พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากอิฐปรักหักพังคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องเงาทอดตัวยาวน่ากลัว รินทร์ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าวงสายสิญจน์ที่สั่นไหวราวกับมีชีวิต ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาประกบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ท่องคาถาบทสั้นเพื่อสะกดกั้นพลังงานด้านลบที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของชายวัยกลางคนผู้ทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่บนพื้น เสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงดังแข่งกับเสียงสายน้ำกระแทกตemb เบื้องล่าง 'เสือ' หรือที่ใครๆ ในวงการไสยเวทเถื่อนต่างขนานนามว่า "อาจารย์เสือ หนانอาคม" บัดนี้สภาพไม่เหลือเค้าโครงของจอมขมังเวทผู้เย่อหยิ่งและกระหายเงินตรา เลือดสีคล้ำไหลรินจากมุมปากของเขา รอยสักยันต์เสือโคร่งบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าอาบไปด้วยเหงื่อกาฬและรอยไหม้เกรียมจากอาคมย้อนกลับ "แก... แกมันบ้าไปแล้วรินทร์ รู้ไหมว่าไอ้คนที่อยู่เบื้องหลังมันไม่ได้มีแค่คนเดียว..." เสือเค้นเสียงแหบแห้งออกมา ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว ฝันร้ายจากการถูกพลังไสยดำของนายเหนือหัวหักหลังยังคงติดตา รินทร์ไม่ตอบทันที เขากวาดสายตาคมกริบมองสำรวจร่องรอยอาคมที่กระจัดกระจายรอบตัว เสือไม่ใช่คนแรกที่ตกเป็นเหยื่อและคงไม่ใช่คนสุดท้าย แต่วันนี้... สถานการณ์บังคับให้เขาต้องเลือกทางเดินที่อันตรายที่สุด "ถ้าไม่อยากตายอยู่ที่นี่ ก็จงบอกสิ่งที่แกรู้ออกมาทั้งหมด" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่าเกรงขาม ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "ความรู้ของแกเกี่ยวกับยันต์เงาโลหิตอาจจะช่วยชีวิตแพรวาได้... และอาจจะช่วยต่อลมหายใจให้ตัวแกเองด้วย" เสือหัวเราะร่วนในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาตนเอง "ช่วยหรือ? ชีวิตฉันมันพ้นคำว่ารอดมานานแล้ว ตั้งแต่วันที่ฉันยอมเอาวิญญาณเข้าแลกกับไอ้หมอผีเฒ่าตระกูล 'บูรพา' แลกกับวิชาสารเลวพวกนั้น... แกคิดว่าคนอย่างฉันจะเหลือทางกลับตัวจริงๆ งั้นเหรอคุณหมอผีขาว?" รินทร์ขยับตัวเข้าใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกจากกำไลประคำในมือขวา "ทางเลือกไม่ได้มีมากนักหรอกเสือ แกเลือกได้ว่าจะตายอย่างหมาข้างถนน หรือจะใช้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายไถ่บาปให้คนที่แกเคยทำร้าย" บรรยากาศในโกดังเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างเหล็กดัด เสือเงยหน้าขึ้นมองรินทร์ แววตาที่เคยกระหายอำนาจแปรเปลี่ยนเป็นความลังเลและความหวาดกลัวสุดขีด เขารู้ดีว่าหากปฏิเสธ รินทร์ไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่ แต่หากร่วมมือ... เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับปีศาจที่เขากลัวยิ่งกว่าความตาย "ก็ได้..." เสือกัดฟันกรอด ยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก มือหยาบกร้านคว้าหยิบตลับยาสูบเก่าๆ ทองเหลืองขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก ก่อนจะโยนมันลงบนพื้นเบื้องหน้ารินทร์ "นี่คือแผนผังรังลับของมัน และรายชื่อลูกศิษย์สายดาร์กที่มันใช้เป็นสะพานเชื่อมพลังวิญญาณ... แพรวาไม่ได้ถูกกักขังแค่ทางกายภาพ ร่างของเธอถูกใช้เป็น 'ประตู' ต่างหาก" หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ ภาพรอยยิ้มและแววตาอ่อนโยนของแพรวาลอยเข้ามาในห้วงความคิด ความห่วงใยพุ่งพล่านจนเกือบทำลายสมาธิที่เขาสั่งสมมานานหลายปี แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพและสัญชาตญาณของคนรักที่ต้องปกป้อง เขาจึงรีบควบคุมจิตใจให้กลับมานิ่งสนิทเช่นเดิม "บอกเส้นทางและเวลาที่พวกมันจะทำพิธีคืนจันทร์ดับ" รินทร์สั่งเสียงเข้ม พร้อมกับย่อตัวลงหยิบตลับทองเหลืองขึ้นมาพิจารณา เสือกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดสำคัญ ทันใดนั้นเอง... ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังก็ถูกกระแทกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงโลหิตกระเด็นกระทบพื้นพร้อมกับร่างของลูกน้องนอกแถวที่เสือเคยจ้างวาน ถูกโยนเข้ามานอนแน่นิ่งอยู่แทบเท้าของทั้งคู่ รินทร์ผุกรุกถอยหลังตั้งท่ารับมือทันที สัมผัสได้ถึงกระแสจิตมืดดำที่แผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมพื้นที่รอบตัวในพริบตา ความมืดภายในโกดังเริ่มบิดเบี้ยว เงาบนผนังขยายใหญ่ขึ้นและเคลื่อนไหวได้เองราวกับมีชีวิต "สายไปแล้ว..." เสือหน้าซีดเผือด เข่าทรุดลงไปกองกับพื้นอีกครั้งเมื่อมองเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าที่ถูกซีกหนึ่งอำพรางไว้ด้วยหน้ากากไม้แกะสลักรูปอสูร รินทร์หรี่ตาลง มองผู้มาใหม่ด้วยความสุขุม แม้หัวใจจะเต้นแรงด้วยความกังวลถึงแพรวา แต่เขากลับแสดงออกเพียงความนิ่งสงบอันเป็นเอกลักษณ์ ปลายนิ้วสัมผัสแผ่นยันต์ในกระเป๋าเสื้อแน่น พร้อมรับมือกับศึกหนักที่กำลังจะตัดสินชะตาชีวิตของพวกเขาทั้งหมดในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินทร์ในยามวิกฤตเช่นนี้เสมอนะครับ อรุณมนตราขาว