รินทร์ตะโกนก้อง เสียงของเขาทรงพลังดุจเสียงประกาศิตอาคม ทันใดนั้น แผ่นดินใต้เท้าของทั้งสองก็สั่นสะเทือน กลิ่นธูปที่หอมอบอวลพลันเปลี่ยนเป็นกลิ่นไหม้เกรียมที่ร้อนแรงดั่งไฟนรก เถ้าธูปบนพื้นรอบตัวพวกเขาเริ่มลอยฟุ้งขึ้นจับตัวกันเป็นรูปร่างคล้ายมือมนุษย์นับสิบๆ คู่ที่พยายามจะคว้าข้อเท้าของรินทร์และแพรวาเอาไว้ "จับมือผมไว้!" รินทร์คว้ามือแพรวาแน่น พลังอาคมสีขาวบริสุทธิ์เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเกิดเป็นเกราะป้องกันแสงสว่างล้อมรอบตัวทั้งคู่ไว้ ในวินาทีที่วิกฤตที่สุดนั้นเอง เงาสีดำขนาดมหึมาก็แยกตัวออกมาจากผนังโบสถ์ มันไม่ได้เข้ามาโจมตีโดยตรง แต่มันกลับหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของรินทร์แทบหยุดเต้น "เจ้าศิษย์โง่... คิดหรือว่าตะกรุดเพียงชิ้นเดียวจะหยุดยั้งข้าได้? สิ่งที่เจ้ากำลังปกป้องอยู่น่ะ... ไม่ใช่คนรักของเจ้าหรอกนะ แต่เป็น ‘ภาชนะ’ ที่ข้าหล่อหลอมมากับมือตั้งแต่วันที่อาจารย์ของเจ้าตาย!" รินทร์ชะงัก สายตาที่เคยสุขุมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความแค้นในอกพลุ่งพล่านราวกับลาวาเดือด เขาหันไปมองแพรวาที่ตอนนี้ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของหญิงสาวที่เขารู้จัก ความเงียบเข้าปกคลุมโบสถ์ร้างอย่างฉับพลัน พร้อมกับเงาดำที่พุ่งเข้าใส่รินทร์ด้วยความเร็วเกินกว่าสายตาจะมองทัน ในจังหวะความเป็นความตายนั้นเอง รินทร์ตัดสินใจใช้อาคมขั้นสูงสุดที่เขาไม่เคยคิดจะใช้มาก่อน! --- หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับรินทร์และแพรวานะครับ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามครับ. อรุณมนตราขาว