เมื่อไม้กลองปะทะไม้เรียว

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะเปลี่ยนไลน์กลองท่อนส่งให้กลายเป็นจังหวะแจ๊สจ๋าแบบนี้ ผมว่าเราเลิกคุยเรื่องโชว์ในงานมหาลัยกันเถอะครับ เสียเวลา" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมชมรมดนตรีสากล คิน ประธานชมรมผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบระดับไมโครเมตร วางปากกาลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาด้วยจังหวะที่ฟังดูเหมือนการประกาศสงคราม นัยน์ตาคมกริบหลังกรอบแว่นจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงข้าม รินรดาไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิด เธอขยับยิ้มมุมปาก พลางควงไม้กลองในมือเล่นอย่างคล่องแคล่วราวกับมันเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย "เสียเวลา? เหอะ... ที่เสียเวลาน่ะ คือการที่ฉันต้องมานั่งฟังคนที่ไม่เคยหวดกลองลงบนหนังจริงๆ พยายามสอนจังหวะที่มัน 'ไร้ชีวิต' แบบนั้นต่างหากคิน นายมันก็แค่นักทฤษฎีที่เอาแต่ยึดติดกับตัวโน้ตบนกระดาษ จนลืมไปว่าดนตรีน่ะ มันต้องเต้นไปกับอารมณ์คนฟังด้วย" "ดนตรีไม่ใช่การระบายอารมณ์พร่ำเพรื่อ แต่มันคือศาสตร์" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากความสูงและการวางตัวของเขาทำให้คนในห้องที่เหลือถึงกับกลั้นหายใจ "ถ้าคุณอยากตีกลองแบบไร้ระเบียบวินัย ก็ไปหาทำที่อื่น ที่นี่ชมรมดนตรีสากล ไม่ใช่สนามเด็กเล่น" รินรดาแค่นหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับเขาโดยไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของกันและกัน "ศาสตร์เหรอ? ถ้างั้นก็ช่วยบอกหน่อยสิ ว่าบทเพลงที่ปราศจากวิญญาณแบบที่คุณต้องการเนี่ย มันจะไปกระชากใจใครได้ นอกจากพวกบ้าอำนาจที่ชอบคุมทุกอย่างให้เป็นไปตามตาราง" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "คนอย่างคุณน่ะ มันก็แค่เครื่องจักรใส่สูทที่พยายามจะควบคุมทุกอย่าง... แม้กระทั่งหัวใจคนอื่น" "ริน! ใจเย็นเพื่อน" เมฆ มือเบสหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบกระโดดเข้ามาแทรกกลาง ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่าการปะทะด้วยวาจา "คือ... ผมว่าเราพักเบรกกันก่อนไหม? กาแฟไหมครับ? หรือน้ำเย็นๆ สักแก้ว" "ไม่ต้อง!" ทั้งคินและรินรดาตะโกนประสานเสียงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย คินขยับแว่นสายตา สายตาของเขาสั่นไหวเพียงชั่วครู่เมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่วาวโรจน์ไปด้วยความดื้อรั้น เขารู้ดีว่าเขากำลังหงุดหงิด ไม่ใช่แค่เพราะรินรดาไม่ฟังเขา แต่เป็นเพราะทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวเธอ มันมักจะทำให้สมดุลในใจเขาสั่นคลอนจนแทบเสียอาการ "ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะคิดยังไง" คินลดเสียงลง แต่ยังคงความเด็ดขาด "พรุ่งนี้ตอนซ้อมใหญ่ ถ้าไลน์กลองของคุณยังไม่เปลี่ยนตามที่ผมลิสต์ไว้ในโน้ตแผ่นนั้น ผมจะตัดคุณออกจากรายชื่อโชว์หลักเอง" "นายไม่มีสิทธิ์!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังปัง "ในฐานะประธานชมรม... ผมมีสิทธิ์เต็มที่" รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธปะทุขึ้นจนหน้าแดงก่ำ แต่ก่อนที่เธอจะได้สวนกลับ ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดผลักเข้ามาด้วยฝีมือของใครบางคน "ยังทะเลาะกันเรื่องเพลงอยู่อีกเหรอคะ?" เสียงหวานใสที่ฟังดูปรุงแต่งจนเกินงามดังขึ้น ฟ้าใสเดินเชิดหน้าเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วกาแฟในมือ เธอส่งยิ้มให้คินอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะปรายตามองรินรดาด้วยสายตาเหยียดหยาม "คินคะ อย่าไปถือสาคนไม่มีหัวคิดเรื่องทฤษฎีเลยค่ะ เสียเวลาเปล่าๆ สู้เอาเวลาไปซ้อมเปียโนกับฟ้าดีกว่า... เพลงที่เราเลือกไว้ มันเข้ากับจังหวะของฟ้ามากกว่าเยอะเลยนะคะ" รินรดาจ้องมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่แค่นหัวเราะในลำคอ เธอหันมาคว้าไม้กลองเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่จังหวะที่เธอกำลังจะหันหลัง คินกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงที่คาดไม่ถึง สัมผัสอุ่นจากมือหนาทำเอาหัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งด้วยความงุนงง "ปล่อยนะ" เธอสั่ง คินไม่ปล่อย เขากระชากเธอเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับขอบโต๊ะประชุม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป จากความเกรี้ยวโกรธกลายเป็นความกดดันที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้ลึกเกินกว่าใครจะคาดถึง "ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งนัก... ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ" คินกระซิบเบาๆ จังหวะที่เขาขยับถอยห่างออกมาเพียงนิดเพื่อให้สายตาประสานกัน ทำให้ลมหายใจของรินรดาติดขัด "คืนนี้ หลังเลิกซ้อมใหญ่... อยู่ที่ห้องซ้อมซับซ้อนคนเดียว ถ้ากล้าพอ เรามา 'โซโล่' กันตัวต่อตัว แล้วผมจะยอมรับ... ถ้าคุณทำให้ผมเปลี่ยนความคิดได้" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากค้าน คินก็ปล่อยมือเธอแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ ท่ามกลางสายตาอิจฉาของฟ้าใสที่จ้องมองมาแทบจะเผาไหม้ รินรดายืนนิ่งอยู่กับที่ มือที่กำไม้กลองไว้แน่นสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เพราะจังหวะหัวใจของเธอในตอนนี้ มันกำลังรัวเร็วยิ่งกว่าเสียงกลองชุดใดๆ ที่เธอเคยตีมาทั้งชีวิต นี่มันไม่ใช่การท้าทายเรื่องดนตรี แต่มันคือการเปิดประตูสู่เกมรักที่เธอไม่เคยคิดจะก้าวเข้ามา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองรักของผมนะครับครับ