ลูกบาสที่หลุดกรอบ

"ถ้าฝีมือมีแค่นี้ ก็กลับไปนอนกอดหมอนข้างที่หอพักเถอะครับ อย่ามาเสียเวลาในสนามให้ผมต้องเสียอารมณ์" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งราดลงบนกองไฟดังขึ้นที่หน้าประตูโรงยิม คินในชุดวอร์มเนี้ยบกริบยืนกอดอก สายตาคมกริบของเขากำลังจับจ้องไปยัง 'พาย' รุ่นน้องปีหนึ่งที่เพิ่งโดดซ้อมทีมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยมาหมาดๆ พายไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาโยนกระเป๋าเป้ลงบนม้านั่งข้างสนามอย่างไม่ยี่หระ มือเรียวถอดเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกออกเผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการเคี่ยวกรำตัวเองมาตลอดบ่าย "เสียอารมณ์ที่ผมไม่มาซ้อม? หรือเสียอารมณ์ที่คุณหาคนมารองรับอารมณ์บ้าอำนาจไม่ได้ครับ กัปตัน" พายสวนกลับทันควันโดยไม่หันมามองใบหน้าเคร่งขรึมนั้น ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มกวนประสาท "ถ้าอยากได้หุ่นยนต์ไปวางตำแหน่งในสนาม ก็ไปสั่งทำจากโรงงานเถอะครับ อย่ามาคาดหวังความเป็นมนุษย์จากคนอย่างผม" "วินัยคือสิ่งที่แยกแยะระหว่าง 'นักกีฬา' กับ 'คนเล่นข้างถนน'" คินก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายพาย "ผมจะไม่พูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม ไปเก็บของแล้วกลับไปทบทวนตัวเองที่บ้าน" พายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ดูแคลนทุกกฎระเบียบ ก่อนจะคว้าลูกบาสสีส้มขึ้นมาหมุนบนปลายนิ้วอย่างคล่องแคล่ว "งั้นผมไปล่ะครับ... ไปในที่ที่ไม่มีใครมานั่งจ้องจับผิดด้วยสายตาประสาทแดกแบบนี้" ร่างโปร่งเดินสวนคินออกไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เมฆที่ยืนพิงเสาอยู่มุมสนามถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ "นายก็ปากจัดไปคิน มันเป็นแค่น้องปีหนึ่ง ไม่ต้องกดดันให้มันแตกสลายตั้งแต่วันแรกก็ได้มั้ง" "คนที่ไร้ระเบียบแบบนั้น ต่อให้เก่งแค่ไหนก็เป็นได้แค่ระเบิดเวลาครับเมฆ" คินตอบเสียงเรียบ แต่สายตากลับยังคงจับจ้องตามแผ่นหลังของรุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้นไปจนลับสายตา ... สามชั่วโมงต่อมา ณ สวนสาธารณะท้ายเมือง คินที่ปลีกตัวออกมาจากตารางชีวิตอันแสนน่าอึดอัดของครอบครัวเพื่อหาที่สงบสติอารมณ์ ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียง 'ตบ' ของลูกบาสที่กระทบพื้นคอนกรีตอย่างเป็นจังหวะจะโคนจนน่าตกใจ เขาหลบอยู่หลังแนวพุ่มไม้ สายตาจับจ้องไปยังสนามบาสสาธารณะที่ไฟสลัวส่องกระทบร่างของพาย คนที่เขาเพิ่งไล่ตะเพิดออกจากโรงยิมกำลังวาดลวดลายราวกับสัตว์ป่าที่ถูกปล่อยกรง พายไม่ได้เล่นบาสตามแบบแผนที่เขาสอน แต่มันคือสัญชาตญาณ การเคลื่อนไหวที่ไร้จุดบอด ท่าสเต็ปแบ็กที่พลิ้วไหวจนน่าขนลุก และการชู้ตที่แม่นยำดั่งจับวางแม้จะอยู่ในมุมที่ยากที่สุด ความมั่นใจที่ฉายชัดบนใบหน้าตอนนี้น่ะหรือ คือเด็กหนุ่มที่เขาเพิ่งบอกว่า 'ไม่มีฝีมือ'? พายหยุดพักหอบหายใจ ผมสีเข้มลู่ลงปิดหน้าผาก นิ้วเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความอะไรบางอย่าง แล้วสีหน้ากวนประสาทก็เปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า... ความเศร้าสร้อยที่คินไม่เคยเห็นมาก่อนในโรงยิม "ถ้าผมยอมเล่นเหมือนคนอื่น... ความทรงจำพวกนั้นจะหายไปไหมนะ" เสียงพึมพำของพายแผ่วเบา แต่ลอยมาถึงหูของคินที่ยืนแข็งทื่ออยู่หลังพุ่มไม้ วินาทีนั้นเอง คินก้าวพลาด กิ่งไม้แห้งหักดังเปรี๊ยะ พายตวัดสายตาคมกริบมาทางที่เขายืนอยู่ทันที ความเย่อหยิ่งถูกสวมกลับมาแทนที่ความอ่อนแอภายในเสี้ยววินาที "แอบดูคนอื่นเล่น มันเป็นงานอดิเรกของกัปตันทีมบาสผู้สูงส่งหรือไงครับ?" พายถามเสียงเย็น ก้าวเดินตรงมาหาเขาด้วยท่าทางคุกคาม คินไม่ได้ถอยหนี เขาสบตาคู่สวยนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะก้าวออกมาจากเงามืด "ผมแค่บังเอิญผ่านมา... และพบว่าคนที่บอกว่าไม่มีที่ไป กลับมีฝีมือซ่อนอยู่มากเกินกว่าที่ผมคาดไว้" คินขยับเข้าไปหาพายจนหน้าอกแทบจะชนกัน กลิ่นเหงื่อจางๆ ของพายผสมกับกลิ่นหญ้าในสวนสาธารณะช่างเป็นเคมีที่อันตรายเกินกว่าคินจะรับมือไหว "คุณต้องการอะไรกันแน่ครับ พาย" คินลดเสียงลงต่ำจนแทบจะเป็นกระซิบ พายขยับยิ้มมุมปาก มือเรียวที่ยังถือลูกบาสไว้อยู่ยื่นมาแตะที่หน้าอกซ้ายของคิน ก่อนจะออกแรงดันให้กัปตันหนุ่มถอยหลังไปพิงเสาไฟต้นใกล้ๆ สายตาของพายไล่สำรวจใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายอย่างถือดี "ผมต่างหากที่ต้องถาม... ที่คุณตามมาถึงนี่ เพราะไม่อยากให้ผมไป หรือเพราะกลัวว่าถ้าผมเก่งกว่าคุณ ความเป็นกัปตันของคุณจะสั่นคลอนกันแน่ครับ?" คินนิ่งไป จังหวะหัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นรัวจนเจ้าตัวยังตกใจ เขาคว้าข้อมือพายไว้แน่น ความรู้สึกอยากเอาชนะและความหลงใหลที่พุ่งพล่านตีรวนอยู่ในอก "งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมครับ" คินเอ่ยท้าทายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด "ถ้าผมชนะคุณในคืนนี้ คุณต้องกลับไปเข้าทีมโดยไม่มีเงื่อนไข... แต่ถ้าคุณชนะ ผมจะลาออกจากกัปตันทีมให้คุณแทน" พายเลิกคิ้วขึ้นสูง แววตาสั่นไหวด้วยความท้าทาย "แล้วถ้าผมอยากได้มากกว่านั้นล่ะครับ?" "ต้องการอะไร?" พายโน้มตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนริมฝีปากของคิน "ต้องการให้คุณ... เลิกทำตัวเป็นหุ่นยนต์ แล้วหันมามองคนตรงหน้าให้มากกว่าแค่ 'นักกีฬา' ในสังกัดของคุณ" ยังไม่ทันที่คินจะได้ตอบโต้ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าสวนสาธารณะ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดเข้ามาทำให้ทั้งสองต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว "คิน! อยู่นี่เองเหรอ โค้ชกำลังตามหาตัวนายให้วุ่นเลย... อ้าว พาย? ทำไมนายถึงมาอยู่กับกัปตันที่นี่ได้ล่ะ?" เมฆยืนถือโทรศัพท์ค้างอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ขณะที่คินยังคงยืนหอบหายใจรัว มือของเขายังคงจับข้อมือพายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ท่ามกลางบรรยากาศที่ไฟฟ้าสถิตแทบจะแตกตัวออกเป็นเสี่ยงๆ ในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ สัญญาว่าจะเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ