“ปึก!”
เสียงฝ่ามือกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นจนกาน้ำชาสั่นไหว หลินเยว่ไม่ได้สะดุ้งแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างประสานมือวางบนตัก ดวงตากลมโตที่เคยสดใสยามนี้กลับเย็นเยียบดั่งแผ่นน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ จ้องมองชายวัยกลางคนตรงหน้าที่กำลังก้มหน้างุด เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมจนเสื้อเชิ้ตสีขาวแนบเนื้อ
“ว่าอย่างไรคะ คุณอาเฉิน... รายรับที่หายไปสามพันหยวนในเดือนนี้ กับเศษผ้าที่ปนอยู่ในถังขยะหลังร้าน นี่เป็น ‘ความผิดพลาด’ หรือ ‘ความจงใจ’ กันแน่คะ?”
น้ำเสียงของหลินเยว่เรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนฟังแทบหายใจไม่ออก อาเฉิน ซึ่งเป็นถึงหัวหน้าคลังสินค้าที่เธไว้วางใจที่สุดถึงกับตัวสั่นเทา เขาอ้าปากพะงาบๆ พยายามหาข้อแก้ตัวที่ฟังดูดีที่สุด แต่มันช่างยากเหลือเกินในสายตาที่มองทะลุถึงก้นบึ้งของแม่ค้ามือทองอย่างเธอ
“ผม... ผมแค่... เงินมันไม่พอใช้ครับเยว่เอ๋อร์ ลูกชายผมป่วย...”
“หยุดค่ะ” หลินเยว่ยกมือห้ามพลางหัวเราะในลำคอ “ความกตัญญูต่อครอบครัวไม่ใช่ใบอนุญาตให้คุณมาขโมยเงินในกระเป๋าคนอื่น การที่ฉันให้โอกาสคุณทำหน้าที่นี้ เพราะฉันเห็นว่าคุณขยัน แต่การที่คุณแอบสับเปลี่ยนสินค้าเกรดเอของร้านฉันไปขายตลาดมืด แล้วเอาของเลวๆ เข้ามาแทนที่ นี่มันไม่ใช่เรื่องของความจน แต่มันคือเรื่องของ ‘สันดาน’ ค่ะ”
ข้างกายของเธอ กู้เฉิงในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวขี้ม้าก้าวยาวเข้ามาใกล้ เขามีใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตานั้นดุดันราวกับพยัคฆ์ เพียงแค่เขายืนกอดอกอยู่ข้างหลังหลินเยว่ รัศมีกดดันก็แผ่ซ่านจนคนในร้านต่างก้มหน้าก้มตาทำงานไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“เยว่เอ๋อร์... ให้ฉันจัดการคนประเภทนี้อย่างไรดี?” เสียงทุ้มต่ำของกู้เฉิงกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยทำเอาหลินเยว่ใจเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ทว่าเธอยังคงรักษาท่าทีแข็งกร้าวเอาไว้
“ไม่ต้องทำถึงมือคุณหรอกค่ะพี่กู้ แค่ส่งเรื่องให้ตำรวจ แล้วประกาศให้ทั่วเขตว่าร้านเรามีนโยบาย ‘ศูนย์’ ต่อการทุจริต... อ้อ แล้วก็อย่าลืมเรียกค่าเสียหายย้อนหลังคืนให้ครบทุกหยวนด้วยนะคะ ถ้าไม่มีจ่าย ก็ให้เขาไปใช้แรงงานในฟาร์มส่วนกลางจนกว่าจะครบ”
อาเฉินถึงกับทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย แต่ทว่าความโกลาหลยังไม่จบเพียงแค่นั้น เมื่อจู่ๆ เสียงตบโต๊ะดังมาจากหน้าร้าน พร้อมกับร่างอวบอ้วนของ ‘แม่สามีจอมร้าย’ ที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง
“นังเด็กสารเลวนี่! แกคิดจะทำลายอนาคตญาติผู้ใหญ่ของแกแบบนี้เลยหรือไง! แค่เงินไม่กี่หยวนแกก็ทำเป็นเรื่องใหญ่โต คนอย่างแกมันก็แค่แม่ค้าหน้าเลือดที่หวังแต่จะกอบโกย!”
นางเฉินแม่สามีตะโกนลั่นร้าน สายตาจ้องเขม็งมาที่หลินเยว่ด้วยความเคียดแค้น เธอยกยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเผชิญหน้ากับหญิงวัยกลางคนที่เคยเล่นงานเธอมานับครั้งไม่ถ้วน
“แม่คะ... คำว่าญาติผู้ใหญ่ ไม่ได้มีไว้ให้ใช้ปกป้องคนโกงหรอกนะคะ ถ้าแม่จะมาเพื่อทวงความยุติธรรมให้คนแบบนี้ งั้นแม่ก็คงต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมาด้วยเหมือนกัน เพราะในสมุดบัญชีที่ดิฉันถืออยู่... ชื่อของ ‘แม่’ ก็ปรากฏอยู่ไม่น้อยเลยนะคะ ในฐานะผู้อยู่เบื้องหลังการระบายของปลอมชุดนี้”
บรรยากาศในร้านเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครมาปิดสวิตช์ความวุ่นวาย แม่สามีชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวกลายเป็นความลนลานอย่างเห็นได้ชัด
“แก... แกพูดเรื่องอะไร!”
“เรื่องที่แม่ก็รู้อยู่แก่ใจไงคะ” หลินเยว่ก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูแม่สามี แววตาของเธอวาวโรจน์ “การที่แม่คอยส่งข่าวให้คนนอกเข้ามาฉกฉวยของในร้านดิฉัน แล้วแบ่งเปอร์เซ็นต์กัน... ดิฉันเก็บหลักฐานไว้ครบหมดแล้วค่ะ ไม่ว่าจะเป็นรอยนิ้วมือบนเอกสาร หรือแม้แต่บันทึกการสนทนาของแม่กับอาเฉินคนนี้... คิดว่าทางหน่วยงานทหารของพี่กู้จะมองเรื่องนี้ยังไงคะ? การมีญาติเป็นมิจฉาชีพที่ยุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินของกองทัพ... พี่กู้คะ ลูกคนนี้คงต้องรบกวนให้คุณตัดสินใจแล้วล่ะค่ะว่าจะจัดการกับ ‘ครอบครัว’ ที่จ้องจะทำลายความมั่นคงของ ‘เมีย’ คุณอย่างไรดี”
กู้เฉิงก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว แววตาของเขาที่เคยมองหลินเยว่ด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสายตาที่ไร้ความปราณีเมื่อมองไปยังแม่ของตัวเอง เขาหยิบกุญแจมือเหล็กขึ้นมาสะบัดในมือเบาๆ เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานบาดแก้วหู
“แม่ครับ... ผมเตือนแม่หลายครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับงานของเยว่เอ๋อร์” กู้เฉิงเอ่ยเสียงเย็น “ในเมื่อแม่เลือกจะทำลายความไว้ใจของผมเพื่อเศษเงินสกปรก งั้นแม่ก็คงต้องไปคุยเรื่องนี้กับสารวัตรทหารด้วยตัวเองแล้วล่ะครับ”
ทันใดนั้นเอง ประตูหน้าร้านก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับกลุ่มคนในเครื่องแบบที่ก้าวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ แต่คนที่เดินนำหน้ากลับไม่ใช่สารวัตรทหารอย่างที่ทุกคนคาดคิด หากแต่เป็นหญิงวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบ ที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับหลินเยว่ราวกับถอดแบบกันมา... หญิงปริศนาที่หายตัวไปจากชีวิตของเธอมานานกว่าสิบปี
“ดูท่าทางเรื่องนี้จะใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ... หลินเยว่ ลูกสาวของแม่”
ส้มหวานมิติลับหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับความเด็ดขาดของแม่ค้ามือทองของเรานะคะ!
แม่ค้ามือทองทะลุมิติไปป่วนยุค 70 พร้อมสามีทหารคลั่งรัก•ตอนที่ 39
ปัญหาพนักงานทุจริต
ผลงานโดย ส้มหวานมิติลับ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ส้มหวานมิติลับ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง แม่ค้ามือทองทะลุมิติไปป่วนยุค 70 พร้อมสามีทหารคลั่งรัก นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!