กับดักในเขาวงกต

เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่นราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในพายุหิมะ—ไม่ใช่สิ นั่นไม่ใช่เสียงของเศษแก้วธรรมดา แต่มันคือเสียงกรีดร้องของมิติซ้อนทับที่กำลังบิดเบี้ยวจนเกินขีดจำกัดโครงสร้างทางเรขาคณิต "รณกร! ระวังโครงสร้างรับแรงเฉือนด้านซ้ายมือของคุณค่ะ!" เสียงตะโกนก้องของอาจารย์รินรดาแทรกผ่านเสียงคำรามของพลังงานไสยเวทที่ปั่นป่วน มือเรียวบางตวัดไพ่ทาโรต์ในสำรับโบราณ แสงสีทองสว่างวาบเป็นแนวเขตปกป้อง ร่างของหญิงสาวในชุดกิमोनੀสีครามเข้มถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบตัวด้วยความสุขุม เยือกเย็น ทว่าเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้ากลับฟ้องว่าสถานการณ์ตอนนี้กำลังกดดันถึงขีดสุด รณกรกัดฟันแน่น ร่างกายของสถาปนิกหนุ่มเต็มไปด้วยบาดแผลจากการปะทะกับกลไกอาคมในเขาวงกตกระจกแห่งนี้ นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีอำพันเรืองรอง—เนตรสถาปนิกตื่นเต็มที่เพื่อวิเคราะห์ 'โครงสร้างพลังงาน' ของห้องโถงลวงตานี้ ตรงหน้าของเขาไม่ใช่กำแพงกระจกธรรมดา แต่เป็นโครงข่ายพลังงานไสยเวทที่ถักทอด้วยศาสตร์โบราณ บิดเบี้ยวเป็นรูปทรงเลขาคณิตที่ไม่มีวันบรรจบกัน ทางออกที่พวกเขาตามหาถูกซ่อนไว้หลังเงาสะท้อนนับพันที่พร้อมจะกลืนกินวิญญาณของผู้ที่หลงกล "โครงสร้างนี้... มีจุดอ่อนที่เสาหลักรับน้ำหนักจำลองตรงนั้นค่ะอาจารย์!" รณกรตะโกนกลับ พร้อมกับพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต มือขวากำเหล็กเส้นอาคมที่หลอมขึ้นจากเศษซากตึกถล่มในอดีต พลังใจอันมุ่งมั่นและปมในใจที่อยากจะคลี่คลายปริศนาการตายของครอบครัวถูกหลอมรวมเข้ากับสติปัญญาเฉียบ เขามองเห็นมันแล้ว เส้นแรงดันอากาศและกระแสอาคมที่ไหลเวียนราวกับเส้นเลือดของสิ่งก่อสร้างมีชีวิต *ช้ง!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบเมื่อปลายเหล็กปะทะเข้ากับจุดเชื่อมต่อของกระจกเงา รณกรใช้หลักการถ่าย1แรงทางวิศวกรรมโครงสร้างกระแทกเข้าที่จุดศูนย์ถ่วงของอาคมอย่างแม่นยำ อาการสั่นสะเทือนสะท้อนย้อนกลับมาจนแขนชาไปหมด แต่เขากลับไม่ยอมถอย "พังทลายซะทีสิเว้ย!" รณกรคำรามในลำคอ พร้อมกับทุ่มแรงทั้งหมดกดลงไปที่จุดวิกฤต กระจกเงารอบตัวเริ่มแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เงาสะท้อนนับร้อยที่เคยล้อเลียนและบิดเบือนภาพของพวกเขาแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีเงินโปรยปรายลงมาราวกับหิมะในฤดูหนาว ทว่า... ความเงียบงันที่ตามมากลับไม่ใช่สัญญาณแห่งชัยชนะ ห้องโถงกระจกที่ควรจะพังทลายลง กลับกลายเป็นเปิดเผยพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าเดิม ใจกลางพื้นที่นั้นมีแท่นหินสีดำสนิทตั้งตระหง่าน บรรยากาศรอบด้านเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว และบนแท่นหินนั้น... มีร่างเงาสีดำทมิฬร่างหนึ่งกำลังลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาสสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่รณกรและอาจารย์รินรดา ราวกับรอคอยการมาเยือนของเหยื่อในกรงข่ายมานานแสนนาน [ระบบตรวจพบพลังงานระดับ SSS: บอสลับแห่งเขาวงกตกระจกเงา 'เงาศาสตราอาคม' ได้รับการปลุก 100%] [คำเตือน: โครงสร้างมิติรอบตัวกำลังจะปิดตายภายใน 3 นาที หากไม่สามารถหา 'รหัสแก่นแท้' ได้ทัน ผู้ใช้จะถูกผนึกไว้ในกระจกชั่วนิรันดร์] รินรดากัดริมฝีปากแน่น ไพ่ทาโรต์ในมือสั่นสะท้อนอย่างรุนแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ นางหันมาสบตากับรณกรที่ยืนหอบหายใจอยู่เคียงข้าง "รณกรคะ... ดูเหมือนว่าเกมนี้ จะอันตรายกว่าที่เราประเมินไว้เสียแล้วค่ะ" รณกรไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก นัยน์ตาสีอำพันสะท้อนภาพเงาสีดำที่กำลังก้าวเข้ามาทีละก้าว พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของสถาปนิกหนุ่ม—ในเมื่อมันไม่มีทางถอย งั้นเขาก็จะใช้สมองและสองมือนี้แหละ รื้อถอนมันให้ราบคาบตั้งแต่รากฐานเลยทีเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และเติบโตไปพร้อมกับรณกรในบททดสอบนี้ด้วยกันนะคะ!