การแสดงฝีมือต่อหน้าเหล่าปรมาจารย์

"เศษโลหะโอริแคลคุมสามเปอร์เซ็นต์นั่น... นายกล้าเอามาหลอมรวมกับเหล็กนิลกาฬในอัตราส่วนแบบนั้นจริงหรือ? เจ้าหนู นี่ไม่ใช่การเล่นขายของนะ" เสียงทุ้มห้วนของปรมาจารย์เกรย์สันดังขึ้นท่ามกลางห้องโถงหลอมศาสตราอันเงียบงัน ไอความร้อนระอุจากเตาหลอมอัคคีทมิฬสะท้อนให้เห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้าของเหล่ากรรมการอาวุโสทั้งห้าคน สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเด็กหนุ่มผมดำผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าเตาหลอมหมายเลขเจ็ดด้วยความรู้สึกระคนเคลือบแคลง ลีโอยังคงรักษาท่าทีสงบเยือกเย็น มือข้างหนึ่งถือค้อนโลหะผสมไทเทเนียมน้ำหนักเบา แววตาหลังกรอบเลนส์เวทมนตร์วิเคราะห์โครงสร้างผลึกโลหะภายในเตาอย่างละเอียด เขามีเวลาเพียงสามสิบนาที—ซึ่งเป็นครึ่งหนึ่งของเวลามาตรฐานที่สถาบันกำหนด—ในการตีดาบยาวระดับสูงเพื่อพิสูจน์ฝีมือต่อหน้าเหล่าผู้อาวุโสแห่งสมาคมช่างตีเหล็กหลวง นี่ไม่ใช่แค่การสอบเลื่อนขั้นธรรมดา แต่เป็นเดิมพันครั้งสำคัญที่จะกำหนดว่าเขาสามารถเข้าถึงวัตถุดิบระดับตำนานเพื่อต่อยอดธุรกิจ "ตลาดล้านเหรียญ" ของเขาได้หรือไม่ "อัตราส่วนสามเปอร์เซ็นต์คือจุดสมดุลที่สมบูรณ์แบบที่สุดครับท่านเกรย์สัน" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าใส่มากกว่านั้น โครงสร้างผลึกจะเปราะบางยามรับภาระมานาสูง แต่ถ้าน้อยกว่านั้น พลังทำลายธาตุไฟจะไม่ถูกปลุกให้อื่นตื่นขึ้นมา... เชิญทัศนาได้เลยครับ" สิ้นคำพูดนั้น ลีโอก็กระชากค้อนในมือลงมากระทบกับทั่งตีเหล็กด้วยจังหวะ 'เจ็ดค้อนสะท้านปฐพี' ที่เขาคิดค้นขึ้นเอง *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันกังวานก้องไปทั่วห้องโถง ทุกครั้งที่ค้อนกระทบชิ้นงาน ประกายไฟสีฟ้าครามก็ระเบิดออกราวกับดอกไม้ไฟ แรงสั่นสะเทือนไม่ได้กระจายอย่างไร้ทิศทาง แต่มันถูกควบคุมด้วยคลื่นมานาที่ละเอียดอ่อนจนปรมาจารย์ช่างตีเหล็กอาวุโสถึงกับต้องโน้มตัวไปข้างหน้าด้วยความทึ่ง เซเลน่าที่ยืนกอดอกอยู่ตรงระเบียงชั้นลอย มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ ดวงตาสีเพลิงจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของลีโออย่างไม่กะพริบ เธอรู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ทฤษฎี แต่ความเข้าใจในแก่นแท้ของมานาและการตีขึ้นรูปนั้นเหนือกว่าช่างฝีมือรุ่นราวคราวเดียวกันไปไกลโขแล้ว "ดูการควบคุมแรงกดนั่นสิ..." ปรมาจารย์หญิงเอลิน่าพึมพำเบาๆ มือเรียวบางบีบเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว "เขากำลังรีดเร้นความบริสุทธิ์ของแร่เหล็กออกมาโดยไม่ทำลายโครงสร้างภายใน... เป็นเทคนิคที่สูญหายไปนานแล้วไม่ใช่หรือ?" "ไม่ใช่แค่สูญหายหรอกเอลิน่า" เกรย์สันขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความดูแคลนยามนี้แปรเปลี่ยนเป็นความตะลึงงัน "เด็กนี่... มันกำลังประสานทักษะการตีเหล็กของเผ่าคนแคระเข้ากับเวทมนตร์ธาตุลมของเอลฟ์ได้อย่างไร้รอยต่อ! เวลาผ่านไปแค่สิบหนาที ชิ้นงานขึ้นรูปเสร็จไปแปดส่วนแล้ว!" บรรยากาศในห้องโถงเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ เสียงค้อนที่เคยดังถี่กระชั้นเริ่มช้าลง แต่ทว่าหนักแน่นและทรงพลังยิ่งขึ้น ทุกครั้งที่ค้อนกระทบชิ้นงาน อุณหภูมิรอบตัวก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เกิดเป็นละอองน้ำแข็งสีขาวเคลือบคลุมดาบยาวในเตาหลอม ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงสีทองสว่างจ้าในพริบตา นี่คือการควบคุมอุณหภูมิแบบขั้วตรงข้ามที่อันตรายที่สุด หากผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ดาบเล่มนั้นจะระเบิดคามือทันที ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึก1ครั้ง รวบรวมสมาธิทั้งหมดไปที่ปลายนิ้วที่สัมผัสกับด้ามจับค้อน ระบบแจ้งเตือนโปร่งใสสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา [ระบบวิเคราะห์: กระบวนการตีขึ้นรูปใกล้เสร็จสมบูรณ์ 98%] [คำเตือน: ตรวจพบความหนาแน่นของพลังงานมานาสูงเกินเกณฑ์มาตรฐาน โปรดเตรียมพร้อมสำหรับการผนึกอักขระ] "ย้ากกก!" ลีโอส่งเสียงคำรามในลำคอพร้อมกับตวัดค้อนครั้งสุดท้ายลงไปตรงใจกลางคมดาบ *เปรี้ยงงงง!* คลื่นกระแทกสีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานห้องโถงจนโคมระย้าสั่นสะเทือน ละอองแสงระยิบระยับโปรยปรายลงมาราวกับหิมะในฤดูหนาว ดาบยาวสีดำสนิทลวดลายประหลาดราวกับอัสนีบาตนอนสงบนิ่งอยู่บนทั่งตีเหล็ก ไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับกลิ่นอายอันทรงพลังที่แผ่ซ่านกดดันให้ทุกคนในห้องต้องหายใจติดขัด ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงพูดอะไรออกมา ปรมาจารย์เกรย์สันลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ด้วยความตกตะลึง ก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปใกล้ทั่งตีเหล็ก มือหยาบกร้านสั่นเทาเล็กน้อยยื่นออกไปสัมผัสกับผิวคมดาบที่เย็นเฉียบ "นี่มัน... อาวุธระดับตำนานขั้นต้น... แถมยังมีคุณสมบัติพิเศษ 'ทะลวงเกราะเวท' และ 'ดูดซับมานา' ติดมาด้วยอย่างละสองช่อง..." เกรย์สันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หันมามองหน้าลีโอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปราวกับเห็นสัตว์ประหลาด "นายใช้เวลาไปเท่าไหร่กันเนี่ย?" ลีโอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพ "สิบสี่นาทีกับอีกยี่สิบวินาทีครับ เกินโควตาไปนิดหน่อย หวังว่าเหล่าอาจารย์จะไม่หักคะแนนผมนะ" เหล่าคณะกรรมการต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกพูดไม่ออก การสร้างอาวุธระดับสูงภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาทีโดยไม่มีข้อบกพร่อง แถมยังดึงศักยภาพของแร่ผสมออกมาได้ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม นี่ไม่ใช่แค่คำว่า 'อัจฉริยะ' อีกต่อไป แต่มันคือปาฏิหาริย์ที่สมาคมช่างตีเหล็กไม่ได้เห็นมานานนับร้อยปี เซเลน่ายกยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาใกล้ลีโอพร้อมกับกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันแค่สองคน "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ เจ้าเด็กหน้าเลือด... แบบนี้ตลาดประมูลร้อยล้านเหรียญคงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วล่ะมั้ง" "ก็แค่เริ่มต้นเท่านั้นแหละครับอาจารย์" ลีโอตอบกลับด้วยสายתาเป็นประกาย แต่ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าการทดสอบได้สิ้นสุดลงแล้ว และลีโอกำลังจะก้าวขึ้นรับตราสัญลักษณ์ปรมาจารย์ฝึกหัด บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิภายในห้องโถงลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา เปลวไฟในเตาหลอมทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ หน้าต่างกระจกเวทมนตร์บานใหญ่สั่นกระพือด้วยแรงลมภายนอกที่โหมกระหน่ำเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ดังขึ้นจากทางเดินเบื้องล่าง ราวกับกองทัพกำลังบุกเข้ามาล้อมสถาบัน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของลีโอไม่ได้มาจากระบบสร้างสรรค์ไอเทมปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการบุกรุกของ 'กลุ่มนักล่าสมบัติเงาทมิฬ' และ 'บอสลับ: ผู้กล้าตกสวรรค์' บริเวณเขตวงAของสถาบัน] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษเปิดใช้งาน: ปกป้องสมาคมช่างตีเหล็กและรักษาความลับของศาสตรา 'อัสนีทมิฬ' ภายในเวลา 10 นาที มิฉะนั้นทรัพย์สินและสิทธิ์การค้าทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์] ลีโอหรี่ตาลง รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความสุขุมลุ่มลึกและแววตาที่คมกริบดั่งใบมีด เขาเหลือบมองดาบยาวในมือที่เพิ่งตีเสร็จ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังเงาดำมหึมาที่กำลังพังประตูห้องโถงเข้ามา "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดสินะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" ด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ