เงารอยเลือดในคฤหาสน์ร้าง

"ถ้าคุณยังลังเลที่จะเล่าความจริงตั้งแต่วินาทีนี้ ผมแนะนำให้คุณหารถคันอื่นนั่งกลับไปเสียเถอะครับ เพราะอาคมที่นี่ไม่ได้เลือกคุ้มครองคนพูดปด" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของรินทร์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศภายในห้องทำงานขนาดกะทัดรัด แสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวสั่นไหววูบวาบ กระทบเข้ากับใบหน้าของชายวัยกลางคนตรงหน้าที่กำลังนั่งตัวสั่นเทา มือของเขาบีบขยำหมวกแก๊ปในมือจนยับยู่ยี่ เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านไรผมลงมาตามร่องแก้ม รินทร์นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้สัก สายตาสงบนิ่งของเขาจ้องมองผ่านกรอบแว่นเลนส์ใสไปที่ดวงตาของอีกฝ่าย ราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของความหวาดกลัวที่ชายผู้นี้พยายามปกปิดไว้ "ผม... ผมไม่ได้โกหกคุณรินทร์" ชายผู้นั้นเสียงสั่นพร่า "คุณชายธนาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ... ตอนที่ผมเจอเขาในห้องสมุด ร่างเขามันไม่ได้อยู่บนพื้น แต่มันถูกตรึงไว้กับเพดานด้วยตะปูโลงศพสีดำ! เลือด... เลือดของเขาไม่ได้หยดลงพื้น แต่มันไหลวนกลับขึ้นไปเขียนเป็นอักขระอะไรก็ไม่รู้บนผนัง!" รินทร์เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจ แต่สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในห้อง กลิ่นอับชื้นเหมือนซากพืชเน่าโชยมาแตะจมูก ทั้งที่หน้าต่างทุกบานปิดสนิท เขาขยับกายเล็กน้อย รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่จงใจปล่อยออกมาข่มขวัญ "ตะปูลงอาคมสายดำ" รินทร์พึมพำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าหนักแน่น "คฤหาสน์ตระกูลเวสสุวรรณไม่ได้ถูกทิ้งร้างเพราะพิษเศรษฐกิจอย่างที่คุณเคยให้ข่าว แต่มันถูกใช้เป็นสถานที่ 'เซ่นไหว้' บางอย่างมานานแล้วใช่ไหมครับ" ชายผู้นั้นตัวชาวาบ เขาอ้าปากค้างราวกับถูกคำถามของรินทร์กระชากหน้ากากที่สวมไว้ออกจนหมดสิ้น ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด แพรวาที่นั่งอ่านตำราอยู่มุมห้องก็ปิดหนังสือลงเสียงดัง 'ปัง' ใบหน้าสวยหวานของเธอดูซีดเผือด เธอหันมาสบตารินทร์ แววตาสั่นระริกราวกับมองเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น "รินทร์... อย่าไปฟังมัน" เสียงของแพรวาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก "อย่ารับงานนี้... ฉันรู้สึกถึงเงา... เงาที่จ้องมองเราจากในกระจกนั่น" รินทร์หันไปมองกระจกเงาบานเก่าที่แขวนอยู่หลังชายผู้ว่าจ้าง ในเงานั้นไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แต่เมื่อเขาเพ่งกระแสจิตด้วยคาถาตาอาคม เขากลับเห็นเงามืดรูปร่างบิดเบี้ยวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหลังร่างของชายคนเดิม มันคล้ายกับเงาของอสูรที่มีเขาแหลมคม และกำลังแสยะยิ้มมาทางเขา "แพรวา ถอยไปอยู่หลังผมครับ" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาหยิบยันต์เกราะเพชรที่พกติดตัวออกมาถือไว้มั่น เขาเดินตรงเข้าไปหาชายผู้ว่าจ้างที่บัดนี้ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ เสียงกระดูกลั่นดัง 'กรอบแกรบ' ไปทั่วทั้งร่างราวกับถูกหักกระดูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู "เจ้าหมอผี... เสือกมายุ่งกับของที่ข้าเลือกไว้..." เสียงของชายผู้นั้นไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่เป็นเสียงแหบพร่าหลายเสียงซ้อนทับกัน "วิญญาณชั้นต่ำที่รับใช้ผู้มีอาคม... จะมาสั่งสอนคนอย่างผมหรือครับ" รินทร์กล่าวอย่างใจเย็น แม้สถานการณ์จะบีบคั้นถึงขีดสุด เขาตวัดมือวาดอักขระกลางอากาศ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นสยบไอหมอกสีดำที่พุ่งเข้าใส่ ทว่า ในจังหวะที่การต่อสู้กำลังจะปะทุ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่เชื่องช้า เยือกเย็น และชวนให้ขนลุกซู่ "คุณรินทร์ครับ..." เสียงจากหลังประตูดังขึ้น เป็นเสียงของชายที่ตายไปแล้วในข่าวที่เพิ่งอ่านเมื่อเช้า เสียงของ 'คุณชายธนา' รินทร์ชะงัก สายตาหันไปมองประตูไม้ที่ค่อยๆ เปิดออกเองอย่างช้าๆ แพรวาหวีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง สวมเสื้อสูทสีดำเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และในมือของเขากำลังถือบางอย่างที่ทำให้รินทร์ถึงกับต้องกำหมัดแน่น มันคือตุ๊กตาตัวแทนที่ผูกดวงของแพรวาเอาไว้ด้วยเส้นผมของเธอเอง! "ยินดีที่ได้พบ... ผู้พิทักษ์ที่ข้าเฝ้ารอมานาน" ร่างนั้นเอ่ยพลางยกยิ้มที่มุมปาก "หากไม่อยากให้คนรักของเจ้ากลายเป็นภาชนะรับวิญญาณอาฆาตในคืนนี้... ก็จงตามข้ากลับไปที่คฤหาสน์... แล้วแลกเปลี่ยนวิญญาณของเจ้ากับเธอเสีย" รินทร์สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่หน้าอกซ้าย ยันต์ในมือเริ่มร้อนจัดจนผิวหนังไหม้เกรียม นี่ไม่ใช่แค่การท้าทาย แต่นี่คือกับดักที่เขาวางไว้เพื่อล่อให้รินทร์ก้าวเข้าสู่สมรภูมิแห่งความตายอย่างไม่มีทางเลือก หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมครั้งนี้นะครับ ผมหวังว่าจะได้รับใช้ทุกท่านในตอนต่อไปอย่างเร็วที่สุดครับ ขอบพระคุณครับ