หนี้เลือดที่ต้องชดใช้ด้วยร่างกาย

กลิ่นอายของควันซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์ชั้นดี ลอยเคคว้างอยู่กลางห้องสูทวีไอพีบนชั้นสูงสุดของคาสิโนหรู เสียงเพลงแจ๊สทุ้มต่ำเคล้าคลอเบาๆ แต่กลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับกดดันจนทำให้ลมหายใจของคนที่ยืนอยู่กลางห้องติดขัดราวกับออกซิเจนกำลังจะหมดไปจากโลกนี้ "ปล่อยฉันนะ! พวกคุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน!" เสียงหวานที่สั่นเครือแต่ยังคงไว้ซึ่งความดื้อรั้นดังขึ้น พร้อมกับการสะบัดแขนอย่างสุดแรงเพื่อหลุดพ้นจากการพันธนาการของชายร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทสองคนที่ประกบอยู่ซ้ายขวา รินรดาหอบหายใจจนอกกระเพื่อม แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ระคนความโกรธขึงที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเปราะบาง ร่างบางถูกเหวี่ยงเข้ามากลางห้องอย่างไม่ใยดี พื้นพรมหนานุ่มไม่ได้ช่วยลดแรงกระแทกจากการเสียการทรงตัวแม้แต่น้อย เธอล้มลงไปกองกับพื้น แต่ความเจ็บปวดที่ข้อศอกและหัวเข่ากลับเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ เมื่อดวงตากลมโตเงยขึ้นสบเข้ากับร่างสูงสง่าที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม คาร์ลอส... นามนี้เปรียบเสมือนกฎหมายที่ไม่มีอยู่จริงในกระบวนการยุติธรรม แต่มีอำนาจล้นพ้นเหนือชีวิตของทุกคนในอาณาจักรแห่งนี้ มาเฟียหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ นั่งนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความพิถีพิถันจากซาตาน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่คมกริบลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า เส้นผมสีดำสนิทถูกเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบ ใบหน้าด้านข้างสะท้อนกับแสงไฟสลัวจากโคมระย้า ยิ่งขับเน้นให้เขาดูอันตรายและทรงอำนาจจนน่าขนลุก เขายังไม่พูดอะไรสักคำ... ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีั้นทอนสภาพจิตใจของเหยื่อสาวอย่างช้าๆ คาร์ลอสคีบมวนซิการ์ขึ้นสูบช้าๆ ก่อนจะพ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาทางริมฝีปากหยักลึกที่เหยียดยิ้มเยาะอย่างเยือกเย็น "พี่ชายเธอทิ้งหนี้ก้อนโตไว้ห้าสิบล้าน... และบินหนีออกนอกประเทศไปอย่างไร้ร่องรอย" น้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงเสน่ห์ แต่เย็นชาจนยะเยือกเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ในฐานะที่เธอเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน รินรดา... เธอคิดว่าหนี้ก้อนนี้ ใครควรเป็นคนชดใช้?" "ฉันไม่รู้เรื่อง! พี่วินเขาทำอะไรลงไปฉันไม่เคยรู้เห็นด้วยเลยสักนิด พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาจับตัวฉันมาแบบนี้ ฉันจะแจ้งความ!" รินรดาโต้กลับเสียงสั่น แต่พยายามดึงความกล้าเฮือกสุดท้ายออกมาสบตากับเขา แม้ขาขวาของเธอจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นต่ำทุ้มแต่ทรงพลังจนสะเทือนไปถึงโสตประสาท ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินเข้ามาหาเหยื่อตัวน้อยทีละก้าว... ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับพญาเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อที่ไม่มีทางหนีรอด ทุกลมหายใจเข้าออกของรินรดาติดขัดเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาบังแสงไฟจนมืดมิด กลิ่นกายบุรุษเพศอันเป็นเอกลักษณ์ ทั้งกลิ่นหอมเย็นของน้ำหอมราคาแพงเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนรุ่มจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิดจนเธอต้องผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ หนีไม่พ้น... และไม่มีทางเลือก คาร์ลอสนั่งยองๆ ลงตรงหน้า ปลายคางมนถูกปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กเชยขึ้นบังคับให้สบตา แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงถึงกับเจ็บ แต่เด็ดขาดและทรงอำนาจจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะเบือนหน้าหนี "แจ้งความงั้นเหรอ?" ดวงตาสีนิลหรี่ลงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ "ที่นี่... กฎหมายของฉันใหญ่ที่สุด รินรดา และเงินห้าสิบล้านนั่น... เธอก็รู้ดีว่าพนักงานเงินเดือนธรรมดาอย่างเธอ ต่อให้ทำงานจนตายก็ไม่มีปัญญาหามาใช้คืนได้" "แล้วคุณต้องการอะไรจากฉัน... ถ้าจะเอาชีวิต ก็เอาไปเลยสิ!" เธอหลับตาลงพูดด้วยความอึดอัดคับแค้นใจ น้ำตาคลอเบ้าแต่พยายามกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหล rลงมาต่อหน้าผู้ชายไร้หัวใจคนนี้ "ชีวิตของเธอมันราคาถูกเกินไป..." คาร์ลอสโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้ว nวาลอย่างจงใจ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบและร้อนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้เสื้อผ้าชุดทำงานเรียบร้อยที่ซ่อนสัดส่วนเย้ายวนเอาไว้ "แต่ร่างกายของเธอนี่สิ... อาจจะพอตีราคาเป็นดอกเบี้ยแก้ขัดได้สักระยะหนึ่ง" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "คุณ... หมายความว่ายังไง?" "ตามนั้น..." คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง พร้อมกับกระชากข้อแขนเรียวเล็กให้ลุกขึ้นตามแรงดึงอย่างไร้ความปรานี ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่แน่นด้วยมัดกล้ามอย่างจงใจ ความร้อนจากกายสาวแนบชิดกับความแข็งแกร่งของชายหนุ่มจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของกันและกัน "ปล่อยฉันนะ! คนสารเลว! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการ!" รินรดากรีร้องลั่น พยายามใช้มืออีกข้างทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อผลักไส แต่มันก็ไร้ผลราวกับการทุบลงบนแผ่นเหล็ก "ไม่ใช่... แต่เธอเป็น 'เชลย' ของฉัน" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง สัมผัสจากมือหนาที่เลื่อนขึ้นมาโอบเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ล็อกรั้งไม่ให้เธอดิ้นรนหนีไปไหนได้ "และเซ็กส์คอนแทรกต์ฉบับนี้... เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" สิ้นคำประกาศิตอันเย้ายวนและดิบเถื่อน ริมฝีปากหยักลึกก็โน้มลงมาประทับจูบปิดกั้นเสียงกรีดร้องและคำปฏิเสธทั้งหมดของเธออย่างอุกอาจและเอาแต่ใจ รินรดาดิ้นรนสุดกำลัง สมองขาวโพลนด้วยความตื่นตระหนก แต่รสจูบที่ทั้งดุดัน ร้อนแรง และเรียกร้องสิทธิ์ขาดอย่างไร้ความปรานี กลับค่อยๆ สูบเอาเรียวแรงทั้งหมดในร่างของเธอให้ละลายหายไปทีละน้อย... ท่ามกลางความมืดมิดของคาสิโนส่วนตัว ร่างบางถูกดันให้แนบชิดติดกับผนังห้องโดยมีร่างหนาของมาเฟียหนุ่มทาบทับกักขังไว้ทุกAทิศทาง ความหวาดกลัวในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสั่นสะท้านจากสัมผัสวาบหวามที่เขากำลังจงใจปลุกปั่น สัญชาตญาณดิบเถื่อนและแรงปรารถนาอันรุนแรงกำลังแผดเผาทั้งสองร่างให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้พันธนาการแห่งราคะที่ไม่มีวันหลุดพ้น ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งเสน่หาไปด้วยกันนะครับ