สำรับไพ่ที่หน้าต่างลึกลับ

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์เก่าแก่ตีเข้าจมูกทันทีที่ค้อนเหล็กเล่มใหญ่เหวี่ยงแหวกอากาศเข้ามา รณกรไม่หลับตาลงแม้แต่วินาทีเดียว สถาปนิกหนุ่มผู้เคยชินกับการอ่านแบบแปลนโครงสร้างตึกสูงนับร้อยชั้น ใช้สายตาวิเคราะห์ฉับพลัน เขามองเห็นเส้นสายพลังงานสีดำทมิฬที่ร้อยรัดอยู่รอบตัวตนโปร่งแสงของชายช่างก่อสร้างยุคโบราณ เส้นเอ็นพลังงานเหล่านั้นขมวดปมกันแน่นหนาบริเวณหัวไหล่และข้อมือ—จุดกำเนิดแรงเหวี่ยงที่ทรงพลังเกินมนุษย์มนา *เร็วเกินไปที่จะหลบด้วยสัญชาตญาณ... แต่คำนวณจากมุมตกกระทบของคานเหล็กด้านบนแล้ว...* รณกรก้าวเท้าถอยหลังตามสัญชาตญาณเชิงโครงสร้าง ทิ้งน้ำหนักลงบนจุดศูนย์ถ่วงที่มั่นคงที่สุดของพื้นห้องเก็บเอกสาร ปลายค้อนเหล็กจึงเฉียดผ่านปลายจมูกเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมจากการเหวี่ยงปะทะเข้ากับเส้นผมจนยุ่งเหยิง เสียงโลหะหนักหน่วงกระแทกเข้ากับชั้นวางเอกสารเหล็กสนิมเขรอะจนบิดเบี้ยวเป็นรอยยุบขนาดใหญ่ เศษกระดาษเอกสารเก่าแก่ปลิวว่อนราวกับฝนห่าใหญ่ท่ามกลางความมืดมิด วิญญาณช่างก่อสร้างคำรามลั่นในลำคอ ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เหยื่อบังคับหลบหลีกการโจมตีแรกได้ มันเงื้อค้อนเตรียมฟาดซ้ำในองศาที่กว้างกว่าเดิม ทว่า ก่อนที่คมค้อนจะทันได้กระโดเข้าหาเป้าหมายอีกครั้ง แสงสว่างสีทองนวลตาอันอบอุ่นก็สว่างวาบขึ้นกลางความมืดมิดราวกับดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและเครื่องหอมโบราณโชยเข้าจมูก ขัดขวางบรรยากาศน่าสะพรึงกลัวให้เจือจางลงในพริบตา "การใช้ความรุนแรงกับอาคันตุกะผู้มาเยือน ไม่ใช่กิริยาของสถาปนิกผู้ทรงเกียรติหรอกนะคะ..." เสียงหวานนุ่มทุศลแฝงความทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น ร่างระหงในชุดเดรสยาวผ้าลินินสีครีมคลุมทับด้วยเสื้อคลุมยาวปักลวดลายกลุ่มดาวโบราณก้าวพ้นเงาสลัวเข้ามาในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้กรอบแว่นทรงหยดน้ำทอประกายคมกริบทรงภูมิปัญญา ในมือเรียวบางของเธอกำสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองที่กำลังเปล่งแสงเรืองรองไว้มั่น อาจารย์รินรดานั่นเอง! หญิงสาวไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อวิญญาณร้ายตรงหน้าแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นวาดเป็นวงกลมกลางอากาศช้าๆ นิ้วเรียวยาวดีดนิ้วเบาๆ สำรับไพ่ในมือก็คลี่ออกเองโดยอัตโนมัติ กลายเป็นแถวไพ่เรียงรายลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้าเธอ ไพ่ใบแรกสะท้อนแสงสีทองเจิดจ้า—*The Magician* รณกรหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขายังคงยืนนิ่งในท่าเตรียมพร้อม แต่สายตาเบนไปมองหญิงสาวผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "อาจารย์... ทำไมอาจารย์ถึง..." "ดิฉันบอกคุณแล้วนี่คะว่าห้องสมุดและหอจดทะเบียนแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เอกสารเก่าๆ แต่มีความทรงจำที่ถูกกักขังไว้ด้วยพันธนาการแห่งไสยเวท" รินรดาปรายตามองรณกรเล็กน้อยด้วยสายตาที่ทั้งดุและเอ็นดูระคนกัน "อีกอย่าง... ถ้าดิฉันมาช้ากว่านี้อีกสามวินาที โครงสร้างกะโหลกศีรษะของคุณคงต้องได้รับการปรับปรุงแบบแปลนครั้งใหญ่แล้วล่ะค่ะ" วิญญาณช่างก่อสร้างโบราณส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอเมื่อถูกแสงจากไพ่ทาโรต์ขับไล่ มันถอยหลังไปสองก้าว ร่างโปร่งแสงเริ่มสั่นระริกราวกับสัญญาณโทรทัศน์ที่ขาดหาย แต่ความอาฆาตในดวงตาสีแดงยังคงไม่ลดละ มันจ้องมองรณกรสลับกับรินรดา ก่อนจะพึมพำเสียงแหบพร่าด้วยภาษาโบราณที่ฟังไม่เป็นศัพท์ "เข... กำลัง... สร้าง... มัน... อีกแล้ว..." "ใครคะ?" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีแดงฉานของดวงวิญญาณ "ใครคือผู้ที่กำลังสร้างอาคารมรณะหลังนั้นขึ้นมาซ้ำรอยเหตุการณ์เมื่อยี่สิบปีก่อน บอกดิฉันมาสิคะ..." ทันทีที่สิ้นคำถามของอาจารย์รินรดา ร่างของวิญญาณช่างก่อสร้างก็เกิดปฏิกิริยาแปลกประหลาด เส้นสายพลังงานสีดำที่พันธนาการรอบตัวมันระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่วบริเวณ แรงอัดอากาศมหาศาลผลักให้รณกรต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้าจากฝุ่นผงที่ตลบอบอวล เมื่อควันจางลง ร่างของวิญญาณโบราณก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีเทาจางหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงวัตถุชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งตกลงกระทบพื้นกระเบื้องเสียงดัง *กริ๊ง* รณกรก้มลงมอง สิ่งนั้นคือเหรียญตราโลหะสีทองแดงเก่าคร่ำครึ สลักลวดลายสถาปัตยกรรมรูปทรงสามเหลี่ยมซ้อนทับกันเป็นรูปดวงตา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกันกับที่เขาเคยเห็นในแฟ้มคดีตึกถล่มของครอบครัวเมื่ออดีต! สถาปนิกหนุ่มย่อตัวลงหยิบเหรียญนั้นขึ้นมาสัมผัส ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านเข้าสู่กระดูกสันหลัง ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้งในโสตประสาท แต่มันไม่ใช่เสียงของวิญญาณช่างก่อสร้าง หากเป็นเสียงหัวเราะเยือกเย็นของผู้ชายคนหนึ่ง... เสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอำนาจมืด รินรดาย่อตัวลงมาข้างๆ เธอใช้ปลายนิ้วแตะที่เหรียญตราในมือของลูกศิษย์หนุ่ม ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานที่หลงเหลืออยู่ "ดูท่าทาง... เราจะไม่ได้กำลังจัดการแค่เรื่องราวความแค้นส่วนตัวของวิญญาณเร่ร่อนในตึกเก่าแล้วล่ะค่ะ รณกร" น้ำเสียงของอาจารย์สาวราบเรียบแต่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ "นี่คือร่องรอยของ 'พิธีกรรมปักเสาเข็มโลหิต' ศาสตร์มืดโบราณที่ใช้ชีวิตมนุษย์และวิญญาณบริสุทธิ์เป็นเครื่องสังเวยเพื่อค้ำจุนความมั่นคงของโครงสร้างอาคาร..." รณกรเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธแค้นและตื่นตระหนกผสมปนเป "หมายความว่า... ตึกที่กำลังจะสร้างใหม่ในโครงการประกวดแบบครั้งนี้... กำลังจะใช้พิธีกรรมเดียวกันนี้อีกงั้นเหรอครับ?" รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบ เสียงเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของรณกร พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสีทองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขา—ระบบไสยเวทสถาปัตยกรรมที่นิ่งเงียบมานานกลับมาทำงานอีกครั้งด้วยระดับความอันตรายสูงสุด! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเปิดใช้งาน 'โครงข่ายอาคมอาณาเขตเงียบ' ระดับ SSS รอบพื้นที่โครงการก่อสร้าง] [ภารกิจเร่งด่วน: ค้นหาจุดศูนย์กลางของอาคมก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน มิฉะนั้นโครงสร้างจิตวิญญาณของสถาปนิกจะถูกผนึกถาวร!] [คำเตือนจากระบบ: บุคคลปริศนาผู้ครอบครอง 'สำรับไพ่เงา' กำลังเดินเข้ามาในอาณาเขตนี้... และเขากำลังรอพบคุณอยู่] รินรดาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของกระแสลมรอบตัว เธอรีบคว้าแขนของรณกรไว้แน่น สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "ถอยหลังไปค่ะรณกร... มีคนกำลังก้าวเข้ามาในอาณาเขตที่เราปิดกั้นไว้!" ประโยคสุดท้ายยังไม่ทันขาดคำ ประตูเหล็กบานใหญ่ที่เคยปิดสนิททางด้านหลังก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... ท่ามกลางหมอกหนาทึบที่ไหลทะลักเข้ามาในห้องอย่างไร้ที่มา! --- ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมไขปริศนาสถาปัตยกรรมอาคมไปกับรณกรและอาจารย์รินรดานะคะ!