คำสารภาพท่ามกลางฝน

เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ จากกลไกของปืนพกกระบอกนั้น ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น ทิศากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่ปากกระบอกปืนสีดำสนิทซึ่งชี้ตรงไปยังบานประตู หากแต่จับจ้องอยู่ที่สันกรามของศรุตที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผมของทนายความหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเยือกเย็นที่สุดในวงการ คดีความนับร้อยที่เขาเคยผ่านมือมาไม่เคยทำให้แววตาคมกริบคู่นั้นสั่นไหวได้เท่ากับเงาร่างที่ทาบทับอยู่หลังบานกระจกฝ้าของประตูห้องชุด "อย่าขยับ" ศรุตเอ่ยกระซิบ เสียงของเขาต่ำพร่าแต่เฉียบขาดราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ใต้กำมะหยี่ เสียงฝีเท้าภายนอกหยุดลงที่หน้าห้อง... สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดบังคับให้ทิศาก้าวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มโดยไร้ซึ่งความลังเล ปลายจมูกของเธอเกือบชนเข้ากับลาดไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ชื้นเหงื่อ กลิ่นกายเฉพาะตัวของศรุตผสมผสานกับกลิ่นฝนจาง ๆ ลอยเข้ามาระคนกับความตึงเครียดรอบตัว ศรุตตวัดแขนอีกข้างโอบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวด้วยความเร็วแสง ดึงร่างเพรียวบางของสถาปนิกสาวให้แนบชิดติดกับแผงอกแกร่งเพื่อซ่อนเธอให้พ้นจากแนวสายตาหากประตูถูกพังเข้ามา *กริ๊ิก...* เสียงไขกุญแจดังขึ้น ตามด้วยแรงผลักเบา ๆ ที่ทำให้บานประตูขยับเปิดออกเพียงเล็กน้อย ทิศาหลับตาลงแน่น มือเล็กกำเนื้อผ้าบริเวณอกเสื้อของศรุตไว้จนยับย่น ลลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดอยู่เหนือขมับ ขณะที่นิ้วชี้ของเขาแตะค้างอยู่บนไกปืน พร้อมที่จะลั่นกระสุนใส่ใครก็ตามที่ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตนี้ ทว่า... เสียงถอนหายใจยาวพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำของแม่บ้านประจำตึกที่มาผิดชั้นดังขึ้น ก่อนที่เสียงฝีเท้าจะค่อย ๆ เดินห่างออกไปจนลับหาย ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับไม่ได้คลายความร้อนระอุลงเลยแม้แต่น้อย ศรุตยังคงไม่ลดปืนลง เขาก้มมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แววตาที่เคยฉายแววคุกคามเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำยากจะหยั่งถึง ทิศาลืมตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาคมปลาบที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว ความหวาดกลัวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความท้าทายที่ลุกโชนขึ้นในอกของคนทั้งคู่ "คุณปล่อยฉันได้แล้วค่ะ ทนายศรุต" ทิศากระซิบ น้ำเสียงพยายามรักษาความราบเรียบ แม้ว่าอัตราการเต้นของหัวใจเธอกำลังทรยศคำพูด "ถ้าผมปล่อย คุณคิดว่าเราจะปลอดภัยจากรวิศจริง ๆ หรือครับ ทิศา" ศรุตย้อนถาม ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างเยหยัน ทั้งที่ร่างกายของเขายังคงแนบชิดกับเรือนร่างหอมกรุ่นของเธอ "เอกสารในหน้าจอคอมพิวเตอร์นั่น... และหลักฐานบัญชีลับที่คุณกำลังสืบอยู่ มันเพียงพอที่จะทำให้เราสองคนกลายเป็นศพก่อนที่จะได้ขึ้นศาลด้วยซ้ำ" "ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่" เธอเชิดหน้าขึ้น แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขา แต่แววตาของสถาปนิกสาวไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนน "และฉันก็ไม่ได้ขอให้คุณเอาชีวิตมาเสี่ยงด้วย" "คุณไม่ได้ขอ แต่ผมเลือกเอง" ศรุตพูดเสียงต่ำ ลมหายใจของเขารดรินอยู่เหนือริมฝีปากอิ่ม "เราต่างก็รู้ว่าลำพังตัวคุณคนเดียวไม่มีทางโค่นอาณาจักรของรวิศได้หรอก... และลำพังฝีปากอย่างผม ก็ไม่มีทางหาหลักฐานมัดตัวมันได้โดยไม่มี 'พิมพ์เขียว' ของตึกฉ้อโกงนั่นจากมือคุณ" นี่คือการยื่นข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้ ในสถานการณ์ที่หลังพิงฝา ทั้งทิศาและศรุตต่างรู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นหลงเหลืออยู่อีกแล้ว เกมนี้เดิมพันด้วยอิสรภาพและลมหายใจ การร่วมมือกันอย่างลับ ๆ คือหนทางเดียวที่จะรอด "ตกลงค่ะ" ทิศาตัดสินใจเด็ดขาด ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "เราจะร่วมมือกัน แต่ภายใต้เงื่อนไขของฉัน... ห้ามปิดบังข้อมูล และห้ามตัดสินใจอะไรโดยไม่ปรึกษาฉันก่อน" ศรุตหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและเซ็กซี่เกินกว่าจะเอ่ยออกมาในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ "ข้อตกลงยุติธรรมดีครับ... หุ้นส่วนคนสวย" เขาลดปืนลงและเก็บมันเข้าที่เดิมอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าวงแขนแกร่งที่โอบรอบเอวเธอกลับไม่ได้คลายออก ศรุตโน้มใบหน้าลงมาใกล้ชิดขึ้นอีก จนทิศารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากผิวGายของเขา ความตึงเครียดจากภายนอกห้องมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยกระแสความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ภาพลักษณ์อันน่าเชื่อถือของคนทั้งคู่ "แต่ก่อนที่เราจะเริ่มวางแผนโค่นรวิศ..." ศรุตกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นพร่ามัวเต็มไปด้วยแรงดึงดูด "ผมคิดว่าเราควรเคลียร์ 'ความลับ' ระหว่างเราเสียก่อน... เพราะผมไม่ชอบทำงานร่วมกับคนที่ผมยังไม่ไว้วางใจจนถึงที่สุด" ทิศาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอนึกอยากจะปฏิเสธ แต่สัมผัสอุ่นร้อนที่ปลายนิ้วของเขาซึ่งไล้ 1 ไปตามแนวขากรรไกรของเธอกลับทำให้สมองสั่งการช้าลง ศรุตไม่ได้รอให้เธออนุญาต ปลายจมูกโด่งคมกริบคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับกลีบปากของเธออย่างเนิบนาบแต่หนักหน่วง รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเรียกร้องราวกับจะลงโทษความดื้อรั้นของเธอ ทิศาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเผยอริมฝีปากออกตอบรับสัมผัสที่รุกรานนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งให้ร่างสูงโน้มลงมาหาเธอมากขึ้น เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียวกับเสียงเม็ดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างห้องชุดด้านนอก ความเร่าร้อนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดุจไฟลามทุ่ง ศรุตช้อนร่างบางขึ้นจนขาทั้งสองข้างต้องเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ ทิศาร้องอุเบา ๆ ในลำคอเมื่อแผ่นหลังของเธอถูกดันให้แนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ ความแตกต่างระหว่างความเย็นของผนังกับความร้อนระอุจากเรือนร่างของชายหนุ่มสร้างความวาบหวามจนเธอต้องจิกเล็บลงบนลาดไหล่ของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวคนทั้งคู่ ศรุตจูบซับลงที่ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี ทิ้งร่องรอยสีKุหลาบไว้เป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของ ขณะที่ทิศาแอ่นอกรับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นด้วยความเต็มใจ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากผลประโยชน์และความหวาดระแวง บัดนี้กลับถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะควบคุม ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระหน่ำอยู่เบื้องนอก และความมืดมิดที่โอบล้อมห้องพักแห่งนี้ ทั้งสองต่างปล่อยให้ร่างกายและจิตวิญญาณดิ่งจมลงไปในเกมแห่งความสัมพันธ์อันตราย ที่ไม่มีใครรู้ว่าจุดจบจะพาพวกเขาไปพบกับชัยชนะ หรือความพินาศกันแน่ จนกระทั่ง... ในจังหวะที่ลมหายใจกำลังประสานกันเป็นหนึ่งเดียว เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ศรุตชะงักเล็กน้อย เขายังคงคลอเคลียอยู่1ข้างแก้มของเธอ แต่มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาพลิกดูหน้าจอ ข้อความสั้น ๆ ที่ปรากฏขึ้นทำให้ร่างของทนายความหนุ่มแข็งค้างทันที และดูลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด *ภาพถ่ายหน้าจอ... เป็นภาพของศรุตและทิศายืนกอดกันอยู่ที่หน้าต่างห้องพัก เมื่อสิบนาทีที่แล้ว* พร้อมกับข้อความแนบท้ายจากเบอร์แปลกที่ส่งตรงเข้ามาว่า: **"เกมกำลังสนุก... หวังว่าพวกคุณจะชอบของขวัญต้อนรับการร่วมมือกันนะ"** ---------------------------------------- (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ)