บุคคลที่สามในเงามืด

"กลิ่นอายแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทั่วไปจะสร้างขึ้นมาได้หรอกนะคะ รณกร" ปลายนิ้วเรียวสวยของอาจารย์รินรดาแตะลงบนผิวไพ่ทาโรต์ใบสีครามเข้ม ลวดลายบนหน้าไพ่รูปหอคอยที่ถูกสายฟ้าฟาดกำลังเปล่งประกายแสงสีเงินยวดยิ่งยวด สะท้อนกับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความนิ่งสงบแต่วิเคราะห์ลึกซึ้ง บรรยากาศภายในห้องทำงานชั่วคราวบริเวณไซต์งานก่อสร้างตึกระฟ้าใจกลางเมืองยามวิกาลเต็มไปด้วยความเงียบงัด มีเพียงเสียงกระดาษแปลนพิมพ์เขียวถูกลมพัดพลิกไหวเบาๆ และกลิ่นอายความชื้นของปูนซีเมนต์ใหม่ที่ยังไม่แห้งสนิทดี รณกรกวาดสายตามองไปรอบห้อง สถาปัตยกรรมโครงสร้างตรงหน้าไม่ได้มีแค่เหล็กและคอนกรีตตามตำราวิศวกรรมทั่วไป แต่ในสายตาของสถาปนิกหนุ่มผู้มองเห็น 'พลังงาน' เขากลับเห็นเส้นสายสีดำทมิฬนับร้อยเส้นกำลังขดตัวพันกันราวกับงูพิษ เส้นสายเหล่านี้เชื่อมโยงโครงสร้างเสาหลักเข้ากับจุดอับสายตาของอาคาร ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่เคยเกิดอุบัติเหตุเครนหักโค่นเมื่อสามปีก่อน ปมในใจที่เขาพยายามสะสางมาตลอดกำลังส่งเสียงร้องเตือนภัยในสมอง "โครงสร้างนี้กำลังดูดกลืนพลังงานชีวิตของคนงานทีละน้อยค่ะอาจารย์ รินรดา" รณกรเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำเจือความเคร่งเครียด มือหนากำดินสอในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ผมลองคำนวณแรงเฉือนและการรับน้ำหนักตามหลักวิศวกรรมแล้ว มันไม่มีทางพังทลงลงมาได้ด้วยความผิดพลาดทางกายภาพแน่ๆ มีบางอย่าง… บางอย่างที่จงใจวางอาคมสะกดวิญญาณไว้ที่ฐานราก" อาจารย์รินรดายิ้มรับบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นมองทะลุกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนภาพตึกสูงตระหง่านเบื้องนอก "ถูกต้องค่ะ ไพ่ *The Tower* ที่ขึ้นมาเตือนเราเมื่อครู่ไม่ได้หมายถึงความพินาศทางกายภาพอย่างเดียว แต่มันหมายถึงการพังทลายของความเชื่อมั่น และ... การมีอยู่ของบุคคลที่สามที่เราไม่ได้เชิญมาร่วมวงด้วย" คำพูดนั้นทำให้รณกรชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ เขารู้ดีว่าอาจารย์รินรดาไม่ใช่คนที่จะพูดจาเล่นๆ และในสถานที่ปิดตายแห่งนี้ นอกเหนือจากเขากับเธอแล้ว ย่อมไม่ควรมีใครอื่นหลงเหลืออยู่ "บุคคลที่สาม..." รณกรทวนคำ พลางกวาดสายตาคมกริบไปยังความมืดมิดนอกระเบียงชั้นสิบห้า "คุณหมายความว่า มีคนกำลังจับ ตาดูเราอยู่ตั้งแต่แรก?" "ไม่ใช่แค่จับตาดูหรอกค่ะ" เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับเสียงใບไม้ร่วงดังขึ้นมาจากมุมอับของความมืด น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นเอ่ยแทรกขึ้นกลางคัน "แต่พวกคุณกำลังเดินเข้าไปในกรงที่ดิฉันถักทอเอาไว้ต่างหากล่ะคะ คุณสถาปนิกผู้มองเห็นวิญญาณ" รณกรหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในอก มือข้างหนึ่งคว้าไม้บรรทัดเหล็กยาวขึ้นมาตั้งรับตามสัญชาตญาณ ขณะที่อาจารย์รินรดายังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสนใจ ไพ่ในมือของเธอถูกสับสับสลับกันอย่างรวดเร็วราวกับเล่นกล เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากความมืดมิดของเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ เปลวไฟสีครามจากตะเกียงโบราณที่ถืออยู่ในมือส่องให้เห็นใบหน้าเรียวสวยได้รูป เส้นผมสีดำสนิทปล่อยยาวสยาย และรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ หญิงสาวปริศนาในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิทกำลังยืนมองพวกเขาด้วยแววตาสนุกสนาน ราวกับแมวที่กำลังเล่นกับเหยื่อก่อนจะขย้ำ "ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะ คุณรณกร และ... คุณรินรดา ผู้ดูแลตำราโบราณแห่งหอคอยพยากรณ์" หญิงสาวแปลกหน้าโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างงดงาม ราวกับนักแสดงละครเวทีที่กำลังเปิดฉากการแสดงชุดใหญ่ "ดิฉันชื่อ 'มณี' ค่ะ เป็นตัวแทนของคนที่อยากจะเห็นการพังทลายครั้งสุดท้ายของตึกหลังนี้... และชีวิตของพวกคุณด้วย" รณกรขบกรามแน่น สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานไสยเวทอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวของมณี แรงกดดันทางอากาศรอบตัวลดฮวบลงจนรู้สึกหายใจลำบาก ราวกับออกซิเจนในห้องกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย นี่ไม่ใช่แค่นักย่องเบาธรรมดา แต่นี่คือผู้ใช้ไสยเวทระดับสูงที่มีเจตนาฆ่าอย่างชัดเจน "คุณเป็นคนวางอาคมโครงสร้างมรณะนี้สินะ" รณกรเอ่ยถาม เสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่สูญเสียครอบครัวไปเพราะตึกถล่มซ้อนทับเข้ามาในหัว ช2วเลขและสัดส่วนโครงสร้างในหัวตีรวนกันจนปวดขมับ มณีหัวسาะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวسาะนั้นชวนให้รู้สึกขนลุกเกียว "อาคมเหรอคะ? ฟังดูโบราณจัง ดิฉันเรียกว่า 'ศิลปะแห่งการบูชายัญ' ต่างหากล่ะคะ ตึกหลังนี้ถูกสร้างขึ้นบนซากปรักหักพังที่มีอาถรรพ์รุนแรงอยู่แล้ว ดิฉันแค่... เติมเชื้อเพลิงให้มันสมบูรณ์แบบขึ้นเท่านั้นเอง และน่าเสียดายจริงๆ ที่พวกคุณดันฉลาดเกินไปจนเข้ามาขัดจังหวะพิธีกรรม" อาจารย์รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ชุดคลุมยาวสีขาวพลิ้วไหวตามแรงลมที่จู่ๆ ก็พัดกรรโชกเข้ามาในห้องปิดตายนี้ ไพ่ทาโรต์สามใบสุดท้ายในสำรับลอยคว้างขึ้นกลางอากาศด้วยพลังจิตอันกล้าแข็ง ดวงตาของอาจารย์สาวเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ยามเมื่อเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจ "เสียใจด้วยนะคะคุณมณี ที่พิธีกรรมของคุณคงจะไม่มีวันเสร็จสมบูรณ์... เพราะไพ่ใบที่สี่กำลังจะพลิกชะตากรรมของพวกเราแล้วค่ะ" ทันทีที่สิ้นคำพูดของอาจารย์รินรดา หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่เบื้องหลังมณีก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับพลังงานสีดำทมิฬพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินด้านล่างตึกระฟ้า ราวกับอสูรกายกำลังตื่นจากการหลับใหล มณีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปทันทีเมื่อเธสัมผัสได้ว่าอาคมที่เธอสะสมมานานกำลังถูกทำลายทีละจุดจากสถาปัตยกรรมพลังงานที่รณกรกำลังคำนวณและแก้ไขในหัวอย่างรวดเร็ว "แก... แกทำอะไรกับโครงสร้างของฉัน!" มณีแผדเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว นิ้วมือเรียวยาวชี้ตรงมาที่รณกรพร้อมกับกลุ่มก้อนพลังงานสีดำที่รวมตัวกันเป็นคมมีดพุ่งตรงเข้ามาหมายปลิดชีพ รณกรไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขากวาดสายตามอง 'จุดอ่อนโครงสร้าง' ที่เรืองแสงสีทองขึ้นมาตามคำแนะนำทางจิตของอาจารย์รินรดา มือหนาหยิบเหล็กเส้นยาวขึ้นมาพาดกับเสาหลักคำยุน ก่อนจะใช้ค้อนทุบลงไปที่จุดรับแรงอย่างแม่นยำราวจับวาง *เปรี้ยง!* แรงสะเทือนจากการปลดปล่อยพลังงานทางวิศวกรรมผสมผสานกับไสยเวทสะท้อนกลับจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน คลื่นกระแทกซัดร่างของมณีจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากของเธอ แต่นั่นยังไม่ใช่จุดจบ... ท่ามกลางกลุ่มควันและฝุ่นปูนที่ฟุ้งกระจาย รณกรสังเกตเห็นรอยร้าวบนพื้นคอนกรีตไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น แต่มันกำลังแตกขยายออกเป็นรูปสัญลักษณ์ประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราเล่มไหน และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เสียงกระซิบนับร้อยกำลังดังมาจากใต้พื้นดิน ลึกลงไปในชั้นใต้ดินที่ควรจะปิดตาย อาจารย์รินรดาหันมามองรณกรด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองลงไปยังรอยร้าวที่กำลังขยายวงกว้าง "รณกร... นั่นไม่ใช่ร่องรอยของอาคมคนธรรมดาแล้วค่ะ" อาจารย์รินรดาเอ่ยเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี "มีบางสิ่ง... บางอย่างที่น่ากลัวกว่ามณี กำลังลืมตาตื่นขึ้นมาจากใต้ฐานรากของตึกนี้... และมันกำลังมองมาที่เราสองคนด้วยความกระหายเลือดค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาโครงสร้างมรณะนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!