บาดแผลที่ไม่มีวันหาย

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องผนึกหินอัคคีพันปีราวกับดอกอิงฮวาที่โปรยปรายลงบนผืนหิมะ ประกายแสงจากค่ายกลดาราดับสูญยังคงสะท้อนอยู่ในม่านตาที่เบิกกว้างของฉินอวี้ ทว่าภาพที่เด่นชัดที่สุดในวินาทีเป็นตายนี้ กลับเป็นร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของมู่หรงเซียนที่ทรุดฮวบลงอ้อมแขนของเขา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมเย็นเยียบดั่งดอกเหมันต์ประจำกายของนาง ปราณกระบี่ที่เคยแผ่พุ่งคุกคามฟ้าดินบัดนี้มอดดับลงเหลือเพียงลมหายใจรวยริน "เจ้า..." ฉินอวี้เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทาอย่างที่สุภาพชนผู้สุขุมเช่นเขาไม่เคยแสดงออกมานับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วิถีเซียน แววตาที่มักจะเยือกเย็นดั่งบึงน้ำลึก บัดนี้กลับสั่นระริกราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ มือหนาของบุรุษผู้กุมชะตาก่ายค่ายกลสวรรค์ รีบกดจุดสกัดกั้นเส้นชีพจรหัวใจของนางอย่างแม่นยำ ปราณอักษรสีทองอร่ามไหลทะลักจากปลายนิ้วเข้าสู่ร่างของนางเพื่อพยุงรั้งดวงจิตที่กำลังจะแตกดับ ทว่ารอยกระบี่มารทมิฬที่ประทับอยู่กลางแผ่นหลังของนางกลับแผ่ไอพิษกัดกร่อนพลังวัตรอย่างรวดเร็ว มู่หรงเซียนปรือตาขึ้นช้าๆ ริมฝีปากบางเฉียบที่เคยหยิ่งทะนงและเย็นชาบัดนี้เปื้อนคราบโลหิต นางฝืนแย้มยิ้ม—รอยยิ้มที่งดงามและเปราะบางเสียจนหัวใจของฉินอวี้กระหน่ำกระแทกอกราวกับจะหลุดออกมา "ข้า... ไม่เป็นไร..." เสียงของนางแผ่วเบาเสียจนแทบกลืนหายไปกับเสียงสายลมรอบซากปรักหักพังของค่ายกล "ข้าบอกแล้ว... ว่ากระบี่เหมันต์ของข้า... จะปกป้องวิถีแห่งปัญญาของเจ้า..." "เจ้าคนโง่!" ฉินอวี้กัดฟันกรอด ความโกรธเกรี้ยวต่อความอ่อนแอของตนเองแผดเผาช่องท้อง ทว่ามันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวแบบคนพาล หากแต่เป็นความเจ็บปวดลึกซึ้งที่สลักลงบนวิญญาณ "ข้าคำนวณทิศทางวิถีอักขระพลาดไปสามส่วน... ข้าควรจะรับกระนั้นแท้ๆ เหตุใดเจ้าต้องเอาชีวิตเข้าแลก!" มู่หรงเซียนส่ายศีรษะเบาๆ ปลายนิ้วเรียวยาวที่เย็นเฉียบราวกับหยกน้ำแข็งเอื้อมขึ้นแตะแก้มสากของฉินอวี้ แววตาของนางที่เคยใช้มองหลอมรวมเหล่าเซียนทั่วหล้าด้วยความหยิ่งทะนง บัดนี้กลับสะท้อนภาพของเขาผู้เดียวอย่างลึกซึ้งและอ่อนโยนจนน่าใจหาย "เพราะเจ้าคือฉินอวี้..." นางกระซิบ ลมหายใจเริ่มติดขัด "ในโลกที่ใช้กำลังตัดสินความถูกผิด... มีเพียงเจ้าที่ใช้สติปัญญาต่อกรกับโชคชะตา... ข้าไม่อาจทนเห็น... สมองที่มองทะลุฟ้าดินคู่นี้ต้องดับสูญไปต่อหน้าต่อตา..." คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงในหัวใจของบุรุษผู้ไร้พ่ายด้วยปัญญา ฉินอวี้สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้น เขาไม่ใช่เซียนผู้ตัดขาดจากโลกีย์ และมิใช่จอมยุทธ์ผู้เย็นชาไร้หัวใจ ในยามนี้ เขารู้ซึ้งแล้วว่า บาดแผลที่แท้จริงหาใช่รอยกระบี่บนแผ่นหลังของนางไม่ หากแต่คือรอยร้าวในใจของเขาเอง หากสตรีผู้ยอมมอบดวงใจอันบริสุทธิ์ให้แก่เขาต้องดับสูญ ต่อให้เขาคำนวณค่ายกลพลิกฟ้าดินได้สำเร็จ ชัยชนะนั้นจะมีค่าอันใดเล่า? "อดทนไว้" ฉินอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและเปี่ยมด้วยอำนาจแห่งวิถีเซียน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบกาย สำรวจสภาพแวดล้อมเพื่อหาทางออก "ข้าคือฉินอวี้ ต่อให้ยมโลกต้องการตัวเจ้าไป ข้าก็จะใช้ค่ายกลหมื่นอักษรฝืนลิขิตฟ้า ดึงดวงจิตของเจ้ากลับมาให้จงได้!" เขาวางร่างของนางให้นอนราบอย่างระมัดระวังบนศิลาอัคคีที่ยังหลงเหลือไออุ่น ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ โลหิตจากปลายนิ้วของเขาถูกดีดออกไปกลางอากาศ กลายเป็นอักขระโบราณนับพันตัวที่หมุนวนรอบร่างของมู่หรงเซียน กลายเป็นม่านพลังคุ้มกันห้าธาตุที่ปิดกั้นพิษมารไม่ให้ลุกลาม ทว่า ในขณะที่ฉินอวี้กำลังจะโคจรปราณขั้นสุดท้ายเพื่อผนึกชีพจรให้แก่ingนาง ทันใดนั้น บรรยากาศโดยรอบก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ไร้ซึ่งซุ่มเสียงแต่กดดันจนลมหายใจติดขัดก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า ม่านหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเข้าหาเสาหินค่ายกลที่พังทลาย เงาร่างหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีทองปักลายพญามารยืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพัง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอักขระป้องกันของฉินอวี้ถึงกับสั่นสะท้าน "ฮ่าๆๆๆ ช่างเป็นภาพคู่รักที่น่าเวทนายิ่งนัก ฉินอวี้... สมองอันชาญฉลาดของเจ้า ถึงคราวต้องจนมุมแล้วกระมัง?" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของผู้อาวุโสพรรคมารโลหิตที่ก้าวออกมาจากความมืด ในมือของมันถือกระบี่โลหิตที่หยดติ๋งด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย และที่สำคัญที่สุด... ปลายกระบี่นั้นชี้ตรงมายังหัวใจของมู่หรงเซียนที่กำลังนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่เบื้องหลังฉินอวี้! ฉินอวี้ค่อยๆ ยืนขึ้นช้าๆ แผ่นหลังที่ตั้งตรงราวกับกระบี่คมที่เพิ่งชักออกจากฝัก ไอสังหารที่สงบนิ่งแต่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกจากร่างของเขาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เขามองหน้าศัตรูด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าลึกซึ้งดั่งห้วงสมุทรไร้ก้นบึง --- ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่และสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ - หมึกทองคำข้ามภพ