ฟื้นคืนในกลิ่นโคลน

“ถ้าพวกแกยังกล้าเอาชื่อพ่อฉันมาขู่บังคับให้ฉันเซ็นชื่อลงในทะเบียนสมุดบ้า ๆ นี่ ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องถึงกองอำนวยการอำเภอให้พวกแกได้ไปนอนนับลูกกรงเหล็กกันให้ครบทุกคน!” เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสั่นระรัว น้ำชาสีเข้มกระฉอกเปรอะเปื้อนกระดาษสัญญายับเยินบนโต๊ะ หลินฟางหอบหายใจถี่กระชั้น ความเจ็บปวดแปลบปลาดยังคงวิ่งพล่านอยู่ทั่วสรรพางค์ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำ ๆ ที่ท้ายทอย สมองของแพทย์หนุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านการเยียวยาจิตวิญญาณและเวชศาสตร์ฟื้นฟูจากยุคปัจจุบันกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในความทรงจำ นี่ไม่ใช่ห้องพักแพทย์อันเงียบสงบในโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยชื่อดัง แต่เป็นบ้านดินเก่าคร่ำคร่าที่ส่งกลิ่นอับของความชื้นและกลิ่นโคลนดินหลังฝนตก เพดานมุงด้วยฟางข้าวเก่า ๆ ที่มีหยากไย่เกาะกราว และที่สำคัญที่สุด... ปฏิทินแขวนผนังเก่าคร่ำคร่าสีซีดจางระบุตัวเลขปี ค.ศ. 1978 เขาย้อนเวลากลับมาแล้ว... ย้อนกลับมาอยู่ในร่างของ ‘หลินฟาง’ เด็กหนุ่มชาวกรุงที่ถูกส่งมาใช้แรงงานในชนบท และกำลังจะตกเป็นเหยื่อของการคลุมถุงชนเพื่อแลกกับสินสอดแปดสิบคายวนและแป้งสาลีสองกระสอบจากตระกูลจาง “โอ้โห! เจ้าเด็กนี่ ปีกกล้าขาแข็งใหญ่แล้วนะหลินฟาง!” ป้าสะใภ้ใหญ่ หลี่ว์ฮุ่ยฟาง แผדเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ใบหน้าอูมบวมที่เต็มไปด้วยความโลภบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ นางตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่พล S ชี้หน้าด่ากราด “แกมันก็แค่ไอ้ตัวภาระที่พ่อแม่ส่งมาให้เป็นภาระตระกูลเรา แล้วนี่คุณวุฒิอะไรก็ไม่มี แรงงานก็ทำไม่ไหว วัน ๆ เอาแต่กินข้าวเปลืองหลวง! ฉันหาผัวที่ดีพร้อมให้ขนาดนี้ ยังไม่สำนึกบุญคุณอีกรึไง!” “ผัวที่ดีพร้อม?” หลินฟางแค่นหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น นัยน์ตาคมกริบฉายแววเฉียบคมราวกับศัลยแพทย์กำลังมองซากเนื้อเน่าที่รอการผ่าตัด “ส่งฉันไปแต่งงานกับคนพิการปางตายที่นอนรอความตายบนเตียง เพื่อที่พวกแกจะได้เงินสินสอดก้อนนั้นมาแบ่งกันกินอย่างสำราญใจ แบบนี้เขาเรียกว่าขายลูกกินชัด ๆ... อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกแกแอบซุกซ่อนสัญญาเงินกู้ปลอม ๆ นั่นไว้ที่ไหน” สีหน้าของหลี่ว์ฮุ่ยฟางเปลี่ยนสีทันที นางชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจที่เด็กหนุ่มผู้เคยอ่อนแอและหวาดกลัวนางมาตลอดกลับรู้ทันเล่ห์เหลี่ยม “แก... แกพูดเหลวไหลอะไร! ใครทำอะไร เลิกบ้าได้แล้ว เซ็นชื่อซะ! ไม่อย่างนั้น วันนี้แกไม่ได้ก้าวขาออกจากห้องนี้แน่!” บรรยากาศในห้องคับแคบเริ่มตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลและกลิ่นอายความจนตรอกของยุคสมัยลอยอบอวล ทว่าท่ามกลางความกดดันนั้น หลินฟางกลับค่อย ๆ เหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่เต็มไปด้วยความสุขุมลุ่มลึกของนักสู้ผู้ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสเขากลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความยากลำบากแต่ก็เปี่ยมด้วยโอกาสทองของการสร้างเนื้อสร้างตัว เขาไม่มีวันยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครเหยียดย่ำอีกเด็ดขาด ฟาร์มรกร้างที่ตระกูลเดิมทิ้งไว้เป็นมรดกบาป และหนี้สินพะรุงพะรังเหล่านี้... เขาจะเป็นคนชำระมันด้วยวิธีของเขาเอง! ทว่า ก่อนที่หลินฟางจะได้เอ่ยปากตอกกลับป้าสะใภ้จอมโลภ ประตูไม้เก่าทรุดโทรมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งที่แผ่รังสีความกดดันอันน่าเกรงขามออกมาอย่างชัดเจน จางเหว่ย... ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีหม่นที่เปื้อนคราบโคลนและหยาดเหงื่อ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาแต่มีร่องรอยความเหนื่อยล้า ดวงตาคมปลาบดุดันราวกับพยัคฆ์หนุ่มจ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสงบ แต่กรามที่ขบเข้าหากันแน่นบ่งบอกว่าเขาอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย “ฉันมารับตัวเจ้าสาวของฉัน ตามสัญญาที่ตกลงกันไว้” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขามจนทำให้ทุกลมหายใจในห้องชะงักงัน หลินฟางหันไปมองสามีในนามที่ประวัติศาสตร์ระบุว่าเขาคือ ‘ชายผู้ซื่อตรงและรักภรรยาจนวันตาย’ ทว่าสิ่งที่หลินฟางสัมผัสได้ในวินาทีแรกที่สบตากับอีกฝ่าย คือความอบอุ่นลึกล้ำที่แฝงอยู่ภายใต้ความแข็งกระด้างอย่างน่าประหลาด และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำใดต่อ จางเหว่ยก็ก้าวเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาหยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมมาคว้ามือของหลินฟางไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านจากฝ่ามืออีกฝ่ายมายังปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของหลินฟางอย่างรวดเร็ว “ถ้าคุณไม่อยากแต่งงานกับผมเพราะเกลียดตระกูลนี้... ผมจะพาคุณหนีออกไปจากนรกนี่เดี๋ยวนี้” จางเหว่ยกระซิบเบา ๆ ริมหูของหลินฟางด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวจนหัวใจของแพทย์หนุ่มผู้เยือกเย็นถึงกับกระตุกวูบ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับผมนะครับ