เบื้องหลังรอยยิ้มธุรกิจ

"คุณกำลังบอกว่า 'ทางออก' เดียวที่ผมเหลืออยู่ คือการกลายเป็นนักโทษในคดีที่ผมเป็นคนทำสำนวนเองอย่างนั้นหรือครับ คุณรวิศ?" เสียงของศรุตราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนด้วยอำนาจที่กดทับอยู่ในลำคอ เขาหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้หนังแท้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขนาดมหึมาของรวิศ แววตาของทนายความหนุ่มคมกริบดุจใบมีดโกนที่พร้อมจะกรีดลึกไปถึงกระดูกดำของชายผู้ทรงอิทธิพล รวิศหัวเราะในลำคอพลางหมุนแก้วบรั่นดีในมือ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะดีไซน์หรูสาดกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจอมปลอม "อย่าใช้คำว่านักโทษให้เสียบรรยากาศเลยศรุต เราเรียกมันว่า 'การเสียสละเพื่อองค์กร' ในเมื่อคดีของทิศามันกลายเป็นระเบิดเวลาที่อัยการถือชนวนไว้ในมือ ใครสักคนก็ต้องเป็นคนรับแรงกระแทก... และดูเหมือนคุณจะเป็นตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ศรุตไม่ได้โต้ตอบทันที เขามองผ่านความเงียบงันที่บีบคั้น เขาขยับเนกไทให้หลวมขึ้นเล็กน้อย พลางสังเกตเห็นนิ้วมือของรวิศที่เคาะจังหวะลงบนแฟ้มเอกสารชุดหนึ่ง... แฟ้มที่เขาจำได้ดีว่าเป็น 'ไฟล์ลับ' ที่เขาควรจะเป็นผู้ดูแลแต่เพียงผู้เดียว แต่มันกลับมาวางอยู่บนโต๊ะของรวิศ "ไฟล์ที่หายไปจากระบบ" ศรุตเอ่ยขึ้นนิ่งๆ "คุณไม่ได้แฮกมันเพื่อทำลายทิศา แต่คุณแฮกมันเพื่อสร้างหลักฐานเท็จใส่ความผม เพื่อให้แน่ใจว่าถ้าความผิดพลาดนี้แดงออกมา คนที่จะถูกเชือดคือผม ไม่ใช่คุณ" "ฉลาดสมกับที่ผมจ้างมาด้วยเงินมหาศาล" รวิศโน้มตัวมาข้างหน้า แววตาเยือกเย็นดุจสัตว์ร้าย "แต่ความฉลาดของคุณมันไม่มีประโยชน์อะไรหรอกถ้าไม่มีอำนาจหนุนหลัง คืนนี้... ทนายผู้เก่งกาจจะต้องเซ็นชื่อรับผิดชอบในทุกความฉ้อฉลที่เกิดขึ้น เพื่อแลกกับอิสรภาพของคนรักของคุณ... ทิศา จะว่ายังไงล่ะ?" หัวใจของศรุตกระตุกวาบ แม้ใบหน้าจะยังคงความสุขุมไว้ได้ดั่งหินผา แต่ในใจเขากำลังคำนวณหมากรุกกระดานนี้ใหม่ แรงปรารถนาที่จะปกป้องทิศาจากเกมสกปรกนี้รุนแรงจนน่ากลัว เขาไม่ได้ทำเพื่อความถูกต้องเพียงอย่างเดียว แต่เขาทำเพื่อ 'เธอ' หลังจากออกจากห้องทำงานของรวิศด้วยคำขู่ที่ฝังรากลึก ศรุตดิ่งตรงกลับไปที่สำนักงานในยามวิกาล ความเงียบงันของโถงทางเดินบีบให้เขารีบเร่ง เขาตรงไปที่เซิร์ฟเวอร์สำรองที่เขาแอบติดตั้งไว้เองอย่างลับๆ เขาต้องการพิสูจน์ว่า 'ช่องโหว่' ที่รวิศใช้มันไม่ได้มีเพียงแค่นั้น นิ้วเรียวยาวของทนายหนุ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์อย่างชำนาญ หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นรหัสลับที่เขาแอบฝังไว้ในไฟล์คดีของทิศา ทันใดนั้น แถบสถานะการถอดรหัสก็ปรากฏขึ้น 90%... 95%... 100%! ข้อมูลที่ปรากฏไม่ใช่แค่ไฟล์คดีของทิศา แต่มันคือ 'บันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีลับ' ของรวิศที่โยงไปถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูงในกระทรวงยุติธรรม ศรุตแทบหยุดหายใจ นี่ไม่ใช่แค่ความฉ้อฉลในโครงการก่อสร้าง แต่มันคือการฟอกเงินระดับชาติโดยมีบริษัทของรวิศเป็นฉากหน้า! เขารีบดึงฮาร์ดดิสก์สำรองออกมา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เขารู้ทันทีว่ารวิศรู้ตัวแล้วว่าเขาไม่ได้ทำตามแผน ศรุตคว้าเสื้อสูทแล้วพุ่งไปที่ประตูหนีไฟ ความตื่นเต้นที่อันตรายทำให้เลือดในกายเขาสูบฉีดรุนแรง เขาไม่ได้เพียงแค่ถือครองหลักฐานที่ทำลายรวิศได้ แต่เขากำลังถือครองกุญแจที่จะทำให้ชีวิตของทิศาเป็นอิสระตลอดกาล เขาขับรถฝ่าความมืดของกรุงเทพฯ ไปยังคอนโดมิเนียมของทิศา ทันทีที่เขาเปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมประจำตัวเธอทำให้อารมณ์ที่พุ่งพล่านเริ่มคลายตัวลง ทิศายืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยชุดนอนผ้าซาตินสีดำสนิท สายตาของเธอตื่นตระหนกยามเห็นสภาพที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อและลมหายใจที่หอบถี่ของเขา "ศรุต... เกิดอะไรขึ้น?" เธอถาม เสียงของเธอแผ่วเบา ศรุตไม่ตอบ แต่เขาก้าวเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว โอบเอวบางของเธอเข้าหาตัวก่อนจะปิดประตูล็อคลงอย่างแรง เขาไม่ได้ต้องการคำพูด เขาต้องการการยืนยันว่าเธอปลอดภัย เขาบดจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่มของเธออย่างเร่าร้อนและโหยหา ราวกับต้องการถ่ายทอดความบ้าคลั่งทั้งหมดที่เขาพบเจอในค่ำคืนนี้ผ่านสัมผัส ลิ้นของเขาสำรวจโพรงปากหวานล้ำอย่างจาบจ้วง ในขณะที่มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มจนทิศาสั่นสะท้าน "ศรุต... รอก่อน..." เธอครางประท้วงเบาๆ แต่ศรุตไม่ได้ปล่อย เขากลับอุ้มร่างบางขึ้นจนเท้าเธอพ้นพื้น เดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างใหญ่ เขาโน้มตัวลงจูบซอกคอระหง กลิ่นกายของเธอคือสิ่งเดียวที่ดึงเขากลับมาจากขอบเหวของความหายนะ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงลาดไหล่บาง ทิศาต้านทานสัมผัสที่ร้อนแรงนี้ไม่ไหว เธอขยำเส้นผมของเขาแน่น ยอมปล่อยให้เขานำทางเธอไปสู่ห้วงอารมณ์ที่ลึกซึ้ง ความฉ้อฉล โลกภายนอก หรือแม้แต่ความตายที่อาจรออยู่ที่หน้าประตู... ในนาทีนี้ มันไม่มีความหมายเท่ากับการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผู้ชายที่เธอไว้ใจที่สุด ในขณะที่ศรุตกำลังจะถอดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่กั้นกลางระหว่างเขากับเธอ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น... มันเป็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่เขาเพิ่งเจาะเข้าไปเมื่อครู่ ศรุตหยุดชะงัก สายตาเหลือบไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด เขาชะงักค้างเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความที่ระบุว่า 'รวิศ' แต่เนื้อหาข้างในนั้นกลับไม่ใช่คำขู่ 'คุณคิดว่าไฟล์ที่เพิ่งโหลดไปนั่นคือของจริงหรือศรุต? ลองเช็กวันที่ในเมทาดาต้านั่นดูสิ... แล้วคุณจะรู้ว่าคุณเพิ่งเผลออัปโหลดข้อมูลที่ทำลายตัวเองเข้าไปในระบบของอัยการเรียบร้อยแล้ว' ศรุตหน้าถอดสีทันที เขาหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดทิ้งไว้ที่โต๊ะทำงานของทิศาอีกมุมหนึ่ง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยพร้อมกับเสียงปลดล็อคประตูห้องพักของทิศาดังขึ้นจากด้านนอก... ทิศาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ศรุตคว้าปืนพกขึ้นมาไว้ในมือแน่น ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ