เงาที่มองไม่เห็น

แสงไฟ LED สีฟ้าอ่อนจากหน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของศรุต สะท้อนเข้ากับม่านตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนเกือบหยุดหายใจ ภาพจากกล้องวงจรปิดความคมชัดสูงเผยให้เห็นแผ่นหลังของชายรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป สวมหมวกฮู้ดสีดำสนิทเพื่ออำพรางใบหน้า แต่ลีลาการก้าวเดินและท่วงท่าอันเย่อหยิ่งนั้นประทับแน่นอยู่ในความทรงจำของทนายความหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน... รวิศไม่ได้นอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงนุ่มในคฤหาสน์หรูอย่างที่ข่าวกรองรายงาน แต่นายทุนใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลคนนี้กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเขา ลายนิ้วมือของรวิศถูกทาบลงบนเซ็นเซอร์ดิจิทัล เสียงปลดล็อก 'คลิก' เบา ๆ ดังขึ้นราวกับเสียงเคาะโลงศพที่ตอกย้ำว่า เกมอำนาจครั้งนี้ ศรุตตกเป็นเบี้ยล่างมาตั้งแต่ต้น ลูกบิดประตูปรากฏการเคลื่อนไหวช้า ๆ ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อแข็งจะถูกผลักเปิดออกด้วยมือของคนที่ควรจะอยู่ห่างออกไปนับร้อยกิโลเมตร ศรุตดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น แต่มุมปากของทนายความหนุ่มกลับฝืนยกยิ้มหยันให้กับความโง่เขลาของตัวเอง ความเงียบงันภายในห้องทำงานถูกฉีกกระชากด้วยฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน "ดูท่าทางคุณจะตกใจนะ ศรุต" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnเอ่ยขึ้น รวิศถอดฮู้ดสีดำออก เผยให้เห็นเรือนผมเซ็ตเข้ารูปและใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มอันตราย ดวงตาคู่คมกวาดมองกองเอกสารคดีสถาปัตยกรรมของทิศาที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเหลือบกลับมามองเจ้าของห้องด้วยสายตาราวกับผู้ล่ากำลังมองเหยื่อในกรง "ผมคิดว่าคุณกำลังพักผ่อนตามคำสั่งแพทย์เสียอีกครับ... อ้อ ขอโทษที ผมหมายถึง คุณควรจะนอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง ไม่ใช่มาเดินตรวจงานลูกน้องยามวิกาลแบบนี้" ศรุตจงใจเน้นเสียงประชดประชันเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอก รวิศหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าขนลุก ชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแฟ้มคดีที่ทิศากำลังรับผิดชอบอยู่ "พักผ่อนเหรอ? ถ้าผมมัวแต่นอนพัก บริษัทนับหมื่นล้านของผมคงพังคามือพวกนักกฎหมายปากจัดอย่างคุณไปแล้ว... ศรุต คุณทำหน้าที่ได้น่าผิดหวังนะ คดีนี้มันควรจะปิดฉากลงตั้งแต่สัปดาห์ก่อน ทำไมสถาปนิกคนนั้นถึงยังลอยนวลอยู่ได้ แถมยังมีหลักฐานใหม่โผล่มาทุบโต๊ะศาลได้ทุกวันอีก" แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวรวิศจนบรรยากาศในห้องอึดอัดแทบหายใจไม่ออก รวิศโน้มตัวลงใช้สองมือค้ำโต๊ะทำงานโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของทนายหนุ่มราวกับจะควักเอาความลับทั้งหมดออกไป "ผมจ่ายเงินให้คุณมหาศาล เพื่อซื้อ 'ความเด็ดขาด' ไม่ใช่ซื้อข้ออ้าง... เร่งมือซะ ศรุต ก่อนที่ฉันจะทำให้คุณรู้ว่านรกบนดินที่แท้จริงมันเป็นยังไง" รวิศกระซิบชิดริมหูของศรุต น้ำเสียงนั้นแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจมืดที่พร้อมจะบดขยี้ทุกชีวิตให้แหลกคามือ ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของตึกสำนักงานสถาปนิก ทิศายังคงนั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสอบแบบแปลนโครงสร้างอาคารชิ้นสุดท้าย แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าด้านข้างที่เคร่งเครียด ความเหนื่อยล้าสะสมมาหลายชั่วโมงทำให้เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง แต่สัญชาตญาณความเจ้าระเบียบไม่อนุญาตให้เธอยอมแพ้ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโปรแกรมแชทลับดังขึ้นขัดจังหวะ ทิศากดเปิดดูอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ทว่าข้อความสั้น ๆ บนหน้าจอกลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก *[คุณทำลายหลักฐานของผมไม่ได้หรอกทิศา... เพราะความจริงทั้งหมด มันอยู่ในมือผม]* พร้อมกันนั้น ไฟฟ้าทั้งชั้นก็ดับวูบลงในพริบตา ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งรอบกาย ทิศาสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตเกี่ยวกับการถูกขโมยผลงานและการคุกคามแล่นย้อนกลับเข้ามาในหัว เธอรีบควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อใช้เป็นไฟฉาย ทว่าก่อนที่นิ้วเรียจะสัมผัสโดนหน้าจอ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าห้องทำงาน... *มันเป็นเสียงฝีเท้าที่ย่างก้าวอย่างมั่นคงและเชื่องช้า ราวกับผู้มาเยือนกำลังเดินเข้ามาในอาณาจักรของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น* ทิศากลั้นหายใจ นัยน์ตาสั่นระริกเพ่งมองผ่านความมืดไปยังเงาร่างสูงโปร่งที่ทอดตัวยาวเข้ามาทางประตูกระจกบานเลื่อนที่ไม่ได้ล็อก เงาร่างนั้นหยุดยืนนิ่งอยู่หลังบานกระจก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นเบาะ ๆ ในความมืดมิด... "ดึกป่านนี้แล้ว สถาปนิกคนเก่งยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ... หรือว่ากำลังรอให้ผมมาช่วยตรวจแบบให้คุณกันแน่?" ทิศาหน้าถอดสีทันทีเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... ศรุต! บทที่ 12: เงาที่มองไม่เห็น (จบตอน) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในเกมอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!