การเดินทางเพื่อหาวัตถุดิบ

"พี่กู้คะ ถ้าคุณยังไม่รีบวางไอ้กระเป๋าเป้ใบใหญ่ยักษ์นั่นลง แล้วหันมาจัดการกับเข็มขัดนิรภัยให้ดิฉัน หนูจะถือว่าคุณอยากให้เราไปถึงเขตชนบทในสภาพที่หนูโกรธจนลืมกินข้าวเช้าเลยนะคะ!" หลินเยว่กอดอกจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่บัดนี้ถอดเสื้อคลุมออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่แน่นเปรี๊ยะ กู้เฉิงชะงักมือที่กำลังจัดระเบียบของหลังรถจี๊ป เขาหันมาหาภรรยาด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงจนแทบละลาย แต่ยังคงความดื้อรั้นในแบบฉบับของพันเอกผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร "เยว่เยว่ครับ... เอ้อ... เยว่เยว่จ๋า การเดินทางครั้งนี้มันต้องผ่านเส้นทางที่อันตรายและห่างไกลจากตัวเมืองมาก พี่เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของวัตถุดิบและ... สวัสดิภาพของภรรยาพี่ที่สุดนะ" เขาขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นสบู่ผสมกลิ่นอายชายชาตรีปะทะจมูกเธอ เขาก้มลงกระซิบเสียงต่ำพลางจัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธออย่างเบามือ "ส่วนเข็มขัดน่ะ พี่จัดการให้แน่นอน แต่พี่ขอค่าตอบแทนเป็นจุมพิตก่อนออกเดินทางได้ไหม?" หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิกแก้มเขาสักหนึ่งทีเบาๆ "คุณนี่มันจริงๆ เลยนะพันเอกกู้! เก็บความคลั่งรักไว้ใช้ตอนถึงหมู่บ้านหุบเขาเมฆาก็ยังไม่สายค่ะ ตอนนี้ถอยไปได้แล้ว เรามีภารกิจต้องทำ ถ้าหาแหล่งวัตถุดิบชั้นเลิศไม่ได้ ธุรกิจใหม่ที่วางแผนไว้ก็จบกันพอดี" ตลอดการเดินทางบนเส้นทางลูกรังที่ขรุขระ กู้เฉิงสลับโหมดจากสามีสายเปย์มาเป็นพลขับผู้เชี่ยวชาญ มือหนาประคองพวงมาลัยด้วยความนิ่งสงบ สายตาคมกริบกวาดมองข้างทางราวกับกำลังสแกนหาอันตรายทุกตารางนิ้ว หลินเยว่ไม่ได้นั่งนิ่ง เธอเปิดสมุดบันทึกเล่มจิ๋ว จดบันทึกรายละเอียดของพันธุ์พืชที่มองเห็นผ่านหน้าต่างรถ ความเงียบในรถไม่ได้น่าอึดอัด แต่กลับอบอวลไปด้วยความเชื่อมั่นที่ทั้งสองมีต่อกัน "เยว่เยว่ ดูนั่นสิ" กู้เฉิงชะลอรถลงเมื่อถึงทางแยกที่มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งยืนมุงดูอะไรบางอย่างอยู่ หลินเยว่ขมวดคิ้ว "ดูเหมือนจะมีปัญหาอะไรบางอย่างนะคะ ดูจากท่าทางของผู้ชายชุดเทาคนนั้น... เขาดูไม่เหมือนคนในท้องถิ่นเลย" กู้เฉิงกระชับปืนพกที่ข้างเอวตามสัญชาตญาณทหาร เขาหันมาสบตาภรรยา สายตาที่สื่อถึงความเข้าใจกันอย่างลึกซึ้งโดยไม่ต้องเอ่ยปาก เขาค่อยๆ จอดรถในที่ลับตาแล้วเดินลงไปพร้อมกับหลินเยว่ ท่ามกลางบรรยากาศเขตชนบทที่เงียบเชียบและน่าขนลุก การปรากฏตัวของคนแปลกหน้าสองคนที่ดูภูมิฐานเกินกว่าชาวบ้านทั่วไปดึงดูดสายตาของคนทั้งกลุ่มให้หันมามองเป็นตาเดียว "พวกท่านมาทำอะไรแถวนี้?" ชายชุดเทาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและกดต่ำ หลินเยว่ก้าวออกมาข้างหน้า กู้เฉิงขยับตามมาติดๆ ในระยะที่พร้อมปกป้องเธอได้ทันที เธอฉีกยิ้มที่เป็นการค้าขายระดับมือโปร ไม่ใช่ยิ้มที่หวาดกลัว "เรามาหาของป่าคุณภาพดีเพื่อไปทำกิจการร้านอาหารในเมืองค่ะ ท่านพอจะทราบไหมคะว่ามีแหล่งวัตถุดิบที่คัดสรรเป็นพิเศษอยู่ที่ไหนบ้าง?" ชายชุดเทานิ่งไป สายตาของเขาไม่ได้มองที่ใบหน้าของหลินเยว่ แต่กลับเลื่อนไปมองกระเป๋าใบใหญ่ที่กู้เฉิงสะพายอยู่ ซึ่งข้างในมีอุปกรณ์บางอย่างที่ส่องประกายวาววับยามต้องแสงอาทิตย์ "ของดีน่ะมี... แต่ต้องดูว่าคนซื้อมีปัญญาจ่ายด้วยอะไร" ชายผู้นั้นแค่นยิ้มที่ดูไม่น่าไว้ใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนดังขึ้นจากทางด้านหลังของหมู่บ้าน กู้เฉิงหรี่ตาลงทันที เขาคว้าเอวหลินเยว่กระชับเข้ามาแนบตัวพร้อมกับขยับร่างกายไปบังร่างภรรยาไว้มิดชิด การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและนิ่งเงียบราวกับนักล่าที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของนักล่าด้วยกัน "มีคนล้อมเราไว้สามด้าน" กู้เฉิงกระซิบที่ข้างหูเธอ เสียงของเขาสั่นไหวน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความเดือดดาลที่ใครบางคนบังอาจมาขวางทางภรรยาของเขา "เยว่เยว่ ฟังพี่นะ เดี๋ยวพี่จะเปิดทางให้ เธอรีบเข้าไปใน... มิติลับของเธอ แล้วหายตัวไปที่รถทันที เข้าใจไหม?" "ไม่ค่ะ! เรามาด้วยกันก็ต้องรอดไปด้วยกัน!" หลินเยว่ปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ เธอไม่ได้พกแค่ความกล้ามาด้วย แต่ในมิติลับของเธอมี 'บางอย่าง' ที่เธอเตรียมไว้รับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝันแบบนี้เสมอ ทว่าในวินาทีที่ชายชุดเทากำลังจะชักมีดสั้นออกมา เสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากป่าทึบเบื้องหลัง! ไม่ใช่การยิงใส่พวกเขา แต่มันเป็นการยิงขึ้นฟ้าเพื่อเตือนภัย และร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืดของแมกไม้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นชายชราในชุดชาวนาที่ดูคุ้นตา... เป็นคนที่เธอเคยปฏิเสธไม่ให้เข้าพักที่โรงเตี๊ยมเมื่อหลายเดือนก่อน! "พันเอกกู้... หลินเยว่... ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้งในสถานที่ที่ไม่มีใครตามมาช่วยพวกเจ้าได้" ชายชรากล่าวพลางหัวเราะเสียงแหลมจนน่ารำคาญ ก่อนจะชี้ปืนมาที่หน้าอกของกู้เฉิง "แม่ของเจ้ารอที่จะได้รับมรดกและโกดังสินค้าของนางอยู่นะ... และข้าคือคนที่จะพาพวกเจ้าไปส่งให้ถึงมือ 'นาง' ด้วยตัวเอง!" กู้เฉิงกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับราชสีห์ที่ถูกยั่วยุ "งั้นเหรอ? แต่บอกไว้ก่อนนะตาแก่ ว่าคนที่น่าจะตกนรกในวันนี้... อาจจะไม่ใช่เราสองคน" ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีระทึกใจไปกับหลินเยว่และกู้เฉิงในตอนนี้ด้วยนะคะ!