ใบหย่าใต้กองเพลิงแห่งความอดทน

เสียงจังหวะของนาฬิกาควอตซ์บนผนังห้องรับแขกสุดหรูย่านสุขุมวิททำหน้าที่เหมือนเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่ในอากาศเริ่มกลายเป็นความอึดอัดที่กดทับลงบนทรวงอกของ ‘เรน’ รินรดา เธอไม่ได้เงยหน้ามองนาฬิกา แต่เธอนับจังหวะการหายใจของตัวเองได้แม่นยำกว่าเข็มวินาทีเหล่านั้น บนโต๊ะหินอ่อนสีขาวสะอาดตา มีกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มวางนิ่งสนิทอยู่ข้างจดหมายฉบับหนึ่งที่ลงนามเรียบร้อยแล้ว ในนั้นคือสิ่งที่ ‘พรรณราย’ ไม่เคยคิดจะร้องขอ แต่เรนตัดสินใจจะมอบให้ในค่ำคืนนี้ “คุณกลับช้าไปสี่ชั่วโมงนะคะ พาย” น้ำเสียงของเรนราบเรียบ หากทว่ามันมีพลังทำลายล้างที่แฝงอยู่เบื้องหลังความนิ่งสงบ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากสเก็ตช์ภาพแฟชั่นในมือ แม้ว่าเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายจะก้าวเข้ามาหยุดอยู่ไม่ห่างจากตัวเธอเลยก็ตาม พาย—หรือ พรรณราย นักบริหารสาวผู้เย็นชาขยับเนกไทของตัวเองอย่างหงุดหงิด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งร่องรอยของการเฉลิมฉลอง เธอไม่ได้จำได้ด้วยซ้ำว่าวันนี้คือวันครบรอบปีที่สามของการแต่งงานที่ไร้ซึ่งหัวใจใบนี้ “ฉันมีประชุมด่วนที่สิงคโปร์ เรื่องงานสำคัญกว่าการมานั่งรออะไรไร้สาระในบ้านไม่ใช่หรือไง เรน?” พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระด้าง เธอถอดสูทนอกออกแล้วเหวี่ยงมันลงบนโซฟาอย่างไม่แยแส ก่อนจะเดินไปที่มินิบาร์เพื่อรินวิสกี้ใส่แก้ว เรนวางปากกาลง เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงที่เกือบจะเท่ากับพายทำให้เธอไม่ได้ดูด้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย เธอมองแผ่นหลังของอดีตคนรักด้วยสายตาที่ไม่มีความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่อีกต่อไป “ไร้สาระเหรอคะ?” เรนย้ำคำพูดนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “สามปีที่ผ่านมา คุณขังฉันไว้ในกรงทองที่คุณสร้างขึ้นด้วยผลกำไรของบริษัท และวันนี้... กรงนั้นพังลงแล้วค่ะ” พายชะงักมือที่กำลังถือแก้วเหล้า เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเรน สายตาของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ ดั่งกระแสไฟฟ้าที่ช็อตจนบรรยากาศในห้องดูร้อนระอุ “เธอจะพูดเรื่องอะไรอีก เรน? แค่ฉันลืมกินมื้อค่ำกับเธอถึงกับต้องทำหน้าตายซากแบบนี้เลยหรือไง?” “ฉันไม่ได้รอให้คุณมาฉลองวันครบรอบหรอกค่ะพาย สิ่งที่ฉันรอ คือการรอให้ตัวเองกล้าพอที่จะวางของชิ้นนี้ลง” เรนเลื่อนซองเอกสารสีขาวไปไว้กลางโต๊ะ “ใบหย่า เซ็นให้ฉันเถอะค่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องทันที พายวางแก้วเหล้าลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอสาวเท้าเข้ามาหาเรนด้วยความโกรธจัด ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยอีโก้ที่ถูกสั่นคลอน “เธอไม่มีสิทธิ์ขอหย่า! ฉันคือคนที่ถือสัญญาทางธุรกิจนี้ไว้ เธอเป็นแค่ดีไซเนอร์ที่ฉันชุบเลี้ยงขึ้นมา ถ้าไม่มีฉัน เธอจะเป็นใครได้ในวงการนี้!” เรนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันคือเสียงที่สะท้อนถึงการตื่นรู้ “ถ้าฉันเป็นแค่ดีไซเนอร์ที่คุณชุบเลี้ยง งั้นบริษัทของคุณคงไม่ต้องรอคอลเลกชันใหม่จากมือฉันเพื่อพยุงฐานะทางการเงินหรอกนะคะ พาย... การหย่าครั้งนี้ไม่ใช่การขอร้อง แต่มันคือการประกาศอิสรภาพ” พายคว้าข้อมือของเรนไว้แน่น บีบมันจนขึ้นรอยแดง เธอโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเรนรับรู้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์ที่เจือปนอยู่ในลมหายใจนั้น “เธอคิดว่าเธอหนีฉันพ้นเหรอ? ต่อให้เธอหย่าไป เธอก็ไม่มีวันได้อิสระจริงๆ หรอก เพราะเธอมันก็แค่สมบัติในครอบครองของฉัน!” เรนมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยเป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอ แต่บัดนี้มันกลับเป็นเพียงบ่อน้ำที่แห้งผาก “คุณไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเราถึงมาถึงจุดนี้ คุณจำได้ไหมว่าเคยถามฉันว่าทำไมฉันถึงชอบเก็บตัวในสตูดิโอ หรือทำไมฉันถึงมีเรื่องต้องปกปิดมากมาย... วันนี้คุณจะได้รู้แล้วค่ะ” เรนสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของพายอย่างแรง เธอเดินไปหยิบกล่องกำมะหยี่บนโต๊ะมาเปิดออกข้างในไม่มีแหวนเพชรราคาแพงอย่างที่ใครจะคาดคิด แต่มันคือรูปถ่ายอัลตราซาวด์ใบหนึ่งที่เก่าจนกระดาษเริ่มเหลืองและจี้สร้อยคอรูปตัวอักษรเล็กๆ พายขมวดคิ้วด้วยความสับสนขณะก้มลงมองภาพถ่ายนั้น แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ทันใดนั้น ประตูห้องนอนใหญ่ด้านหลังก็เปิดออกเบาๆ เด็กชายวัยสองขวบที่มีดวงตากลมโตและใบหน้าที่ถอดแบบมาจากพายอย่างกับแกะก้าวเดินออกมาด้วยความงัวเงีย เขาขยี้ตาพลางเดินโซเซมาหาเรน “หม่ามี้ครับ... ทำไมเสียงดังจัง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยเสียงงัวเงีย ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวแปลกหน้าในชุดสูทที่ยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง พายหน้าซีดเผือด ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง เธอไม่สามารถขยับตัวได้เลยแม้แต่ปลายนิ้ว ภาพตรงหน้าไม่ใช่แค่ความลับที่เรนปิดบัง แต่มันคือหลักฐานของชีวิตที่เธอไม่เคยมีส่วนร่วมเลยแม้แต่วินาทีเดียว ดวงตาของพายเบิกกว้างสลับไปมาระหว่างใบหน้าของเด็กน้อยกับเอกสารบนโต๊ะ ที่มุมเอกสารนั้นมีรอยหยดน้ำตาที่เรนเคยหลั่งให้กับการถูกทอดทิ้งในอดีตที่ผ่านมา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในรอยแค้นครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ ควีนบีทูโกสัญญาว่าจะพาพวกคุณไปพบกับตอนต่อไปที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ