เกมไล่ล่าที่สนุกเกินไป

"บัญชีปลอมสามสิบล้าน... ไม่ใช่ฝีมือของจันทน์คนเดียวแน่" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องทำงานนิรภัยในอาคารบัญชาการไร่อ้อย กลิ่นบุหรี่คละเคลือบกับกลิ่นฝนปะทะกับไอร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มที่ยืนค้ำโต๊ะไม้สักทอง ศิลาไม่ได้หันกลับมามองคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา แต่แผ่นหลังกว้างและไหล่หนาที่ไหวตามจังหวะหายใจนั้นเต็มไปด้วยมวลอารมณ์อันคุกรุ่นที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ เพียงขวัญก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบ เธอไม่สะทกสะท้านต่อบรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมาจากตัววิศวกรหนุ่ม ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้าไปหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่คืบ แววตาคมกริบจ้องมองเอกสารกองโตบนโต๊ะที่ถูกรื้อค้นจนกระจัดกระจาย "คุณกำลังสงสัยใครอีก ศิลา" เพียงขวัญเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่ซ่อนความท้าทายไว้ในที "ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ หรือหัวหน้าแผนกขนส่ง? หรือว่า... คนใกล้ตัวคุณมากกว่าที่คุณคิด" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและดิบเถื่อนจนน่าขนลุก เขากลับตัวอย่างรวดเร็วจนเพียงขวัญเกือบถอยหลังหนีไม่ทัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิด ล้อมกรอบเธอไว้กับโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กอย่างถือวิสาสะ บีบกระชับแน่นพอให้รู้ถึงพละกำลังเหนือกว่าที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า "เกมนี้มันสนุกกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ ขวัญ..." ศោลาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียน "มีหนอนในไร่ของฉัน... และมันกล้ามากที่ชักศึกเข้าบ้าน โดยเฉพาะการเล่นกับบัญชีที่เธอถืออยู่ นั่นหมายความว่า มันกำลังท้าทายทั้งฉันและเธอพร้อมๆ กัน" เพียงขวัญเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุไม่แพ้กันสะท้อนอยู่ในความมืด เธอบิดข้อมือเล็กน้อยเพื่อพยายามแกะการพันธนาการ แต่ศิลากลับยิ่งออกแรงตรึงไว้แน่นขึ้น จนผิวเนื้อเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ "ปล่อยค่ะ... เอ๊ด... ปล่อยฉันก่อน ศิลา" เธอเผลอหลุดเสียงดุเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของเขา "เรากำลังคุยเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว" "เรื่องงานบนเตียง หรือเรื่องงานในห้องนี้ล่ะ ที่เธออยากคุยก่อน?" ศิลาเหยียดยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาดาร์กโตร้อนระอุไปด้วยไฟสวาทที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้งตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ "จำไม่ได้หรือไง ว่าเมื่อกี้เราค้างกันไว้ตรงไหน..." คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเพียงขวัญกระตุกวูบ ภาพสัมผัสอันดุดันและร้อนแรงจากเหตุการณ์ก่อนหน้ายังคงหลงเหลืออยู่ในความรู้สึก กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นดิน กลิ่นไร่อ้อย และกลิ่นบุหรี่จางๆ—กำลังมึนเมาประสาทสัมผัสของเธอจนแทบแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนคือความแค้นและสิ่งไหนคือความต้องการ ศิลาไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ ร่างหนาขยับเข้าประชิดจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับขอบโต๊ะไม้ มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นไปโอบประคองท้ายทอยทัศน์ของหญิงสาว นิ้วเรียวสากระคายเกลี่ยเส้นผมยาวสลวยอย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะกดริมฝีปากลงมาบด2ขยี้เรียวปากดื้อรั้นอย่างไร้ความปรานี รสจูบครั้งนี้ไม่ใช่การโลมเลียอย่างอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการครอบครอง ศิลากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันตักตวงความซ่านสท้านจนเพียงขวัญต้องส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ มือเล็กที่เคยพยายามผลักไส เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเสียจนแรงโน้มถ่วงรอบตัวคล้ายจะพังทลาย "อื้ม..." เพียงขวัญสะท้านเฮือกเมื่อมือหนาของวิศวกรหนุ่มเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสเอวคอดกิ่ว ลากไล้ผ่านเนื้อผ้าสำผัสผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเธอต้องแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว ความหอมหวานของเรือนร่างเธอทำให้ศิลาคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ ความดิบเถื่อนและดื้อรั้นของเธอยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด แต่ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งอารมณ์กำลังจะแผดเผาทั้งคู่ให้มอดไหม้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—พร้อมกับเสียงตะโกนร้อนรนจากลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โกดังหมายเลข 4 ถูกลอบวางเพลิง!" ศิลาชะงักกึก ร่างหนาผละออกจากริมฝีปากบวมเจ่อของเพียงขวัญช้าๆ แววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงสวาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมเยียบเย็นดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ความโลภและการหักหลังไม่ได้มีแค่เรื่องบัญชี... สงครามล้างบางในไร่อ้อยแห่งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง และเป้าหมายต่อไปไม่ใช่ใครอื่น แต่มันคือชีวิตของพวกเขาเอง เพียงขวัญหอบหายใจรัวสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำด้วยพิษสวาทและความตื่นตระหนก เธอมองหน้าศิลาที่ตอนนี้แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร ศิลาเหยียดยิ้มเยียบเย็น กัดกรามแน่นจนสันนูน ก่อนจะคว้าปืนพกสั้นที่เหน็บอยู่ด้านหลังขึ้นมาปลดเซฟเสียงดังคลิก "หึ... มันคงคิดว่าจุดไฟเผาหลักฐานแล้วจะจบสินะ" ศิลาหันมามองเพียงขวัญ สายตาดุจพญามารจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "อยู่ตรงนี้... ล็อคประตูให้ดี แล้วอย่าเปิดให้ใครหน้าไหนทั้งนั้นจนกว่าฉันจะกลับมา" พูดจบร่างหนาก็พุ่งตัวออกไปจากห้องทำงานทันที ทิ้งให้เพียงขวัญยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและกลิ่นควันจางๆ ที่ลอยเข้ามาตามช่องลม หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นผสมผสานกับความตื่นเต้น แต่แล้ว... ในความเงียบสงัดของห้องนิรภัยที่ควรจะปลอดภัย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่ระเบียงด้านนอก... ไม่ใช่เสียงของศิลา และไม่ใช่เสียงของลูกน้องคนสนิท เสียงฝีเท้าคู่นั้นหยุดตรงหน้าประตูก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ หมุนช้าๆ จากด้านนอก... (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในดงเถื่อนนี้ด้วยกันนะครับ