การเผชิญหน้ากับผู้เฝ้าประตู

“อย่าขยับแม้แต่นิ้วเดียว ลีโอ!” เสียงของเซเลน่าเฉียบขาด แฝงไปด้วยความกังวลที่หาได้ยากยิ่งจากจอมเวทผู้สุขุม เสียงคำรามต่ำดังสะท้อนก้องมาจากเงามืดเบื้องหน้า ราวกับเสียงของเครื่องจักรขนาดมหึมาที่กำลังเดินเครื่องบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง แรงสั่นสะเทือนจากพื้นหินภายใต้เท้าของผมรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแกนกลางมิติที่ผมถืออยู่ในมือสั่นไหวตามไปด้วย ผมสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมดลงที่ปลายนิ้ว วินาทีนี้ผมไม่ใช่แค่นักผจญภัย แต่คือช่างตีเหล็กที่กำลังทำสงครามกับกฎฟิสิกส์ในโลกเสมือน “อาจารย์ครับ อีกสิบวินาที... ผมต้องการเกราะป้องกันธาตุไฟฟ้าที่หนาแน่นที่สุดเท่าที่คุณจะเสกได้” ผมกล่าวโดยไม่หันไปมอง ดวงตาจดจ้องเพียงโครงสร้างโมเลกุลของแกนกลางมิติที่เริ่มแตกตัวออกเป็นละอองแสง “ถ้าเกราะพัง นั่นหมายถึงจุดจบของภารกิจตีตลาดล้านเหรียญของเรา” “เจ้าเด็กบ้า...” เซเลน่าพึมพำ แต่ทว่ามือเรียวงามของเธอกลับวาดวงแหวนเวทมนตร์สีครามสว่างวาบขึ้นรอบตัวเรา พลังเวทธาตุน้ำที่แปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งห่อหุ้มพวกเราไว้ในเกราะป้องกันโปร่งแสงที่หนาและเย็นเยียบ ทันใดนั้น ดวงตาสีฟ้าสว่างวาบดั่งหลอดฟลูออเรสเซนต์ขนาดใหญ่สองดวงก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด บอสผู้เฝ้าประตู—โกเลมโบราณรูปร่างมนุษย์สูงตระหง่านกว่าสิบเมตร ร่างกายของมันไม่ได้ทำจากหินธรรมดา แต่มันคือแผงวงจรเวทมนตร์ที่ไหลเวียนไปด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูงสีม่วงเข้ม *เปรี้ยง!* สายฟ้าเส้นเท่าแขนพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่พวกเรายืนอยู่ทันทีโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! เกราะน้ำแข็งของเซเลน่าสั่นสะท้านจนเกิดรอยร้าว เสียงกระแสไฟฟ้าประทะกับเกราะเวทมนตร์ดังระงมเหมือนเสียงน้ำมันเดือด กลิ่นโอโซนอบอวลไปทั่วทั้งโถงทางเดิน “มันตรวจจับจากแกนกลางมิติที่เจ้าถืออยู่!” เซเลน่าตะโกนฝ่าเสียงฟ้าผ่า “มันมองว่าแกนกลางนั่นคือแหล่งพลังงานที่ต้องถูกทำลาย!” ผมกัดฟันแน่น มือขวาคว้าค้อนตีเหล็ก 'เนตรดารา' ออกมา ความร้อนจากทักษะ *[หลอมเหลวเชิงคำนวณ]* เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือ ผมไม่ได้กำลังสู้กับมันด้วยพละกำลัง แต่กำลังสู้ด้วยตรรกะ ผมวิเคราะห์โครงสร้างของสายฟ้าที่มันยิงออกมา—กระแสตรง ความถี่สูง แต่มีจุดบอดที่จังหวะการเปลี่ยนผ่านของประจุทุกๆ 1.2 วินาที “อาจารย์ครับ! อีกห้าวินาที ปล่อยเกราะด้านขวาลง!” “เจ้าจะทำอะไร!” “ผมจะตีเหล็กกลางสมรภูมิครับ!” ผมพุ่งตัวออกไปข้างหน้าในจังหวะที่บอสกำลังชาร์จพลังงานรอบที่สอง ทิ้งห่างจากเซเลน่าที่พยายามดึงดูดความสนใจของมันด้วยคาถาธาตุดิน ผมวางแกนกลางมิติลงบนแท่นหินที่พังทลาย ก่อนจะใช้ค้อนกระหน่ำตีลงไปบนแกนกลางนั้นด้วยจังหวะที่คำนวณไว้แม่นยำ ทุกครั้งที่ค้อนกระทบ พลังงานจากแกนกลางจะถูกบีบอัดและเปลี่ยนค่าความต้านทานไฟฟ้าให้กลายเป็นพลังงานจลน์ *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* เสียงค้อนตีเหล็กดังกังวานกบเสียงฟ้าผ่า ผมเห็นแสงสีทองวิ่งพล่านอยู่ภายในแกนกลาง มันไม่ใช่แค่ไอเทม แต่มันกำลังกลายเป็น 'ตัวล่อ' ที่ทรงพลังที่สุดที่เคยมีมา โกเลมยักษ์คำรามลั่น มันยกหมัดที่เต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าขึ้นเหนือหัว เตรียมจะบดขยี้ทุกอย่างให้ราบคาบ เซเลน่าร่ายเวทมนตร์บทสูงสุด พื้นดินรอบๆ โกเลมเริ่มยุบตัวลงกลายเป็นหลุมทรายดูดขนาดใหญ่ แต่ดูเหมือนมันจะเตรียมรับมือไว้แล้ว ทันใดนั้นเอง ระบบที่เงียบหายไปนานก็แจ้งเตือนขึ้นด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกลางอากาศ: **[คำเตือน: บอสลับ 'ผู้เฝ้าประตูแห่งนิจนิรันดร์' กำลังเปลี่ยนสถานะเป็น 'โหมดคลั่ง' (Berserk Mode)]** **[ข้อควรระวัง: พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 300%, ความเร็วการโจมตีเพิ่มขึ้น 500%]** **[ไอเทมในมือของท่าน 'แกนกลางมิติ' กำลังจะระเบิดจากการโอเวอร์โหลดในอีก 3 วินาที!]** ผมมองไปที่แกนกลางในมือ มันเริ่มร้าวและมีแสงสีขาวสว่างจ้าลอดออกมา ความร้อนที่ได้รับทำเอาฝ่ามือผมแทบไหม้ เซเลน่ากระโดดเข้ามาข้างตัวผม เธอคว้าไหล่ผมไว้แน่น สายตาของเธอที่มองมาไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความมุ่งมั่นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน “ลีโอ... ถ้าเจ้าจะทำอะไร ก็จงทำเดี๋ยวนี้! ข้าจะรับแรงระเบิดให้เอง!” ผมแสยะยิ้มที่มุมปาก มือขวากระชับค้อนแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ไม่จำเป็นต้องรับแรงระเบิดครับอาจารย์...” ผมเอ่ยขึ้นพลางตวัดค้อนตีลงไปที่จุดศูนย์กลางของพลังงานที่กำลังจะแตกตัว “เราจะใช้มัน... เป็นอาวุธสังหารบอสตัวนี้ต่างหาก!” ทันทีที่ค้อนกระทบแกนกลาง เสียงระเบิดดังกึกก้องจนหูอื้อ ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับไม่ใช่การระเบิดทำลายล้างรอบทิศทาง แต่มันคือการพุ่งออกไปของลำแสงพลังงานบริสุทธิ์ที่ผมบังคับทิศทางด้วยเทคนิคการตีเหล็กขั้นสูง ตรงเข้าใส่หัวใจที่เป็นวงจรเวทมนตร์ของโกเลมยักษ์ แสงสว่างจ้ากลืนกินทุกอย่างจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง เสียงเครื่องจักรของบอสกรีดร้องอย่างโหยหวนก่อนจะเงียบสนิทลงไปพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นรัวๆ ในหัว ผมล้มลงพิงกำแพงหิน หายใจหอบถี่ พลางมองภาพที่ค่อยๆ เผยให้เห็นท่ามกลางฝุ่นควัน โกเลมยักษ์ร่างสลายกลายเป็นละอองแสง แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นแทนที่ท่ามกลางกองซากปรักหักพัง กลับไม่ใช่ไอเทมที่ผมคาดไว้ บุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง กำลังยืนอยู่ตรงจุดที่บอสเคยยืนอยู่ เขาถือดาบที่หลอมขึ้นจากแกนกลางมิติที่ผมเพิ่งตีเสร็จไปเมื่อครู่ และกำลังมองมาที่พวกเราด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ใจผมกระตุกวูบ “ช่างตีเหล็กที่น่าสนใจ... ฝีมือระดับนี้ ไม่เลวเลยนะลีโอ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของนักตีเหล็กคนนี้มาโดยตลอดนะครับ ผมจะพาทุกท่านไปสู่บทสรุปที่เข้มข้นยิ่งกว่านี้ในตอนถัดไปครับ