ก้าวแรกสู่เหมืองร้าง

กลิ่นอับชื้นของโคลนและคราบสนิมคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องหน้า ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของลีโอกำลังเคาะลงบนด้ามจับค้อนเหล็กเนื้อดีอย่างเป็นจังหวะ ภายในเหมืองร้างเขตชายขอบเมืองเซเลสเทียล อุณหภูมิลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ การก้าวเข้ามาในดินแดนรกร้างแห่งนี้โดยปราศจากกำลังพลหรือปาร์ตี้สนับสนุน สำหรับผู้เล่นสายคราฟต์เลเวลต้นๆ ย่อมไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าสู่ลานประหาร "เจ้ากำลังคำนวณอะไรอยู่หรือ ลีโอ? สีหน้าของเจ้าดูเคร่งเครียดเสียจนข้าเกรงว่ารอยย่นบนหน้าผากนั่นจะอยู่ติดตัวเจ้าไปจนตาย" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นก้องกังวานขึ้นจากความมืดด้านหลัง เซเลน่าก้าวเท้าออกมาจากเงาของเสาหินค้ำยัน เปลวไฟสีฟ้าอ่อนที่ปลายนิ้วของเธอส่องสว่างให้เห็นผนังเหมืองที่เต็มไปด้วยคราบผลึกแร่ดิบ เธอปัดฝุ่นออกจากอาภรณ์สีเข้มด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน มิใช่การสำรวจดันเจี้ยนระดับท้าทาย ลีโอไม่หันกลับไปมองทันที เขายังคงใช้ดวงตาสีเข้มกวาดมองโครงสร้างทางธรณีวิทยาเบื้องหน้าอย่างละเอียด รอบคอบ และเป็นระบบ หน้าต่างสถานะโปร่งใสสีฟ้าลอยเด่นอยู่กลางอากาศ แสดงข้อมูลจำแนกประเภทของหินและแร่ด้วยความแม่นยำระดับทศนิยมสองตำแหน่ง *ติ๊ง!* [ระบบวิเคราะห์วัตถุดิบทำงาน: ตรวจพบแร่เหล็กคุณภาพต่ำ (Low-Grade Iron Ore) ความบริสุทธิ์ 42%] [คำเตือน: บริเวณนี้มีความเสี่ยงสูงที่จะพบมอนสเตอร์ประเภท 'โกเลมเศษเหล็ก (Scrap Golem)' เลเวล 15 เนื่องจากแรงสั่นสะเทือนจากการขุด] [ข้อเสนอแนะเชิงกลยุทธ์: หลีกเลี่ยงการใช้กำลังปะทะโดยตรง ใช้หลักการทางฟิสิกส์และจุดอ่อนโครงสร้างข้อต่อในการจัดการ] "ข้าไม่ได้กำลังกังวลเรื่องมอนสเตอร์หรอกครับเซเลน่า..." ลีโอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะเศษผงแร่ที่ร่วงหล่นบนพื้นดิน "ข้ากำลังคิดว่า หากเราใช้กำลังทุบทำลายเหมือนผู้เล่นทั่วไป เราคงต้องเสียเรี่ยวแรงและพละกำลังไปครึ่งหนึ่งก่อนที่จะได้แร่เหล็กคุณภาพต่ำสักสิบก้อน แถมยังเสี่ยงต่อการดึงดูดเจ้าพวกโกเลมเฝ้าเหมืองมารุมทึ้งอีก" เซเลน่าเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีม่วงเข้มเป็นประกายด้วยความสนใจ เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงข้างๆ เขา "อ้อ? เช่นนั้น สมองอันชาญฉลาดของพ่อค้าหน้าเลือดอย่างเจ้า มีแผนการอันใดที่จะได้มาซึ่งวัตถุดิบโดยไม่ต้องออกแรงให้เหงื่อตกกันล่ะ?" ลีโอยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่มักจะทำให้คู่ค้าในตลาดประมูลต้องเสียเปรียบอยู่ร่ำไป เขาชี้ไปที่รอยแยกตามแนวหินด้านบน ซึ่งมีน้ำซึมผ่านและทำปฏิกิริยากับคราบกำมะถันจนเกิดเป็นคราบกรดอ่อนๆ "กฎข้อแรกของการเป็นช่างตีเหล็กที่ฉลาด ไม่ใช่การมีพละกำลังมหาศาลเพื่อยกทั่งตีเหล็กที่หนักที่สุดครับ... แต่คือการเข้าใจ 'จุดอ่อน' ของธรรมชาติ" ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับหยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีเขียวใสออกจากกระเป๋าคาดเอว "กรดสกัดจากผลไม้วิพากษ์ผสมกับผงเกลือสินเธาว์... ปริมาณพอเหมาะที่จะทำให้แนวหินปูนที่ยึดเกาะแร่เหล็กกลุ่มนี้เกิดการขยายตัวและแตกออกเองภายในเวลาสามนาทีโดยไม่ต้องใช้แรงขุดแม้แต่น้อย" เซเลน่ามองขวดแก้วในมือของเขา สลับกับผนังหินเบื้องหน้า แววตาของเหมืองสาวพราวเสน่ห์ฉายแววทึ่งระคนขบขัน "เจ้าเล่ห์เพทุบายเสียจริง... หากสมาคมนักผจญภัยรู้ว่าเจ้าใช้เคมีมาแก้ปัญหาในเหมืองแร่ พวกเขาคงต้องเขียนตำราเปลี่ยนวิธีประเมินภัยพิบัติใหม่แน่ๆ" "ข้าเรียกมันว่า 'ประสิทธิภาพสูงสุดด้วยต้นทุนต่ำสุด' ต่างหากครับ" ลีโอขว้างขวดแก้วใบนั้นออกไปอย่างแม่นยำ ของเหลวสีเขียวสาดกระเซ็นกระทบเข้ากับรอยต่อของชั้นหินเป้าหมายทันที เสียงฟู่ดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งออกมา กลิ่นฉุนของปฏิกิริยาเคมีตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันภายในเหมืองถูกแทนที่ด้วยเสียงแตกร้าวของหินผาที่ค่อยๆ ขยายตัวเป็นวงกว้าง ครู่ต่อมา... แผ่นหินขนาดใหญ่ที่มีแร่เหล็กบริสุทธิ์ฝังอยู่ก็ร่วงหล่นลงมากองแทบเท้า เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นกังวานไปทั่วอุโมงค์มืด *ติ๊ง!* [ท่านได้รับ: แร่เหล็กคุณภาพต่ำ (Low-Grade Iron Ore) x45 ชิ้น] [ท่านได้รับ: แร่เหล็กเนื้อผสม (Mixed Iron Fragment) x5 ชิ้น (ไอเทมหายากพิเศษจากการทำปฏิกิริยาเคมี)] [แต้มความชำนาญสายคราฟต์เพิ่มขึ้น +120 แต้ม] เซเลน่าปรบมือเบาๆ เสียงก้องกังวานในความมืด "งดงามมาก ลีโอ... เจ้าได้ทั้งวัตถุดิบและไอเทมหายากมาโดยแทบไม่ต้องออกแรงขยับกล้ามเนื้อเลยสักนิดเดียว สมกับที่เป็นอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้มองโลกผ่านตรรกะและตัวเลข" "ยังวางใจไม่ได้หรอกครับเซเลน่า..." ลีโอกลับมีสีเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อเหลือบมองไปที่แถบเรดาร์มินิแม็ปด้านมุมขวาบนของจอภาพ "เสียงหินถล่มเมื่อครู่ ดังเกินไป... และแรงสั่นสะเทือนกำลังดึงดูดบางสิ่งที่ใหญ่กว่าโกเลมธรรมดาเข้ามา" บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นยะเยือก ลมพัดกรรโชกสวนทางออกมาจากอุโมงค์ส่วนลึกของเหมือง กลิ่นอายของพลังงานเวทมนตร์โบราณที่หลับใหลมานานนับร้อยปีเริ่มแผ่ซ่านกดทับลงบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก เปลวไฟสีฟ้าที่ปลายนิ้วของเซเลน่ากะพริบไหวรุนแรงราวกับกำลังเตือนภัย ในความมืดมิดของอุโมงค์ลึกเบื้องหน้า คู่ดวงตาสีแดงฉานคู่ใหญ่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเส้นทางสายคราฟต์ของลีโอนะครับ