ขีดจำกัดของอารมณ์

เอกสารสัญญาระหว่างบริษัทสถาปัตยกรรมของธันวากับกลุ่มบริษัทอัครเดโชถูกปัดตกกระทบพื้นหินอ่อนราคาแพงด้วยแรงเหวี่ยงอันเกรี้ยวกราด รินรดาไม่แม้แต่จะก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววเจ็บช้ำในอดีต บัดนี้กลับนิ่งสนิท ทอดมองร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีที่กำลังก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยลมหายใจกระชั้นกระเชอ อีโก้และความเย่อหยิ่งที่เคยค้ำคอพฤกษ์มาตลอดหลายปีพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความคลุ้มคลั่งและไฟโทสะที่แผดเผาจนน่ากลัว "คุณใช้วิธีต่ำทรามแค่ไหน ถึงกล้าเอาเรื่องงานมาแลกกับการประชดผม รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน แววตาของเขาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เป็นรอยยิ้มที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกผิดบาปของเขา "ต่ำทรามอย่างนั้นหรือคะ คุณพฤกษ์? หึ... เทียบกับสิ่งที่คุณเคยทำกับดิฉันไม่ได้เศษเสี้ยวด้วยซ้ำ งานนี้ยุติธรรมตามกฎหมายทุกประการ หรือว่าคุณรับไม่ได้ที่เห็นดิฉันก้าวเดินต่อโดยไม่มีคุณมาคอยเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้วล่ะคะ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง พฤกษ์กระชากร่างบางเข้ามาประชิดแผงอกอย่างไร้ความปรานี กลิ่นกายหอมกรุ่นที่เขาคุ้นเคยแต่ถูกผลไสไล่ส่งด้วยความโง่เขลาในอดีต กลับมาตอกย้ำความโหยหาในยามที่สายเกินแก้ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เอื้อnคำพูดเชือดเฉือน ก่อนที่สติสัมปชัญญะของเขาจะขาดผึ่งลงตรงนั้น "คุณอยากให้ผมคลั่งสินะ รินรดา... อยากเห็นผมตายทั้งเป็นใช่ไหม" เสียงของเขาพร่าสั่นและแหบผาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดรดแก้ว "ปล่อยดิฉันนะ... อื้อ!" คำประท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาร้อนรุ่มทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการรุกรานด้วยความหิวกระหาย ความโกรธเกรี้ยว และความปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่เขาพยายามกดทับมาตลอด รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กระดมทุบตีแผงอกกว้างเพื่อขัดขืน แต่ทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรกับการลูบไล้ในสายตาของชายหนุ่ม พฤกษ์ใช้แขนแกร่งรวบรัดเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด มืออีกข้างช้อนล็อกท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัสอันดุดัน เขากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากด้วยความเร่าร้อน เรียวลิ้นร้อนจัดเกี่ยวพันตักตวงความรู้สึกผิดบาปและความโหยหา รสจูบที่ทั้งดุดันและเจ็บปวดทำ1ให้กำแพงความแข็งแกร่งของหญิงสาวเริ่มสั่นคลอน รินรดาหายใจติดขัด หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกคุ้นเคยและกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ปลุกเร้าไฟอารมณ์ที่เธอพยายามฝังกลบให้ตายด้าน ค่อยๆ ปะทุขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเกลียดชัง เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงขัดขืนที่เริ่มอ่อนลง แรงจำนนที่สะท้อนผ่านลมหายใจหอบสะท้าน พฤกษ์จึงผ่อนปรนความรุนแรงลง กลายเป็นการแทะโลมด้วยความลึกซึ้งและเย้ายวน ริมฝีปากหนาผละออกเพียงชั่วครู่เพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศ ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมกรุ่นที่เขาโหยหามาแรมปี ขบเม้มเบาๆ สร้างรอยจุมพิตสีกุหลาบบนผิวเนื้อเนียนนุ่มจนหญิงสาวครางแผ่วออกมาด้วยความวาบหวาม "คุณพฤกษ์... หยุดนะ..." เสียงทักท้วงเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ ไร้ซึ่งพลังในการปฏิเสธ เมื่อเรียวขาของเธอเริ่มอ่อนแรงลงจนต้องโน้มน้ำหนักทั้งหมดไปพึ่งพาแผงอกแกร่งของเขา พฤกษ์อุ้มร่างบางขึ้นด้วยพละกำลังอันเหนือกว่าโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว รินรดาอุทานด้วยความตกใจ มือเรียวเผลอโอบรอบลำคอหนาของเขาไว้โดยอัตโนมัติ ร่างระหงถูกวางลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารกระจัดกระจายหล่นลงพื้นไร้ระเบียบ แต่ไม่มีใครสนใจสิ่งรอบกายอีกต่อไป พื้นที่ส่วนตัวในห้องทำงานถูกปิดตายจากโลกภายนอก เหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะเร่าร้อน ดวงตาคมเข้มของพฤกษ์จ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์จูบและอารมณ์ปรารถนา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเวทนา วิงวอน และโหยหา "ริน... ผมขอโทษ... ผมขอโทษที่เคยผลไสคุณไป ขอโอกาสให้ผมได้แก้ตัว ได้ไหม..." รินรดานัยน์ตาไหววับ เธออยากจะปฏิเสธ อยากจะเอ่ยคำพูดใจร้ายเพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดให้เขาเหมือนที่เธอเคยเจอ แต่มือหนาที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ กลับสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่าง สัมผัสอุ่นจัดของปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามผิวเนื้อนภายใต้ร่มผ้า ทำให้สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน ความรู้สึกโหยหาที่ถูกกดทับมานานผสานกับความต้องการลึกๆ ที่ซ่อนเร้น ปลุกเร้าให้ร่างกายตอบสนองโดยสัญชาตญาณ เมื่อเสื้อผ้าอาภรณ์ถูกร่นลงเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดราวกับไข่มุก พฤกษ์สูดปากด้วยความตะลึงในความงดงามที่เขาเคยครอบครองแต่ไม่เคยรู้จักคุณค่า ร่างกายของเขาร้อนรุ่มราดด้วยไฟสวาทที่ไม่อาจดับลงได้ เขาก้มลงปรนเปรอความหวานทั่วเรือนร่างด้วยความเสน่หาและโหยหา ริมฝีปากร้อนประทับจูบไปทั่วลาดไหล่เนียน หน้าอกอิ่ม และล่องลอยไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ รินรดาร่อนสะโพกแอ่นรับสัมผัสโดยไม่รู้ตัว เสียงครางหวานหูหลุดลอดริมฝีปากบางอย่างห้ามไม่อยู่ มือเรียวขยุ้มเส้นผมของชายหนุ่มแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง บรรยากาศในห้องทำงานมืดทึบไร้แสงไฟรบกวน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงเนื้อแนบเนื้อที่ประสานกันอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนแห่งความแค้น ความเจ็บปวด และความโหยหา ได้หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างแยกไม่ออก พฤกษ์เคลื่อนกายเข้าหาด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่หนักหน่วง ลึกซึ้ง และเปี่ยมไปด้วยอารมณ์อันท่วมท้น ทุกหยาดหยดของความสุขสมพากย์พาให้ทั้งคู่ดิ่งลึกหลุดพ้นจากความเป็นจริง รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสามีเพื่อระบายความสุขล้ำที่ถาโถมเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนแทบเป็นร่างเดียวกัน ราวกับต้องการลบเลือนรอยแผลเป็นในอดีตด้วยความเร่าร้อนในยามนี้ เนิ่นนานกว่าพายุอารมณ์จะสงบลง พฤกษ์ซบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนนุ่มของหญิงสาว ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่ อ้อมกอดที่โอบกอดเธอยังคงแน่นแฟ้นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป รินรดานอนนิ่งอยู่ใต้ร่างของเขา ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานห้อง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มกลับคืนมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ซึมปริ่มหางตา เธอพลาดไปแล้ว... เธอยอมพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนแอของตัวเองอีกครั้ง แต่ในขณะที่พฤกษ์กำลังจะก้มลงจูบหน้าผากของเธอเพื่อเอ่ยคำหวานบางอย่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูแง้มเข้ามาของใครบางคน "คุณรินรดาครับ... เอ่อ ขอโทษครับ ผมเอาเอกสารส่วนที่เหลือมาให้... เอ๊ะ!" เสียงทุ้มคุ้นหูของธันวาชะงักกึก พร้อมกับร่างของทนายความหนุ่มที่ยืนแข็งค้างอยู่หน้าประตูห้องทำงาน เมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพบนโต๊ะทำงาน—อดีตสามีภรรยาที่กึ่งเปลือยกายแนบชิดกันอยู่ท่ามกลางกองเอกสารกระจัดกระจาย พฤกษ์ผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและหึงหวงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นธันวา ส่วนรินรดารีบดึงเสื้อผ้ามาคลุมกายด้วยความตระหนก ใบหน้าหวานซีดเผือดลงในพริบตา เมื่อตระหนักได้ว่าความลับและเรื่องราวทั้งหมดกำลังจะหลุดรอดออกไปสู่สายตาบุคคลที่สาม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ