หมากกระดานแรก

"ถ้าคุณคิดว่าการเซ็นเช็คแปดหลักจะซื้อความภักดีของบอร์ดบริหาร ‘เอ็ทเทอร์นอล กรุ๊ป’ ได้ทั้งหมด... คุณคงประเมินคำว่า 'อำนาจ' ต่ำเกินไปค่ะ อัครพล" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าдесят ที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นเวทีประลองไร้เสียงปืน กลิ่นอายของกาแฟลาเต้ชั้นเลิศผสมผสานกับความตึงเครียดที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ปลายรองเท้าหนังคัทชูราคาแพงขัดมันวาวสะท้อนแสงไฟจากโคมระย้าคริสตัล ธรรศนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมมาอย่างดี ความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำกัดถูกหล่อหลอมรวมกับความแค้นฝังรากลึก แผ่รังสีคุกคามจนผู้บริหารระดับสูงหลายคนไม่กล้าแม้แต่จะสบตา อัครพลหัวเราะในลำคอ ใบหน้าของนักธุรกิจใหญ่ผู้เคยเหยียบย่ำทุกสิ่งเพื่อปีนป่ายขึ้นสู่จุดสูงสุดฉายแววเยาะหยัน เขาปัดเอกสารรายงานประจำไตรมาสทิ้งอย่างไม่ใยดี "เด็กเมื่อวานซืนอย่างแก เอาอะไรมามั่นใจนักหนาธรรศ? หุ้นในมือฉันมีมากกว่าครึ่ง โครงการอสังหาฯ ริมแม่น้ำนั่นคือกำไรหลักของบริษัท... แกคิดจะล้มฉัน มันยังเร็วไปร้อยปี!" ธรรศไม่ได้โกรธเคือง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเชื่องช้า เขายกสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษขึ้นมาปลดล็อกด้วยระบบสแกนใบหน้า นิ้วเรียวยาวกดหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของผู้ถือหุ้นใหญ่สามคนในห้องประชุมก็ดังขึ้นพร้อมกัน ราวกับเสียงเคาะระฆังประหารชีวิต "คุณอาจจะลืมไปนะคะอัครพล... ว่าโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยตัวเลข ไม่ใช่ความจงรักภักดี" ธรรศเอ่ยเสียงเรียบ "และบังเอิญว่า ตัวเลขในบัญชีสำรองของผม มันสามารถซื้อตึกที่คุณนั่งอยู่ตอนนี้ได้ถึงสามรอบโดยที่ผมไม่ต้องกระพริบตาเลยด้วยซ้ำ" ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างนิ่มนวล รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ เธอมองหน้าธรรศด้วยสายตาที่อ่านยาก—มีความห่วงใยเจืออยู่ในความเด็ดเดี่ยว รินรดารู้ดีว่าบาดแผลในอดีตกำลังกัดกินจิตวิญญาณของชายหนุ่ม เธอยื่นมือไปแตะแขนเขาเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนไม่ให้เขาก้าวล้ำเส้นแบ่งระหว่างการทวงคืนความยุติธรรมกับการจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด ธรรศปรายตามองคู่คิดสาว แววตาที่แข็งกร้าวอ่อนลงชั่วเสี้ยววินาที เขารับแฟ้มเอกสารจากมือเธอมาวางไว้บนโต๊ะกระจก "เช็คแปดหลักของคุณหมดความหมายทันทีที่คู่ค้าอันดับหนึ่งอย่าง ‘โกลบอล โลจิสติกส์’ ตัดสินใจยกเลิกสัญญา Exclusive Deal เมื่อสิบนาทีที่แล้ว" ธรรศเปิดเอกสารหน้าสุดท้ายให้เห็นตราประทับสีแดงฉาน "และตอนนี้... หุ้นส่วนทางธุรกิจคนสำคัญที่สุดของคุณกำลังยื่นฟ้องล้มละลาย เพราะหนี้สินก้อนโตที่ผมเพิ่งกว้านซื้อเข้ามาไว้ในมือทั้งหมด" สีหน้าของอัครพลเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย มือหนาสั่นเทาจนเกือบทำปากกาตกพื้น "เป็นไปไม่ได้! แกทำแบบนี้ไม่ได้!" อัครพลตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกพรวดขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว "ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ?" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบดังมาจากรินรดา เธอจ้องมองศัตรูตัวฉกาจด้วยแววตานิ่งสงบ "ในเมื่อคุณเลือกที่จะเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อสร้างอาณาจักร คุณก็ต้องเตรียมตัวรับผลลัพธ์ในวันที่อาณาจักรนั้นพังทลายลงมาทับร่างตัวเองด้วยเช่นกัน" ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดพิเศษทำให้เขาดูทรงอำนาจยิ่งกว่าเดิม เขาเดินเข้าไปใกล้อัครพล ช้าๆ จนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของชายสูงวัย "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น อัครพล" ธรรศกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น "พรุ่งนี้เช้า... ทรัพย์สินทั้งหมดของคุณจะถูกอายัด และคุณจะได้รู้ซึ้งว่า การสูญเสียทุกอย่างจนไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรีมันเป็นอย่างไร" ธรรศหันหลังเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีก รินรดาก้าวตามเคียงข้าง ทิ้งให้อัครพลทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง ท่าما ทั้งสองเดินมาถึงโถงทางเดิน V.I.P. เบื้องล่าง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มสะเทือนกระจกใสบานยักษ์ แสงไฟกะพริบจากลานจอดดาดฟ้าสาดส่องเข้ามาภายในตัวอาคาร รินรดาหยุดเดินแล้วเงยหน้ามองชายหนุ่ม "คุณทำสำเร็จแล้ว... ธรรศ พอแค่นี้เถอะนะคะ" เธอกระซิบ วางมือเรียอบนฝ่ามืออุ่นของเขา ธรรศหันมามองเธอ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่น่ากลัว เขากุมมือเธอกลับแน่น ก่อนที่หน้าจอสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของเขาจะสั่นขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินจำนวนมหาศาลเข้าบัญชีลับ... และภาพถ่ายปริศนาของบุคคลที่สามที่ถูกส่งตรงมาจากเงามืดในอดีต ________________________________________ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในเกมกระดานอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ ต้นไม้ริมระเบียง