กลิ่นอายที่คุ้นเคย

“รสชาติที่ขาดไป... ไม่ใช่ความหวาน แต่คือความสำนึกผิดที่เธอไม่เคยได้รับจากคนอย่างคุณ” เสียงของรินรดาเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าอุณหภูมิในตู้แช่เบเกอรี่ที่ตั้งอยู่เบื้องหลัง เธอวางมีดตัดเค้กลงบนถาดสเตนเลส เสียงโลหะกระทบกันดัง ‘เคร้ง’ สั้นๆ แต่หนักแน่นราวกับประกาศิตที่ตัดสินชะตากรรมของหัวใจที่แหลกสลายไปเมื่อสามปีก่อน กลิ่นเนยสดผสมกับความขมปร่าของโกโก้เปอร์เซ็นต์สูงอบอวลอยู่ในบรรยากาศของร้าน ‘Pastry of Memories’ ร้านขนมปังแห่งใหม่ในย่านใจกลางเมืองหลวงที่เพิ่งเปิดทำการได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่มันกลับไม่ใช่สถานที่ที่เธอควรจะกลับมาเหยียบ หากไม่ใช่เพราะความจำเป็นที่ต้องเผชิญหน้ากับเศษซากของอดีตที่เธอเคยพยายามฝังกลบ รินรดาในวัยยี่สิบปลายๆ ดูเปลี่ยนไปจาก ‘รินรดา’ คนเดิมที่ภาคินเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคู่เดิมที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและความรักที่มอบให้เขาอย่างโง่เขลา บัดนี้มันเรียบนิ่งเหมือนผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม แฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่ขัดแย้งกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูนุ่มนวล “สามปีที่หายไป ดูเหมือนคุณจะเรียนรู้วิธีการทำขนมที่ ‘รสชาติแย่’ ได้เก่งขึ้นนะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของภาคินดังขึ้นจากทางหน้าร้าน เขาไม่ได้เดินเข้ามา แต่ยืนพิงกรอบประตูพลางยกยิ้มมุมปากที่ดูแคลน ร่างสูงสง่าในสูทสั่งตัดราคาแพงระยับดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศอบอุ่นของร้านขนมปังเล็กๆ แห่งนี้ ภาคินมองสำรวจไปรอบร้านด้วยสายตาที่ไม่ได้ให้ราคา ก่อนจะมาหยุดลงที่ใบหน้าของหญิงสาว รินรดาไม่ได้สะดุ้ง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอเพียงแค่บรรจงแต่งหน้าเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มชิ้นสุดท้ายด้วยความใจเย็น “ถ้ามันแย่ขนาดนั้น ก็เชิญออกจากร้านฉันไปค่ะ คุณภาคิน ที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับคนที่ลิ้นจืดชืดจนแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริง อะไรคือความลวง” ภาคินก้าวเข้ามาในร้าน เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะที่กดดันหัวใจ “ลิ้นฉันไม่เคยจืดชืด ริน แต่สิ่งที่ฉันกำลังสงสัยคือ... เธอกลับมาทำไม ในเมื่อตอนไป เธอบอกว่าชีวิตนี้จะไม่ขอพบเจอหน้าคนอย่างฉันอีก” “การกลับมาของฉัน ไม่ได้แปลว่าฉันต้องการเจอคุณ” รินรดาเงยหน้าขึ้น แววตาของเธอสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มของอดีตสามีอย่างไม่หลบเลี่ยง “โลกนี้มันกว้างใหญ่พอที่จะให้เราอยู่คนละมุม แต่อาจเป็นเพราะโชคชะตาที่ชอบเล่นตลก หรือไม่ก็เป็นเพราะ... กรรมที่ทำไว้กับใครบางคนมันกำลังตามทวงคืน” ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของเขาดูแข็งค้าง เขาจำได้ดีถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลายของเธอในวันที่เขาไล่เธอออกไปจากชีวิตพร้อมกับเอกสารหย่าที่เขายื่นให้ด้วยความเบื่อหน่าย แต่บัดนี้ แววตานั้นกลับไม่มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “ธันวาไม่ได้มาด้วยหรือไง?” ภาคินถามพลางกวาดสายตามองไปรอบร้าน ราวกับจะจับผิดพิรุธบางอย่าง “คุณธันวาเป็นคนที่มีมารยาทพอที่จะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่น โดยเฉพาะเรื่องของคนแปลกหน้าที่ไม่ควรมีตัวตนในความทรงจำ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนออก “ร้านจะปิดแล้วค่ะ เชิญคุณออกไปได้แล้ว” ภาคินขบกรามแน่น ความรู้สึกที่เขาไม่คุ้นเคยกำลังตีตื้นขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียด แต่เป็นความรู้สึกเหมือนเขากำลังสูญเสียอำนาจเหนือผู้หญิงคนนี้ไปอย่างถาวร เขาเดินเข้ามาประชิดตัวเธอจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับเคาน์เตอร์ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่คุ้นเคยปลุกเร้าความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือน แต่เธอต้องกดมันเอาไว้ลึกที่สุด “อย่ามาทำเป็นลืมริน... ว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาใครเป็นคนประคองเธอไว้ตอนที่เธอกำลังจะตาย” ภาคินกระซิบเสียงต่ำพลางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอไว้ “และอย่าคิดว่าการเปิดร้านขนมปังกระจอกๆ นี่ จะทำให้เธอดูสูงส่งขึ้นจนลืมไปว่าครั้งหนึ่ง เธอเคยเป็นแค่... ของตายของฉัน” รินรดาสะบัดข้อมือออกอย่างแรง ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่ “จำไว้นะคะคุณภาคิน ของตายที่คุณว่า วันนี้ได้ตายจากไปแล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณคือคนที่ฟื้นขึ้นมาจากนรก และเธอคนนี้จะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง” เธอกำลังจะหันหลังเดินหนี แต่เสียงฝีเท้าเล็กๆ ของใครบางคนที่วิ่งออกมาจากหลังร้านทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก “มี้คะ! ขนมปังช็อกโกแลตที่มี้สัญญาว่าจะทำให้... เสร็จหรือยังคะ?” เด็กหญิงตัวน้อยในชุดเดรสสีขาวก้าวออกมาจากหลังร้าน ใบหน้าจิ้มลิ้มดวงตากลมโตนั้นเหมือนกับภาพถ่ายวัยเด็กของภาคินราวกับถอดแบบออกมา แม้แต่จมูกและรูปปากที่เขามักจะค่อนแคะว่า ‘ดื้อรั้น’ ก็ดูถอดพิมพ์เขียวมาจากเขาไม่ผิดเพี้ยน ภาคินเบิกตากว้าง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผากลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ สายตาที่เคยเย่อหยิ่งทอดมองเด็กน้อยด้วยความงุนงงสับสน ก่อนจะเลื่อนกลับมามองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด “เด็กคนนี้... คือใคร?” ภาคินถามเสียงสั่น ความเป็นไปได้ที่น่าสะพรึงกลัวกำลังแล่นเข้ามาในหัวของเขา รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เธอรู้ดีว่าเกมนี้เธออาจเป็นฝ่ายพลาด แต่เธอก็ไม่คิดจะถอยหลังอีกต่อไป “ถามใจตัวเองดูสิคะคุณภาคิน ว่าในสามปีที่ฉันหายไป... คุณทำอะไรหล่นหายไว้ที่ไหนบ้าง” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเริ่มต้นใหม่ของรินรดานะคะ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนตื่นเต้นไปกับก้าวแรกของเธอนะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้เมฆหมอกสีชมพูด้วยนะคะ!