สามีขี้หึงในคราบคนซื่อ

"ถ้าฉันจำไม่ผิด สินค้าเกษตรแปรรูปจากฟาร์มตระกูลจางล็อตนี้ มีเจ้าของจับจองไว้หมดแล้วนะครับ สหาย... การจะมายืนดักรอพูดจาแทะโลมภรรยาคนอื่นกลางตลาดสาธารณะ ดูจะไม่ใช่สิ่งที่บุรุษผู้มีการศึกษาเขาทำกันเท่าไรนัก" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังปกป้องอาณาเขต กลิ่นอายคุกคามอันเยือกเย็นแต่แฝงไว้ด้วยความดุดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาของ 'จางเหว่ย' ที่ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่าง 'หลินฟาง' ภรรยาอันเป็นที่รัก กับ 'สหายเฉิน' ลูกชายผู้ใหญ่บ้านจอมเจ้าชู้ที่ถือวิสาสะยื่นกล่องกระดาษบรรจุส้มฉุนเชื่อมเข้ามาใกล้ตัวภรรยาของเขาเกินความจำเป็น หลินฟางชะงักมือที่กำลังจัดเรียงขวดโหลแยมผลไม้สมุนไพรบนแผงค้าในตลาดมืด ดวงตากลมโตฉายแววระยิบระยับด้วยความขบขันแก P ละคนประหลาดใจ นางปรายตามองสามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าซื่อตรงและพูดน้อยในสายตาชาวบ้าน แต่ยามนี้กลับแผ่รังสีความหึงหวงออกมาเสียจนคนรอบข้างต้องถอยร่น สหายเฉินหน้าเจื่อนลงถนัดตา รอยยิ้มเจ้าชู้ที่ปั้นแต่งไว้ค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อเผชิญหน้ากับไหล่กว้างและดึงดันของจางเหว่ยที่ยืนจังก้าบังภรรยาเสียมิด แม้จางเหว่ยจะสวมเพียงเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบธรรมดาและมีคราบดินจางๆ จากการทำงานในฟาร์ม แต่รัศมีกดดันของชายหนุ่มที่ผ่านการฝึกฝนร่างกายอย่างหนักหน่วงและหยาดเหงื่อแห่งความขยันขันแข็ง กลับทำให้คุณหนูตกยากผู้สำอางอย่างสหายเฉินต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "อะ... อ้าว สหายจาง ผมแค่จะมาทักทายตามประสาคนคุ้นเคย เห็นว่าภรรยาของคุณทำแยมสมุนไพรบำรุงธาตุได้รสชาติดียิ่ง ช่วงนี้อากาศเปลี่ยน ผมก็แค่หวังดีอยากนำผลไม้ป่ามาแลกเปลี่ยน..." สหายเฉินแก้ตัวเสียงสั่น หลบสายตาดุจเหยี่ยวของจางเหว่ยที่จ้องมองมายังมือไม้ที่ยังถือกล่องผลไม้ค้างอยู่ "ภรรยาผมมีมือมีเท้า มีสมอง และมีสามีคอยดูแลอย่างดี ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาหวังดีแลกเปลี่ยนอะไรเป็นพิเศษนะครับ" จางเหว่ยเน้นเสียงคำว่า 'สามี' หนักแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองสหายเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคู่สนทนาหน้าชา "อีกอย่าง สินค้าในฟาร์มของเรา เน้นคุณภาพและความสะอาดบริสุทธิ์... เกรงว่าของฝากจากมือสหายจะทำให้สินค้าของเราแปดเปื้อนเสียเปล่าๆ เชิญครับ" คำพูดสุภาพแต่เชือดเฉือนจนแทบกระอักเลือดทำเอาผู้คนรอบข้างที่แอบมุงดูเหตุการณ์ถึงกับลอบกลืนน้ำลาย สหายเฉินหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายเพราะถูกปฏิเสธต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีหายไปในความมืดสลัวของตลาดมืดอย่างรวดเร็ว หลินฟางอมยิ้ม นางวางขวดโหลลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะยื่นมือเรียวไปหยิบผ้าขนับสะอาดผืนเล็กมาซับเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมให้สามีหนุ่มอย่างอ่อนโยน ดวงตาคู่สวยพินิจมองใบหน้าคมคายที่ตอนนี้ยังคงตึงเครียด กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "หึงหรือครับสามี" หลินฟางเอ่ยแซحเบาๆ น้ำเสียงเจือความขบขันและเอ็นดูระคนกัน จางเหว่ยถอนหายใจยาวพรืด รังสีความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตารู้สึกผิดและกังวลใจที่ฉายชัดอยู่ภายใน ชายหนุ่มคว้ามือเรียวของภรรยามากุมไว้แนบแก้วสากระคายของตนเอง สัมผัสอุ่นซ่านถ่ายทอดความรู้สึกรักและหวงแหนออกมาจนหมดหัวใจ "ฟางฟาง... ผมไม่ชอบเลย" จางเหว่ยกระซิบเสียงพร่า แววตาไหววาระคนตัดพ้อ "ไอ้พวกหน้าตัวเมียพวกนั้นมันตาบอดหรืออย่างไร ถึงไม่เห็นว่าคุณมีสามีที่รักคุณจนหมดหัวใจอยู่ตรงนี้... หรือเพราะผมมันเป็นแค่คนงานในฟาร์ม หน้าตาไม่ดี ไม่มีวาสนาเหมือนพวกมัน..." "พูดจาเหลวไหลอะไรกันครับ" หลินฟางขัดขึ้นเบาๆ นางใช้นิ้วเรียวแตะริมฝีปากหยักของสามีเพื่อหยุดคำตัดพ้อตัดพ้อไร้สาระ "สำหรับฉัน... จางเหว่ยผู้นี้คือบุรุษที่สง่างามและมีค่ามากที่สุดในโลกใบนี้แล้ว ต่อให้เอาฮ่องเต้หรือเศรษฐีที่ไหนมาแลก ฉันก็ไม่เอาหรอกครับ" คำหวานละมุนจากปากภรรยาทำเอาหัวใจแกร่งของจางเหว่ยพองโตจนแทบระเบิด ความหวาดหวั่นเมื่อครู่ถูกชะล้างจนหมดสิ้น ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเขินอาย ชายหนุ่มก้มลงสูดดมความหอมจากซอกคอขาวเนียนของภรรยาเบาๆ ท่ามกลางมุมลับตาคนหลังแผงค้า จนหลินฟางต้องตีแขนเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "นี่มันกลางตลาดนะคนบ้า!" หลินฟางเอ็ดเบาๆ แก้มเนียนแดงก่ำลามไปถึงใบหู "ใครสนล่ะครับ เมียผมสวยที่สุดในมณฑล ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มามอง" จางเหว่ยกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "ว่าแต่... สินค้าในวันนี้ ดูเหมือนจะขายดีจนหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันเที่ยงคืนเลยนะฟางฟาง" จริงดังว่า! โหลแยมสมุนไพรสูตรลับเฉพาะที่หลินฟางใช้มิติลับช่วยในการหมักบ่มและปรุงแต่งด้วยสมุนไพรจีนโบราณ บัดนี้เกลี้ยงเกลาไม่เหลือแม้แต่ขวดเดียว เงินหยวนและตั๋วอาหารจำนวนมากถูกกองรวมกันอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ใต้โต๊ะ เป็นผลกำไรก้อนโตที่สามารถนำไปพัฒนาฟาร์มและซื้อหาวัตถุดิบชั้นดีมาบำรุงสุขภาพในครอบครัวได้อีกหลายเดือน "เพราะฝีมือการช่วยขนของและยืนคุมเชิงขู่ขวัญพวกชอบฉวยโอกาสของสามีต่างหาก สินค้าถึงขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแบบนี้" หลินฟางยิ้มรับ นางเก็บเงินเข้ากระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเอ่ยชวน "กลับบ้านกันเถอะครับ วันนี้ฉันจะทำเมนูพิเศษ 'ไก่ผัดพริกเสฉวนสูตรโบราณ' กับซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมยาจีนที่คุณชอบไว้รอรับรองความเหนื่อยยาก" เพียงแค่ได้ยินชื่อเมนูอาหาร ฝีเท้าของจางเหว่ยก็แทบจะก้าวเดินเร็วกว่าปกติทันทีด้วยความหิวและความสุขที่เอ่อล้นในอก ทั้งสองช่วยกันเก็บแผงค้าและเตรียมตัวเดินทางกลับฟาร์มในยามวิกาล บรรยากาศยามค่ำคืนที่เงียบสงบอบอวลไปด้วยความรักและความเข้าใจอันลึกซึ้งของคนทั้งคู่ รถเข็นไม้คันเก่าเคลื่อนตัวไปตามทางดินลูกรังท่ามกลางแสงจันทร์สลัว เสียงพูดคุยหยอกล้อเคล้าเสียงหัวเราะเบาๆ ดังประสานไปกับเสียงสายลมที่พัดผ่านทุ่งหญ้า ทุกอย่างดูราวกับภาพวาดที่งดงามและมีความสุขจนน่าอิจฉา ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นเขตแนวป่าโปร่งใกล้ทางเข้าฟาร์มตระกูลจาง เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบขวางทางไว้ เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นท่ามกลางความมืด ตามมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน "โอ้โฮ... ขยันขันแข็งหาเงินเก่งเสียจริงนะ สะใภ้รองหลิน... ขายของได้กำไรเป็นกอบเป็นกำขนาดนี้ ไม่คิดจะแบ่งปันให้ 'แม่สามี' ผู้ยากไร้คนนี้ได้ชิมรสชาติความร่ำรวยบ้างเลยหรือไร?" หลินฟางและจางเหว่ยหยุดชะงักทันที ดวงตาของจางเหว่ยหรี่ลงอย่างอันตราย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างอีกครั้งเมื่อเผชิญหน้ากับ 'แม่สามีจอมสูบ' ที่ไม่รู้ว่าแอบซุ่มรอจังหวะนี้มานานเท่าไรแล้ว! --- *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอภัทรแก้ไขชะตา" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ*