เหวที่ลึกเกินไป

เสียงปิดประตูห้องทำงานด้วยแรงกระแทกที่ไม่เบานัก ดังก้องกังวานไปทั่วคฤหาสน์หินอ่อนหลังใหญ่ ราวกับเสียงประกาศศึกที่ไม่มีวันสงบลงได้ง่ายๆ รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานหรูหรา ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนโยนในอดีต บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาและประกายแห่งความระแวงระวัง เธอมองเอกสารกองโตในมือของชายหนุ่ม—ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยยอมมอบทั้งชีวิตและหัวใจให้ แต่อีกฝ่ายกลับเหยียบย่ำมันจนไม่เหลือชิ้นดี "คุณเอาสิทธิ์อะไรมาเช็คประวัติการติดต่อของฉันกับธันวา?" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นเครือด้วยความโกรธกรุ่นที่อัดแน่นอยู่ภายในอก พฤกษ์ อัครเดโช ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะและ... ความหึงหวงที่เขากำลังจะสูญเสียการควบคุม "สิทธิ์ในฐานะสามี... หรืออย่างน้อยที่สุด ก็ในฐานะพ่อของลูกในท้องเธอไง!" พฤกษ์ตะคอกกลับ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอีโก้ที่พังทลาย เขาเดินเข้าประชิดร่างบางอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับความตึงเครียดรอบตัวแผ่ซ่านจนน่าอึดอัด รินรดาไม่ถอยหนี เธอยืดอกขึ้นเผชิญหน้า ใบหน้างดงามเชิดขึ้นด้วยความถือดี "สามีเหรอคะ? คุณเพิ่งนึกขึ้นได้สินะคะว่าตัวเองมีสถานะนั้น หลังจากที่คุณทำร้ายฉันปางตายด้วยความเย็นชาและความไม่ไว้ใจมาตลอดหลายปี!" คำพูดเชือดเฉือนนั้นกรีดลึกลงไปในใจของพฤกษ์ราวกับใบมีดโกน เขายื่นมือหนาออกไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดงช้ำ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในอกของเขา "ริน... หยุดพูดจาทำร้ายกันสักที ฉันแค่วันนี้... ฉันแค่ทนเห็นมันมาวนเวียนอยู่ใกล้ภรรยาของฉันไม่ได้!" พฤกษ์ระเบิดความรู้สึกที่เก็บกดไว้ออกมา น้ำเสียงของเขากล้อมแกล้มด้วยความร้าวราน สายตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอนในเวลาเดียวกัน "ธันวามັນคิดไม่ซื่อกับเธอ ฉันดูออก!" "แล้วคุณล่ะคะ คิดซื่อกับฉันมาตลอดหรือไง?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำขลับคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ เธอยื้อข้อมือกลับอย่างแรงจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม "คุณไม่เคยไว้ใจฉันเลย พฤกษ์ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้... สิ่งเดียวที่คุณศรัทธาก็คืออำนาจและความระแวงของคุณเอง!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัว ความหวาดระแวงกลายเป็นกำแพงหนาทึบที่กั้นกลางระหว่างคนทั้งสองอีกครั้ง ความพยายามตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาในการไถ่บาปของพฤกษ์ พังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะความหึงหวงและขาดความยับยั้งชั่งใจ พฤกษ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้ง คราวนี้ไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ร่างสูงใหญ่โน้มลงมา กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและโต๊ะทำงาน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดัน หิวกระหาย และเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ผสมPปนไปกับความโกรธ "ถ้าฉันมันเลวในสายตาเธอ..." พฤกษ์กระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน "ฉันก็จะแสดงความเลวให้นាងเห็นจริงๆ เผื่อว่ามันจะทำให้เธอจำไปจนวันตายว่าเธอเป็นของใคร!" รินรดาสูดหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เธอกำหมัดแน่นพยายามผลักไสแผงอกกว้างนั้น แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของชายหนุ่มผู้คลุ้มคลั่งได้ ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความต้องการที่จะครอบครอง รินรดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่พฤกษ์กลับใช้มือข้างหนึ่งตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้รับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น รสชาติของความเจ็บปวดผสมปนเปไปกับความหวานล้ำที่เธอคุ้นเคยและเกลียดชังในคราเดียวกัน สัมผัสที่หยาบโลภในคราแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งเมื่อเรียวปากของเขาเริ่มผ่อนปรนลง ความนุ่มนวลที่แฝงไว้ด้วยความเวทนาทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวพัน กวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ จนรินรดารู้สึกพร่าเลือน ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนระทวยลงไปตามแรงอารมณ์ที่เขาเป็นผู้ชี้นำ มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสทำงานเนื้อดี ปลายนิ้วร้อนผ่าวแผ่ซ่านความเสียวซ่านไปทั่วผิวเนื้อที่ถูกสัมผัส พฤกษ์จงใจปลุกเร้าทุกอณูความรู้สึกให้เธอล่องลอยไปกับห้วงเสน่หาที่เขาขีดเส้นไว้ ความโกรธเกรี้ยวก่อนหน้าถูกแผดเผาด้วยไฟรักที่โหมกระหน่ำ ทั้งสองต่างตักตวงความทรมานและสุขสมจากกันและกัน ราวกับต้องการลงทัณฑ์และเยียวยาแผลใจไปพร้อมๆ กันในค่ำคืนนี้ แต่กระนั้น... แม้ร่างจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในความสัมพันธ์ที่ร้อนแรงและลึกซึ้งเพียงใด กำแพงแห่งความไม่ไว้ใจก็ไม่ได้ถูกทำลายลงเลย มันกลับยิ่งหนาเตอะขึ้นในใจของทั้งคู่ เช้าวันรุ่งขึ้น... แสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนใหญ่ รินรดาลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าเตียงนอนด้านข้างว่างเปล่า พฤกษ์หายตัวไปแล้ว เหลือเพียงร่องรอยความอบอุ่นจางๆ และความเจ็บแปลบที่สะโพกซึ่งย้ำเตือนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน หญิงสาวถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้า เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อเช็คตารางงาน ทว่า... หน้าจอแจ้งเตือนข้อความจากธันวาเด้งขึ้นมาทันทีที่เธอปลดล็อก *[รินครับ... เอกสารผลตรวจ DNA ที่คุณขอให้ผมช่วยดำเนินการเป็นกรณีพิเศษ ออกมาแล้วนะครับ... คุณแน่ใจใช่ไหมว่าจะให้ผมส่งผลตรวจนี้ไปที่คฤหาสน์ หรือจะให้ผมเอาไปให้คุณด้วยตัวเอง?]* หัวใจของรินรดากระตุกวูบหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงผลตรวจที่อยู่ในมือของทนายหนุ่ม—ผลตรวจที่เธอแอบเก็บตัวอย่างของพฤกษ์มาตรวจเทียบกับบางสิ่งบางอย่างที่เธอเก็บงำไว้เป็นความลับสูงสุด ในขณะที่เธอกำลังจะพิมพ์ข้อความตอบกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะ พฤกษ์ยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ดวงตาดำสนิทคู่นั้นมองมาที่เธอด้วยประกายความเย็นยะเยือกที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา ในมือหนากำซองเอกสารสีน้ำตาลยับยู่ยี่เอาไว้แน่น—ซองเอกสารที่เขาเพิ่งไปหยิบมาจากตู้รับจดหมายด้านล่างด้วยความบังเอิญ "ริน..." น้ำเสียงของพฤกษ์แหบพร่าและสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ "เอกสารนี่... มันหมายความว่าอะไร?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ