อุบัติเหตุหน้าคณะ

"กรี๊ด! หลบไปนะ! ยัยบ้าเอ๊ย เบรกไม่อยู่แล้ว!" เสียงตะโกนแหบแห้งพร้อมกับแรงโน้มถ่วงที่พุ่งตรงดิ่งราวกับลูกธนูหลุดจากคันศร ทำเอาสมาธิอันแน่วแน่ของกรวิชญ์ หรือ 'กรณ์' เดือนคณะสถาปัตย์ปีสาม ที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจแบบโมเดลตึกสูงระฟ้าในมือถึงกับสะดุ้งสุดตัว ยังไม่ทันที่เขาจะได้เงยหน้าขึ้นมาประเมินสถานการณ์ ร่างบางของใครบางคนก็พุ่งเข้าชนเข้ากับอกแกร่งเต็มแรง ราวกับอุบัติเหตุรถไฟความเร็วสูงชนเข้ากับกองฟาง โคร้ม! เสียงโลหะและพลาสติกกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงร้องอุทานตกใจของคนทั้งลานเกียร์ โมเดลกระดาษชานอ้อยที่เขาใช้เวลาทำอดหลับอดนอนมาสามคืนหลุดจากมือ กระจัดกระจายไม่เป็นชิ้นดี แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือ เจ้าอุปกรณ์สตรีมมิ่งตัวจิ๋ว ทั้งขาตั้งกล้อง ไฟวงแหวน และสมาร์ตโฟนราคาแพงลิบลิ่วของใครอีกคนกำลังนอนแอ้งแม้ง สภาพหน้าจอแตกละเอียดเป็นใยแมงมุมอยู่แทบเท้าของเขา "ฮืออออ! กล้องฉัน! ไลฟ์สดฉัน! ยอดซับสไครบ์ห้าหมื่นแตกดับสลายไปกับตาแล้วเหรอเนี่ย!" พริมา หรือ 'พรีม' สาวปีหนึ่งคณะนิเทศศาสตร์ เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลคาราเมลที่มัดรวบไว้ลวกๆ ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้มาด สองมือบางกุมหัวตัวเองด้วยความช็อก ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำคลอด้วยหน่วยน้ำตา "นี่เธอ..." กรณ์สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด เขากวาดสายตามองซากอารยธรรมตรงหน้า สลับกับโมเดลโปรเจกต์ส่งอาจารย์ที่พังไม่เป็นท่า "วิ่งยังไงไม่ดูตาม้าตาเรือฮึ? ตาบอดหรือไง ถึงได้พุ่งชนคนอื่นเขาแบบนี้ มองไม่เห็นหรือไงว่าลานนี้กว้างจะตายไห." "แล้วคุณมายืนขวางทางอยู่ตรงทางลาดชันทำไมเล่า!" พรีมรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วสูง ปากเล็กๆ ที่เคยเคลือบลิปกลอสสีพีชเชอร์รี่เริ่มขยับเถียงฉอดๆ ทันทีตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด "เห็นอยู่ว่าฉันวิ่งถือมือถือรีบวิ่งไปห้องส่งงานแทบตาย คุณยังมายืนก้มหน้าก้มตาอ่านกระดาษบ้าบออะไรอยู่ได้ เป็นหุ่นยนต์หรือไงถึงไม่มีตาดูรอบข้าง!" "อ้าว กลายเป็นความผิดฉันซะงั้น?" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มหยันด้วยความหมั่นไส้ระคนเหลือเชื่อ เขาเป็นถึงเดือนคณะที่สาวๆ หันมองกันคอแทบเคล็ด แต่ยายเด็กปีหนึ่งหัวฟูคนนี้กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำแถมยังใส่ความเขาหน้าตาเฉย "นี่น้อง ปีหนึ่งนิเทศฯ ใช่ไหมเนี่ย? หัดมารยาทและการขอโทษมาก่อนจะมาพ่นน้ำลายใส่หัวคนอื่นเขาซะบ้างนะ โมเดลฉันพังหมดเนี่ย รู้ไหมว่ามันกี่ชั่วโมงที่ฉันอดนอนทำมา?" "แล้วกล้องฉันล่ะ! มูลค่ามันเหยียบหมื่นนะคุณ!" พรีมเท้าสะเอวเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้ว่าข้างในใจจะเต้นรัวโครมครามด้วยความหวั่นไหวแปลกๆ เมื่อเผลอสบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลคมกริบของรุ่นพี่ตรงหน้าเข้าจังๆ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายบ้าอะไร หน้าตาคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสันแถมยังมีลักยิ้มจางๆ ตอนโกรธอีกต่างหาก ถึงจะปากร้ายไปหน่อย แต่มันชวนให้ใจสั่นแปลقๆ จนเธอต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "อ้าวๆ มีเรื่องอะไรกันวะไอ้กร เสียงดังมาถึงโรงจอดรถเลย" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นของ 'ไทด์' เพื่อนสนิทตัวแสบดังแทรกขึ้นมาก่อนที่ร่างสูงโปร่งของอีกฝ่ายจะเดินเข้ามาสมทบ พร้อมกับ 'น้ำหวาน' สาวสวยเพื่อนสนิทของพรีมที่รีบวิ่งตามมาติดๆ ด้วยอาการหอบแฮก "ยัยพรีม! แกเป็นอะไรไหมเนี่ย... ตายแล้ว! กล้องแกพังเหรอ!" น้ำหวานร้องลั่นเมื่อเห็นสภาพศพของอุปกรณ์ไลฟ์สตรีม ก่อนจะรีบดึงแขนเพื่อนสาวให้ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อสังเกตเห็นสายตาคมกริบของกรณ์ที่จ้องมองมา "ก็อีตาบ้านี่แหละมายืนขวางทางฉัน!" พรีมยังคงดื้อรั้น ชี้หน้าคาดโทษคนตัวสูงไม่เลิกรา "เดี๋ยวๆๆ น้องครับ ใจเย็นก่อน" ไทด์รีบยกมือห้ามทัพด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาพินิจพิจารณารุ่นน้องปีหนึ่งตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงแจ๋ด้วยความโกรธสลับกับเพื่อนสนิทของตัวเอง "เมื่อกี้ว่าไงนะ... พุ่งชนกันเหรอวะ? โอ้โห... เปิดฉากปีหนึ่งมาก็เจอพรหมลิขิตแบบฮาร์ดคอร์เลยนะเนี่ยไอ้กร" "พรหมลิขิตบ้าอะไรของแกไอ้ไทด์" กรณ์ปรายตามองเพื่อนตัวดี ก่อนจะหันกลับมามองคู่กรณีที่ตอนนี้กำลังกอดอกทำแก่งอนใส่เขาอย่างไม่ลดละ "รับผิดชอบซะด้วยนะน้อง" "หา? รับผิดชอบอะไรของคุณ!" พรีมเบิกตากว้าง เสียงสูงปรี๊ดขึ้นมาทันที "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ!" "ไม่ได้ตั้งใจแต่ทำให้ของฉันพังเหมือนกัน" กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทีละน้อยด้วยท่าทางกวนประสาท จงใจกดเสียงต่ำลงจนคนฟังต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ "โมเดลชิ้นนี้ฉันทำมาส่งอาจารย์พรุ่งนี้เช้า... ในเมื่อเธอทำมันพัง เธอก็ต้องรับผิดชอบมาช่วยฉันทำใหม่จนเสร็จ... ดีไหมล่ะ?" "ห๊ะ! ช่วยทำใหม่? คุณบ้าไปแล้วเหรอ ฉันมีคิวต้องไลฟ์สตรีมเล่นเกมกับผู้ติดตามนะ!" "งั้นก็เลือกเอา..." กรณ์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนพรีมต้องรีบหลบสายตา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล "ว่าจะชดใช้ด้วยการมาเป็นลูกมือให้ฉันจนกว่างานจะเสร็จ... หรือจะให้ฉันไปฟ้องอาจารย์แล้วให้เธอติด F วิชาพื้นฐานสถาปัตย์ตั้งแต่ปีหนึ่งเทอมแรกดี?" "คุณมัน... คุณมันคนเผด็จการ!" พรีมกัดริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ อยากจะกรี๊ดใส่หน้าหล่อๆ นั้นสักสามรอบ แต่ติดตรงที่คำขู่เรื่องติด F มันค้ำคออยู่จนเถียงไม่ออก "เลือกได้ยังครับ... คุณสตรีมเมอร์ตัวแม่?" กรณ์ส่งยิ้มมุมปากพิมพ์นิยมมาให้ พร้อมกับยื่นมือหนาไปหยิบเศษกระดาษชานอ้อยที่พื้นขึ้นมาถือไว้ "อ้อ ลืมบอกไป... พี่ชื่อกรณ์ ปีสาม สถาปัตย์... จำชื่อว่าที่เจ้าหนี้ของเธอให้ดีล่ะ" พรีมฮึดฮัดฟาดงวงฟาดงาอยู่ในใจ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะรอยยิ้มแพรวพราวชวนหมั่นไส้นั่นกันแน่ "ฮั่นแน่... มีการแนะนำตัวด้วยเว้ยไอ้กร งานนี้ยาวแน่ๆ ว่ะ" เสียงกระซิบกระซาบแซวของไทด์ดังลอยเข้าหู ยิ่งทำให้พรีมอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า... ในจังหวะที่พรีมกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักประโยค สมาร์ตโฟนเครื่องสำรองในกระเป๋าเสื้อกันหนาวของเธอกลับสั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตเด้งขึ้นมาโชว์หรี่ๆ เป็นข้อความจากกลุ่มแฟนคลับที่กำลังรอคอยการไลฟ์สดของเธอ และก่อนที่เธอจะทันได้กดปิดหน้าจอ... ข้อความปริศนาจากบัญชีผู้ใช้ลึกลับที่ไม่มีชื่อโปรไฟล์ ก็ถูกส่งตรงเข้ามาในกล่องข้อความส่วนตัวของเธออย่างรวดเร็วราวกับอ่านใจเธอได้ *[ข้อความจาก: K_kornwich]* *"เลิกเถียงแล้วเดินตามมาได้แล้วครับเด็กดื้อ... หรืออยากให้ผมอุ้มไปห้องพักสถาปัตย์แทน?"* ชาพีชหวานน้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมวงความวุ่นวายในตอนนี้นะคะ